De terugkeer, de verborgen jaren in Canada, 92, de vrienden

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 04 November 15:27

 images?q=tbn:ANd9GcQ6kSuM6ZrSc6LAk4Lji-0

De zon scheen de cabine in van de oude Amerikaan die nu mijn enige oord van toeverlaat was geworden.De raampjes stonden nog op een klein kiertje zodat er wat frisse lucht gedurende de nacht binnen was gekomen. Het gekwetter van vogels drong langzaam tot mij door en ik rekte mij eens uit. Ha, het was vrijdag dacht ik, morgen zou ik hier wakker worden met mijn vrienden.Ik was redelijk stijf geworden van de oude bank die indertijd  bedoeld was geweest om op te zitten en niet om op te liggen. Toen ik naar buiten stapte  was er een frisheid in de lucht die je meteen klaarwakker maakte. De vogels doen de dag echt beginnen, besefte ik. In ieder geval kondigde zij de dag aan.  Ik begon enorm veel respect voor Ken te voelen, die maanden alleen in de bush had doorgebracht. Nu, na drie dagen, leek het me al een eeuwigheid toe en dan was er nog altijd een dorpje in de buurt. 

Ik was te onrustig om me nat te maken en te gaan pannen, ik besloot om naar Jones te gaan voor een stevig ontbijtje met eieren en ham en dan daarna naar Calgary te rijden. Ik kon gewoon haast niet wachten om de boys en Bev te vertellen over het glinsterbeekje. 'Daar hebben we de golddigger weer,' lachte Jones me tegemoet. 'Nog wat gevonden, jongeman,' wilde hij weten? 'Dat zeg ik liever niet, mister Jones, als u begrijpt wat ik bedoel,' antwoordde ik ongemakkelijk. 'Dan weet ik genoeg,' zei de ouwe baas. 'Ik praat er liever niet over,' zei ik, 'een stevig ontbijtje zou er wel ingaan.' 'Eieren sunny side up ,' vroeg Jones en ik knikte.

Na het ontbijt stond ik weer in dubio, zou ik nog een uurtje of zo pannen en dan naar huis gaan of gewoon naar huis gaan en de voorraden aanvullen en dan de anderen ontmoeten bij Pop´s. Ik was zo onrustig dat ik besefte dat het verloren tijd zou worden wat ik ook deed. je was gewoon een dag kwijt met het heen en weer rijden en eigenlijk kwam er in de resterende tijd niets meer uit je handen. Ik nam mij voor om als het weekend over was, de auto aan Richard mee te geven en dan een week in de bush te blijven. Dan hoefde zij mij een week later maar te ontmoeten op een voorafgesproken plek en konden we allen onze spaarzame vrije tijd betere benutten. Als Ken maanden in de bush kon verblijven dan zou ik toch wel 5 dagen overleven. Ik nam mij voor om wat makkelijke voorraden in te slaan die me door de week zouden helpen. Gewoon wat blikvoer en drinken, dat kon je in een boom hangen en dan kon er geen beer of wat dan ook bij. 

images?q=tbn:ANd9GcQHE_-W1bwkNQ9ZH9D_WK9

'Heb je vannacht nog iets bijzonders gehoord jongen,' vroeg de oude man? Ik dacht eerst dat hij me bespottelijk maakte maar toen ik op keek zag hij er ernstig uit. 'Nee, ik heb in de auto geslapen,' zei ik, 'hoezo?' 'Hmm, maar goed ook,' zei Jones, 'er is een schaap verscheurd hier in de beurt'.' Hé,' begon ik 'een Chucklewig? Die doden toch alleen paarden?' Het viel me niet eens op dat ik het bestaan van Chucklewigs al helemaal geaccepteerd had. 'Nee,' zei Jones, 'niet aan de klauwafdrukken te beoordelen, het lijkt op de afdrukken van een cougar.' 'Daar ben ik niet blij mee, 'zei ik. Ik nam het lijstje van wetenswaardigheden door betreffende de cougar. Hij komt in heel Amerika voor, het mannetje weegt tussen de 60 en 100 kilo en staat ook wel bekend als berg panter, berg leeuw of Amerikaanse jaguar. Hij leefde van redelijk grote prooien, zoals herten. Ineens vielen wat zaken op hun plaats. 'Mister Jones,' vroeg ik, 'heeft een cougar een rode vacht?' 'Dat hangt van de soort af,' vond de oude man, 'maar ja ik neem aan dat er wel roodachtige cougars zijn.' 'Kunnen ze klimmen,' vroeg ik? 'Of ze klimmen kunnen, nou en of,' lachte de man, 'het zijn boomkatten. Ze zoeken een hoge plek en bespringen hun prooi.' 

'Dat vind ik reuze prettig om te horen,'.zei ik, 'maar niet heus. Vallen ze mensen lastig?' De oude man keek even voor zich uit. 'Niet dat ik weet maar als je in hun territorium komt, waarschijnlijk wel.' 'Wat voorgeluid maken ze mister Jones?' 'Weet ik veel,' zei de oude baas, 'ze zullen wel blazen en hissen neem ik aan.' Het stukje vacht in de boom was voor mij nu verklaard maar de grote voetafdruk niet. 'Ik ga maar eens,' zei ik, na het afrekenen, 'dank u wel voor de informatie.' 'Welke informatie,' vroeg Jones? 'Over de cougar,' antwoordde ik. 'Ach, daar moet je echt geen zorgen over maken,' lachte de oude man, 'ze vinden mensengeur naar en vermijden mensen, dat is bekend.' 'Hmm,' zei ik, 'toch kom ik ze liever niet tegen.' 'Jij niet en ik ook niet,' zei de man en hij zwaaide toen ik door de deur weg liep. 

San Daniel 2013

lees ook, de terugkeer, de verborgen jaren in Canada,93, de expeditie

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooie dieren maar hoe zit het met die voetafdruk? Ik blijf toch geloven in Bigfoot, De indianen weten heus wel wat er in de bergen leeft.
Tjah die voetafdruk.. jij en ik weten het ..we waren er nog niet klaar mee.
Ik val er even middenin. Vlot geschreven, benieuwd of dat beestje jouw pad zak kruisen.
Dus toch niet Bigfoot maar een poema blijkbaar
Indrukwekkend dier, wel gelijk die pluk haar verklaard. Toch op z'n zachts gezegd wat ongemakkelijk, om met die kennis een week alleen in de bush te verblijven ...
Een prachtige kat waar je liever niet mee oog in oog komt te staan