Het slechte dat rondwaart, de Libische jaren.

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 16 December 21:58

grimmige tijden:

Mijn vader en mijn broer waren weken bezig met de verzekering van de Ford, die inmiddels was verwijderd en naar een garage was gesleept. Op een bepaald moment zou een expert langs komen en die zou met de eigenaar de schade vast stellen. Uitgebrand en kaal stond hij daar op een parkeerveldje naast de garage, een treurige herinnering die in niets meer op de glanzende bolide leek van een paar weken daarvoor. Mag ik de papieren zien en controleren, vroeg de man. Mijn vader gaf het stapeltje papieren aan de man. Het waren de oorspronkelijke Amerikaanse papieren en de invoering´s en overzettingspapieren naar de Arabische nummerplaten.  Ik zal dit afregelen, zei de man, die Arabisch was maar vloeiend en accentloos Engels sprak. Hij schreef een telefoonnummer op een papiertje en zei,  als u binnen twee weken nog niets vernomen heeft, belt u mij dan even. We hebben het erg druk met dit soort incidenten. 

De volgende dag toen de schoolbus met mij er in, langs de garage reed, zag ik dat het parkeer veldje leeg was. Eindelijk eens bedrijf dat er geen gras over laat groeien dacht ik. Het was het laatste jaar op Junior Highschool. De O.C.S. eindigde met klas 9, daarna kon je de laatste 3 jaar die Senior Highschool genoemd werden afmaken op Wheelus airbase. Dat liep tot de grade 12 en dan kreeg je departementals daar waren school verlating´s examens die je toegang gaven tot universiteiten. Dat was als je het matriculation programma volgde en dat deed ik. Je kon ook Highsschool halen door je punten, je 100 krediet punten, te vergaren, met sport of typen en veredeld rekenen maar dan kon je niet studeren, dan had je een leeg diploma. Dan eindigde je school loopbaan met een highschool diploma maar je kon er niets mee.

Ik zag er wel naar uit, ik had 3 jaar de tijd om te bepalen wat ik zou gaan studeren, het stond bij mij als een paal boven water dat ik later zou gaan studeren, dat deed iedereen. Ik dacht aan iets met Science, de natuurwetenschappen en daarin had ik voorkeur voor biologie. Ik hield ook erg van literatuur en dacht dat kan ik later wel als bijvak nemen. Het kwam niet in mij op dat die keuze een vreemde combinatie zou zijn.

We waren al begonnen met de voorbereidingen op de graduation, het slagen.  Af en toe werd de groep  die zou gaan slagen, bijeen geroepen en dan moest je onder piano muziek naar voren schrijden in de aula. Het waren droge oefeningen. Wij kregen allemaal een partner aangewezen waarmee wij naar voren moesten lopen. Mijn partner heette Gail en kwam natuurlijk uit Texas en was erg knap.Nu begrijp ik dat wij op achternamen waren geselecteerd, wat organiseren Amerikanen hun zaakjes toch  goed.  

We moesten onze dagen vol maken op de O.C.S.. Sommigen zouden elkaar na de graduatie niet meer zien, omdat hun vaders al weer elders werk hadden aangenomen. Ik kon toen niet weten dat niemand elkaar nog zou zien na de graduatie, dat wij als stof zouden verwaaien, wegvluchtend van een oorlog, die naderbij kroop, zonder dat iemand dat besefte.   De bus wierp stofwolken op toen zij het parkeer veldje opstoof, hetgeen mijn gedachten stroom onderbrak en wij werden de bus uitgewerkt door de Italiaanse matrone.

Thuisgekomen kondigde ik aan dat de Ford van het veldje verdwenen was. Mijn broer meende dat het dan niet lang meer zou duren eer wij zouden horen of hij opgeknapt zou worden of afgeschreven zou worden. In de polis stond dat hij tegen brand was verzekerd, maar zou dat ook zo zijn als dat aangestoken was, vroeg ik mij af? Hadden we dan niet ergens moeten melden dat er een brand geweest was? Jij denkt te ver door zei mijn broer, brand is brand! Daar zat ook wel iets in. Niemand had iets gezien, wat ook al vreemd was. Het muntje viel, er was natuurlijk wel een buurman die iets gezien had maar die wilde er niets mee te maken hebben. Wellicht had Mohammed onze  tuinman het van een afstandje gade geslagen, zonder in te grijpen. toen de rubberen banden van de velgen weggebrand waren, toen moet dat enorm veel dikke rook gegeven hebben, men moet dat gezien hebben.  Was ik de enige die dit dacht? 

Die avond aan tafel zei mijn  vader dat hij de volgende niet naar zijn werk ging, maar dat hij met mijn moeder naar het Mossad ziekenhuis zou gaan, voor een onderzoek. Ik nam dat voor kennisgeving aan, maar mijn zus vroeg, wat is er dan aan de hand? In den vreemde zijn familieleden meer op elkaar aangewezen en zijn er haast geen geheimen. Mijn moeder beantwoordde mijn zus, ik heb een bultje in mijn borst en ik denk dat het gegroeid is. Ik wist toen niet wat zulke dingen zouden kunnen betekenen, maar het leek mij goed en logisch dat je dan naar het ziekenhuis zou gaan.  Mijn zus keek bedenkelijk maar zweeg. De volgende dag ging om en toen wij thuis kwamen zei mijn vader, mr Tidwel komt straks, hij komt hier een tijdje wonen. Dat was leuk, het was een aardige man en in geval dat er iets met mijn ouders zou gebeuren zou hij als onze voogd optreden. Hij had mij veel geleerd over stenen en pijlpunten. 

Waarom dat, vroeg mijn broer? Ik ga morgen met mam naar Malta, antwoordde mijn vader en blijf een paar dagen weg. Hoe is het in het Mossad gegaan vroeg ik. Dr, Ledford heeft ons verwezen naar zijn collega Dr Francis in Malta. Hij dacht dat het ziekenhuis daar beter was toegerust. Meer Europees. Wat gaat er dan gebeuren vroeg ik ongerust? Dr. Francis gaat een kleine incisie verrichten en hij zag mijn vragende blik.  Hij neemt  een stukje uit mam´s borst weg en zet dat op kweek, lichtte hij toe, dat is echt nodig, anders zouden wij dat niet doen. Ik knikte maar was niet veel wijzer geworden. Het was maar goed dat mr Tidwel kwam dat verluchtigde de sfeer nog een beetje, maar die avond was geen avond aan tafel met gelach en leuke verhalen. Iedereen was bedrukt.Ik vond het een naar idee dat iemand in mijn moeder zou snijden maar iedereen vermeed het onderwerp.

Het waren leuke dagen met mr Tidwel, hij maakte veel grappen en ik begrijp nu dat hij dat deed om de aandacht van ons af te leiden.  Hij nam ons mee naar de bowlerina, wat een soort kegelbaan was en trachtte ons de fijne kneepjes van het kegelen bij te brengen en nu terugblikkend, denk ik, wat een geluk wij hadden, met zo een goede vriend van mijn vader. De dagen verstreken en na de vierde dag stopte mijn vader´s auto op het erf en ik vloog naar buiten. Mijn moeder stapte glimlachend uit en ik omhelsde haar. Rustig aan  jongen zei ze, straks val ik nog om.  Mijn broer en zus waren op een leeftijd dat je de emoties wat minder toont maar ook zij zoenden mijn moeder. Ik keek naar mijn vader en hij keek glimlachend op mij neer, toen hield hij nog van mij. Wij liepen naar binnen en mijn moeder eigen, had ze voor iedereen cadeautjes gekocht. We gingen rond de tafel zitten. And big Dan, vroeg mr Tidwel?  We weten het pas over een paar dagen. Ik word op kantoor gebeld als Dr. Francis iets weet. Er is een monster op kweek gezet. Een stukje weefsel, verduidelijkte mijn vader,naar mij toe. Wij willen weten, of wat weggehaald is, goed of slecht aardig is. 

Er zou mijn moeder niets kunnen overkomen, dat wist ik zeker, zij was gelovig en goed.  Welke God zou toestaan dat er iets met mijn moeder zou kunnen gebeuren? Dan moest je wel een minkukel God zijn, als je zulke vergissingen kon maken. Uitgesloten, dat de uitslag iets anders dan goed zou zijn en zo op jeugdige leeftijd, trachtte ik mijn angsten al te bezweren.  

Mijn vader werd de volgende dag gebeld door de verzekeringsmaatschappij of zij een expert konden langs sturen, om de schade aan een Fairlane te taxeren? Mijn vader viel zowat van zijn stoel en dacht even dat de maatschappij zich vergiste. Weet u niet eens, dat u al iemand heeft langs gestuurd begon hij en toen drong het ten volste door wat er mogelijk gebeurd was.  Pardon, verbeterde hij zich, weet u zeker dat u niemand heeft langs gestuurd? Absoluut, was het antwoord of woorden van die strekking. Mijn vader lip las de woorden naar mijn broer. Momentje zei mijn  vader, in de zwarte hoorn, het papiertje gebood mijn vader, mijn broer reikte het hem aan. Zegt dit nummer u iets, vroeg mijn vader en hij las het nummer van het papiertje voor. Niets, zei de stem aan de andere kant. Dank u zei, mijn vader ik neem straks nog wel contact met u op. 

Snel zei mijn vader, naar de garage en wij gingen in een draf naar de Opel en mijn vader reed met een rood vertrokken gezicht achter het stuur richting garage en wegsleepdienst. De eigenaar zat te bellen maar begroette mijn vader vriendelijk toen hij hem tegemoet liep. Goedemiddag, zei mijn vader, waar is de Ford gebleven en hij wees naar het lege parkeerterrein. Die heeft u verkocht een tijdje geleden, antwoordde de man, die mijn vader vreemd aankeek. Hoe zo verkocht zei mijn vader nog, zonder zijn zelfbeheersing te verliezen. Aan een man die mij de papieren toonde van de verkoop. Hij was de nieuwe eigenaar en heeft hem meteen laten transporteren. Weet u waarheen? Nee zei de eigenaar. maar de oplegger had Egyptische platen dat viel wel op. Dat zegt niets het is een buurland, hij kan op weg geweest zijn naar Soedan. Waarom Egypte of Soedan,wilde mijn vader weten. Omdat wrakken daar opgeknapt worden en nog jaren als taxi worden gebruikt, lachte de man. Dank u wel zei mijn vader en liep weg.

Naast de auto knapte het in hem, hij draaide zijn handen om en vormde er klauwen van en keek naar boven, ergens daar waar de hemel zou moeten zijn en begon:wel, gloeiende, gloeiende.. en hij hield zich in anders zou hij gevloekt hebben, hij had heel even een wanhopige blik in zijn ogen, hij had zijn verdediging laten zakken en zei God, waarom alle ellende in één keer?

 San Daniel 2013

lees ook: de broche, de Libische jaren

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja .. we waren gehaat.. van de ochtend tot de avond en de ellende lag in het verschiet.. mar dat wisten wij gelukkig niet
Heftig deze episode....