x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

De laarzen van uncle John, de Libische jaren

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 16 December 21:58

cowboy laarzen:

Wij waren door het dolle heen toen de auto van Phil het parkeer terrein opkwam met mijn ouders daarin. Mijn  moeder was de enige die mijn oog trok, zij zag er moe uit en zij had ander haar. Mijn vader en Phil haalden wat koffers uit zijn auto en we gingen allemaal onwennig om de grote tafel zitten. Ik sprak waarschijnlijk voor mijn beurt maar ik wilde als eerste iets zeggen. Ik ben zo blij dat ik u weer zie en zij keek mij aan met een lieve vermoeide glimlach, Maantje zei ze en glimlachte. het was haar liefkoos naam voor mij en ik wist dat ze ook echt blij was. Het was of wij alleen aan die tafel zaten en naar elkaar keken. Phil die zijn stoel aanschoof, verbrak de magie. Ik ben ook blij dat ik terug ben, zei ze, maar ik ben erg moe, ik ga zo rusten en pap verteld wel wat er gebeurd is. Zij dronk wat water en schrok weg met haar linker kant, toen de kleintjes aankwamen rennen om haar te omarmen, niet aan die kant zei ze en zoende de meiden vol overgave. Ik moet even rusten, pap komt zo terug en die legt je het wel uit. Zij verdwenen samen de slaapkamer in en ik begreep dat mijn moeder hulp nodig had bij het uitkleden.

Zo, begon Phil, nog een beetje naar je zin gehad met uncle John? Hij praatte ons de oren van ons hoofd op kantoor, over zijn nieuwe neefjes en nichten. Ik moest een beetje grinniken. Lach maar zei Phil, wij werden er gek van. Volgende keer ben ik je oom, ging hij door, we moeten de neefjes en nichten een beetje verdelen, weet je? Komt er dan een volgende keer vroeg ik? Was er iets met mijn broer en zus, hoorden zij die dingen niet? Dat vertelt je vader straks wel, maar ik neem aan van wel, zo af en toe. en hij hield wijselijk zijn mond verder. 

Mijn vader ging zitten en keek de kring rond en ook hij zag er vermoeid uit. Pragmaticus die hij was, vertelde hij binnen een paar zinnen wat de stand van zaken was. De uitslag was niet positief, dat weten jullie, zei mijn vader, dat was bekend want daarom gingen wij weg. De test is opnieuw gedaan want het van Leeuwenhoek ziekenhuis heeft zijn eigen laboratorium en wil uitslagen zelf vaststellen. Ook die was negatief. Je moeder is geopereerd, zij had wat uitzaaiingen, haar lymfeklieren zijn ook verwijderd. Kort, altijd kort, met geen woord te veel. Ik keek waarschijnlijk niet begrijpend. Mijn vader wees onder zijn oksel, hier, sprak hij, zitten je lympfe klieren. Oh, zei ik. Zij heeft slecht gebruik van haar linker arm daardoor, maar dat zal verbeteren.   Is het probleem opgelost, vroeg ik? Hij keek mij even aan en antwoordde toen, er zullen controles zijn elke paar maanden en  een behandeling. Mijn vader had mij een andere vraag beantwoord dan die ik gesteld had. 

Hij had mij ontweken. Hoe is het met mama, vroeg ik, luider dan ik wilde? Zij wordt bestraald, antwoordde hij, een cobalt behandeling, daarom zal mam een tijdje een pruik dragen. Ik zal af en toe met haar heen en weer gaan. Hij wist wat ik vreesde en wilde het niet uitspreken. Dank u, zei ik, het is mij duidelijk. Mij vader had alleen maar pijn in zijn ogen, ik kon hem lezen als een boek en hij mij.  Op dat moment ging de telefoon en mijn vader nam de hoorn op. Ja, zei hij, die is nog bij mij. Mijn vader luisterde en verschoot, toen klonk er een klik die wij zelfs hoorden van waar wij zaten, mijn vader keek met ongeloof naar de hoorn. Phil, we hebben  geen tijd te verliezen, zei hij, code rood; er wordt een interventie macht ingevlogen naar concessie 52, via Wheelus airbase. Over een half uur hebben we een briefing met de grote baas op het hoofdkantoor, samen met mensen van Red Adair. Jij gaat morgen niet naar school zei hij tegen mijn broer, jij blijft hier en past op het huis. Hij vloog met grote stappen weg en Phil rende hem na, even later spoot de auto het erf af.

Daar is iets goed fout, zei mijn broer.   Het bestaat dus toch zei mijn broer, an intervention force,! Ik had alleen maar woorden gehoord die onsamenhangend waren voor mij. Een code die rood was en iets over een interventie macht. Het had geen enkele betekenis voor mij. Wat is een intervention force, vroeg ik aan mijn broer die daar kennelijk mee  op de hoogte was. Olie, doceerde mijn broer is belangrijk voor de Amerikaanse economie. Amerika zal niet toestaan dat haar industrie te lijden krijgt door een onderbreking in olietoevoer. Ja, zei ik? Over de verscheidene Amerikaanse basis´ zijn manschappen gestationeerd die een specifieke  taak hebben, zij heetten daarom een task force. Het is  een publiek geheim dat Amerika een parate interventie of task force heeft verspreid rond het Middellandse zee gebied. Een interventie macht van 100.000 man. 

Die macht dient de Amerikanen en de olie belangen hoe dan ook, te beschermen. Kijk totaal beschikken ze binnen een paar uur over 100.000  man, maar hier vliegen ze misschien maar 2000 man in. Mag dat van Libíe, vroeg ik? Als de concessies geleased zijn door Amerikaanse bedrijven, dan is het een Amerikaans belang. De force lost het probleem op en daar na  wordt het wel politiek recht gestreken als dat nodig is. 

Okay, zei ik dat is mij duidelijk, ik had mijn broer nog nooit zoveel zinnigs achter elkaar horen zeggen. Wie is Red Adair, want daar gaan pap en Phil mee praten? Nee, zei mijn broer, niet Red Adair, mensen van Red Adair. Dondert niet, zei ik wie is dat? Dat is een Texaan die een groep mensen getraind heeft om oliebronnen te blussen. Is dat dan zo moeilijk, vroeg ik mij luidkeels af? Haast onmogelijk, antwoordde mijn broer, die op een technisch college zat. Water kun je niet gebruiken dat verdunt alleen de olie maar. het is crude he, ruwe olie.  Okay, zei ik, hoe blust die Red of de mensen die voor hem werken, die branden?

Hij is een blowout expert, wist mijn broer, hij was vroeger een explosieven man in het leger en hij kruipt in een speciaal pak naar de mond van de olieput en gooit er een bom in. He, zei ik? Mijn mond viel open. Oh, ja, vervolgde mijn broer, Vuur heeft zuurstof nodig, als je een bom in de vuurhaard gooit, bijvoorbeeld in een brandende bron, dan heb je door de explosie even een vacüum en dan is het vuur geblust. Het is geen hout dat door smeult, het is olie,he? Goh, zij brachten mijn broer toch nog wel iets bij op die college, flitste het door mij . Is dat niet vreselijk gevaarlijk, wilde ik weten' Mijn broer keek of ik waanzinnig was, wat denk je zei hij, levens en levens gevaarlijk. Als je een tijdje bij de groep van Red Adair werkt dan ben je binnen, aan de andere kant wil niemand je verzekeren.  Daar had ik wel een beeld bij. Ineens zag ik de samenhang.

Let op zei ik dit is heel erg, uncle John moest acte de presence geven bij iets, bij een concessie, weet je nog welk nummer? Nee, wist mijn broer stellig, dat heeft hij niet gezegd, wel dat het dichtbij de nieuwe fundering was, een buitenpost of zo. Ik zag het voor mij, de Romney loods, die kantine was, het platform en de landingsbaan. De onderkomens en de controle kamer naast de bewakingspost. Er waren bewakers, dacht ik, gelukkig, zij waren niet onbeschermd. Dat is, zei ik langzaam, concessie 52. 

Ik weet het ongeveer. zei ik. Er is iets aan de hand dat de bewakers niet alleen aankunnen, daarom vliegt de interventie macht binnen, iets ernstigs. Er is een brand of gevaar voor brand, anders zat er niet een team van Red Adair oliebron blussers gereed in het hoofdkantoor. Nee, zei mijn broer, je hebt het bijna goed. De Red Adair mensen moeten overleg voeren met de ingenieurs, de techneuten.

Ik veronderstel dat ik weet wat de volgorde is, zei ik, de interventiemacht legt alles plat wat opgeruimd moet worden. Als er bronnen branden, moeten de Red Adair mensen dat blussen. Ja, zei mijn broer, en? De techneuten moeten een shut down geven aan een brandende raffinaderij met een waterstof opslag er naast, die hoogst explosief is, De plant moet een shut down hebben anders spreidt het vuur via  leidingen naar andere concessies. Daar gaat pap heen met Phil en mensen van zijn groep, ik weet het zeker. John is er al, Mijn zus, mengde zich er nu in en zei het heeft geen zin om tegen de achterkant van een borduurwerk te kijken.

De taxi stopte twee dagen en twee nachten later voor ons huis en mijn vader en Philip stapte uit. Ze waren hologig en roken naar brand, ze strompelden meer dan zij liepen. Zo had ik mijn vader nog nooit gezien baardstoppels  en roet. Hij sprak jammerend, ga weg, ga naar je kamer, ik wil alleen met  je moeder spreken. Mijn moeder zag hem aankomen en stond op, kom maar jongen zei ze troostend en mijn vader brak. Na lange snikken, wist hij uit te brengen, ze zijn allemaal dood.  Jongen toch, jongen toch, zei mijn moeder en zij aaide hem over zijn wang en nu begon ook Phil eerst zachtjes en daarna oncontroleerbaar te schudden en te snikken.  Haal wat water riep ze tegen ons en het maakte mijn vader niets meer uit, hij moest vertellen en het verhaal was een nachtmerrie. 

Onder de bewakers hadden extremisten gezeten, die eerst ritueel, de bewakers die proAmerikaans waren, geslacht hadden, als of het geiten waren. Toen zijn ze naar de kantine gegaan zei mijn vader en hebben de blanken gemutileerd en geslacht. Hij kon niet meer praten. Phil zei, niemand, hij begon weer, het kwam gewoon haast niet over zijn lippen, niemand heeft meer een hoofd. Oh, mijn God dacht ik, hoe ver reikt het kwaad. Toen hebben ze de lichamen verbrand.  We weten  het zei Phil, van de Arabier die de woestijn in was gevlucht, de task force vond hem.  Daarna zijn ze de controle kamer binnen gegaan en hebben iedereen gedood en aan knoppen gedraaid tot er een druk leiding sprong en hun wapens leeggeschoten op de apparatuur terwijl zij Alluh Akbar riepen. Het brandt al dagen.

Wij hebben de shutdown geregeld, hij keek koortsachtig om zich heen  en de mannen van Red zijn nu bezig. Ik wil niet slapen, jammerde Phil ineens, ik kan nooit meer slapen. Wij stonden aan de grond genageld, zoveel verschrikkingen die wij binnen een paar tellen aanhoorden. En John, vroeg mijn moeder? Ik heb hem herkend aan zijn laarzen zei mijn vader die zichzelf weer onder controle scheen te krijgen. Ik zag hem, vrolijk zingend de Yellow Rose verheerlijken en op zijn laarzen tikken met de lone Star. Er is niets meer over om terug te sturen.

Ineens ging mijn vader met een ruk staan en liep naar de achterdeur en keek er achter, hij liep echt op zijn laatste eindje. Ik dacht dat ik hem zag staan, zei hij. Kom dan John, adoeh,  kom binnen man en ik wist wat hij deed, hij was in Indonesië geboren. Hij nodigde uncle John uit. Kom maar thuis jongen. Zien jullie hem dan niet staan, vroeg hij vertwijfeld. Bel de dokter, zei mijn moeder tegen mijn broer. Mijn vader zei tegen mijn zus haal meel, er moet meel over de vloer, ik wil zijn stappen zien. Kom maar jongen de beste stoel is voor jou  en hij liep naar buiten als of hij iemand ging halen. daar stond hij en hij keek omhoog, de maan was niet vol maar ik voelde wat hij ging doen en het haar stond rechtovereind op mijn armen en benen. Hij strekte zijn armen uit en er klonk een weemoedig geschrei naar de wolken en naar de maan en mijn vader zakte inelkaar.

San Daniel 2013

leess ook het stammen inzicht, de Libische jaren

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Wat jij allemaal meegemaakt hebt...
Aduh indeed, deze episode is in alle opzichten heel hefig....