De broche, Libische Jaren

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 16 December 21:58

De broche:

De dagen verstreken en op een avond toen we aan tafel zaten, deelde mijn vader mee dat hij met mijn moeder op reis ging. Naar Nederland, Amsterdam, om precies te zijn. John Tidwel komt weer een tijdje bij ons wonen, tijdens onze afwezigheid, zei hij, John heeft er zin in. Hij heeft al te lang zonder kinderen moeten doorbrengen. Mijn vader lachte, maar zijn ogen lachte niet mee. U heeft de uitslag van Malta gehad, vroeg mijn broer? Ja, zei mijn vader en die uitslag is niet gunstig. Je moeder moet geopereerd worden en zo snel mogelijk. Kan dat dan niet in Malta, wilden wij weten? Ja, zei mijn vader, maar ik heb genoeg van apen landen. Ik heb een lijst gehad van ziekenhuizen die gespecialiseerd zijn in Kanker onderzoek en bestrijding en ik heb gezien dat Malta daar niet op voorkwam. Het allerbeste centrum ligt in Nederland, in Amsterdam en heet het van Leeuwenhoek ziekenhuis. Zelfs Amerikanen reizen naar Amsterdam om zich daar te laten behandelen. ik voelde de prikkel, heel even maar, van nationale trots.

Gaat u lang vroeg mijn zus? Ik weet het niet, dat hangt van het ziekenhuis af, maar we houden contact. Wanneer vertrekt u, vroeg ik en ik had graag meegewild om te wachten en om mijn moeder moed  te geven of haar hand vast te houden. Ik wist dat zoiets niet zou kunnen, ineens had ik genoeg van dit vreselijke land dat ons af en toe scheidde en dan weer bedroog, de enige Arabieren die aardigheid hadden betoogd waren die Arabieren geweest die uit andere Arabische landen kwamen.De Libiérs luisterden alleen naar gezag en autoriteit en als je als Christenhond gewoon was, als je aardig deed, dan was dat een teken van zwakte en ze zouden je kwetsen waar zij zouden kunnen en bedriegen en als zij er mee weg kwamen, stenigen of doden.

Overmorgen, zei mijn vader, vliegen we eerst naar Malta en daar stappen we over op een vlucht  naar Rome, om van daar een vlucht te nemen die rechtstreeks naar Amsterdam gaat. De anderen voelden zich gerustgesteld en zagen het als een reis die mijn ouders zouden maken, meer niet. Mijn moeder ging toch immers naar het beste ziekenhuis? Maar vele jaren voor ik ook maar een blok economie zou volgen, voelde ik al onbewust aan dat er zoiets als een wet van Murphy bestond, als iets fout kan gaan, dan gaat het fout. Mijn vader ging naar het kantoor de volgende dag om dingen af te regelen en mijn moeder maakte een reisstas klaar en ze lachte er bij als we meer nodig hebben, dan kopen wij dat wel, zij ging er nog van uit dat zij maar even weg zou zijn. 

Zij vroeg aan mijn zus om heel goed op mijn kleine zusjes te letten, Ze waren nog echt heel jong. De oudste van de kleintjes was 5 en de jongste net 3. Nu vraag ik mij wel eens af wat mijn ouders bezielde om met zulke jonge kwetsbare kinderen in vreemde landen te gaan wonen. Ik weet het antwoord wel, mijn vader volgde de techniek en wist veel van olie, hij was zelf van Nederlandse ouders in een kolonie geboren. Hij wist niet beter dan dat je dan weer eens in Java woonde en dan weer eens met verlof naar Nederland ging.  Mijn moeder die hield van mijn vader, zij ademde het gewoon uit, zij verafgode de grond waar hij liep. Zij zou hem gevolgd zijn naar welke plaats dan ook, zij kon niet zonder hem en daar lag het antwoord in besloten.

Toen wij thuis waren op de laatste avond kwam er een klop op de deur en de bediende van Achmed stond op de stoep. Hij raakte , zijn hart, zijn lippen en zijn voorhoofd aan. Mijn vader vroeg hem naar binnen, maar dat deed hij niet, hij keek verlegen weg. Zijn Engels was niet goed maar wel erg verstaanbaar. Vriend van mijn meester, zei hij, ik heb voor u een brief en een pakje, ik moest het in uw handen geven en weer weggaan, zodat u uw afscheid af kan ronden, Hij stak zijn hand uit  en overhandigde een pakje met een enveloppe. mijn vader nam het aan en Achmed´s man, had al gebogen en was weer weg,. Buiten klapte een portier dicht en een auto reed weg. Hoe weet Achmed dat wij op reis gaan vroeg mijn vader, terwijl hij de deur sloot? Ik heb hem dat verteld zei mijn broer. Met redenen er bij, wilde mijn vader weten? Ja,antwoordde mijn broer en hij werd een beetje rood. Dit zijn onze zaken, zei mijn vader met nadruk.

Nou, maak het pakje open zei mijn moeder, ik ben benieuwd wat er in zit. Eerst de brief zei mijn vader en hij ritste de enveloppe open en begon hem voor te lezen. Aan mijn vriend en weldoener, bijna mijn vader, was de aanhef, die normaal potsierlijk zou hebben geklonken, maar wij snapten de ernst van het geschrift. Ik heb een pakje voor uw echtgenoot die met u gaat om een reis te voltooien. Ik noem de reden van de reis niet daar het slechte niet aangeroepen moet worden.  Ik schenk een kleinnood ter bescherming, ik heb het  gezoend en tegen mijn hart gehouden. Vraag aan uw echtgenoot om dit te dragen elke dag, als het u blieft.  Allah Y Allah, er is maar één God en dat is Allah en Mohammed is zijn profeet. Dat alles goed is Insha´Allah. Als God het wil. Uw vriend, bijna familie, Achmed. 

Mijn vader´s ogen waren vochtig en mijn moeder pakte het pakje aan en opende het. In een wattenbedje lag een sieraad, een broche achtig sieraad. Het was filigrain silver, heel fijn gesmeed en je kon de antiquiteit er aan af zien. Het was rond van vorm met het fijne zilverdraad dat gesmolten onder de handen van een kundig edelsmit een soort schild had gevormd met een zwart middenstuk van een zwarte steen. Het zou toch niet een stukje van de kabala zijn, uit Mekka, dacht ik? In zilveren tekens van rechts naar links sierlijk door een edelsmit gecalligrafeerd stond de tekst op dat zwarte vlak, die wij met onze weinig kennis van Arabisch konden lezen. Allah Y Allah Ihmsha´alah. Het was prachtig, het was schatte ik zo in, een amulet, een erfstuk uit zijn eigen familie. Nu zo vele vele jaren later heb ik het weer in mijn bezit en als ik het zie, dan  wordt ik teruggeworpen in de tijd en ik zit naast haar aan tafel en  dan zie ik mijn moeder, die het uit het doosje haalde er een kus op drukte en het tegen haar hart hield en het opspeldde. Er is één God zei ze en hij heeft vele namen. Insha´ Allah.

San Daniel 2013.

lees ook vreemden in een ver land, de Libische jaren

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Kippenvel. een buiging omdat de duimen afwezig zijn
Mooi en heel aangrijpend....virtuele duim!
Alweer een aangrijpende episode.
Er is één God zei ze en hij heeft vele namen. God Akbar.