Libïe week op de Ocs, De Libische jaren.

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 16 December 22:01

http://lybia-noord-afrika.plazilla.com/leptis-magna-de-libische-jaren

120px-Market_Leptis_Magna.JPG

National brotherhood week

De derde week in februari is de inluiding van een week van grote tolerantie in Amerika, dan wordt: national brotherhood week gevierd. Als je in een land woont waar elk jaar een nieuwe golf immigranten,zich moet voegen in een systeem dat al een smeltpot van nationaliteiten was, dan heb je bepaalde instrumenten nodig om wederzijds begrip op te wekken en integratie te stimuleren. In 1927 na een nationale conferentie tussen Christenen en Joden, werd aan zo een instrument vorm gegeven. Er werd een tolerantiegroep gevormd, die als doel had:  het wegnemen van barriéres tussen rijk en arm, tussen mensen van verschillende geloofsopvatingen, met respect voor elkaars cultuur en etniciteit.  Er werd een tolerance trio gevormd, een dominee, een priester en een rabbijn, die duizenden kilometers aflegden, lezingen hielden en een impulse gaven aan tolerantie jeugd kampen. Hoogwaardigheids bekleders haakten aan, zeker zij die politieke ambities hadden en na vele jaren werd een speciale aandachts week voor integratie geboren, national brotherhood week was een feit.

De O.C.s was een stukje Amerika verplaats naar de Libische woestijn. Er werd kerstfeest gevierd door een kunstboom neer te zetten, die uit de opslag werd gehaald, met daaronder een grote nepslee met een Santa pop er op.Wat wel iets speciaals had,  zo in dat hete gele woestijn zand. De Amerikanen vlogen kalkoenen in met Thanksgiving day en gaven aandacht aan de National brotherhood week. De hele derde week zou thematisch in het teken staan van tolerantie en begrip. Lessen vervielen en de schooldag zag er ineens heel anders uit. Je ging naar je mentor klas en volgde de gebruikelijk rite van de gelofte aan de vlag. Daarna werd het schoollied gezongen.  De geschiedenisleraar had heel veel stenciltjes  gemaakt over de achtergronden van de Libische geschiedenis en die over de collega´s verspreid en de docenten hadden zich goed ingelezen en konden die stenciltjes feilloos herhalen.

Er kwam dan  een satirisch lied over de intercom van Tom Lehrer, dat bedoeld was om mensen tot denken te zetten en daarna volgde 2 uur aandacht voor een onderwerp en klonk het satirische lied weer over de intercom, om aan te geven dat er pauze was, Daarna gaf het satirische lied weer aan dat je aan de volgende lezing moest deelnemen en zo ging dat de hele dag door.

120px-Market_Leptis_Magna.JPG

 Het lied was een satirische benadering van brotherhood week en zo heette het ook, het zou vandaag de dag niet meer kunnen: National Brotherhood week, we hoorden het die week zo vaak dat het in ons denken geslepen werd, ik herinner me een paar van de harde coupletten nog steeds en ik moet er nog altijd  onbewust om  grinneken. Satire was aan mijn Texaanse klasgenoten verspild. Zij vatten de teksten over het algemeen serieus op en zongen dan uit volle borst mee.

Oh, the white folks hate the black folks,And the black folks hate the white folks.To hate all but the right folksIs an old established rule.

Oh, the poor folks hate the rich folks,

And the rich folks hate the poor folks.

All of my folks hate all of your folks,

It's american as apple pie.


 

But during national brotherhood week, national brotherhood week,

New yorkers love the puerto ricans 'cause it's very chic.

Step up and shake the

hand

Of

someone you can't stand.

You can tolerate him if you try.

 

Oh, the protestants hate the catholics,

And the catholics hate the protestants,

And the hindus hate the moslems,

And everybody hates the jews

De week begon met een toespraak van de Rector over verdraagzaamheid, die blikkerig klonk en vervormd uit de intercom luidsprekers. . Hij sprak over de grootheid van Amerika, een grootheid die gelegen was in de diversiteit van haar bevolkingsgroep. De broederschap week was belangrijk, zei hij, omdat je dan naar de overeenkomsten tussen mensen leerde kijken en niet zo zeer naar de verschillen . Je moest Libïe in een historische contekst plaatsen, een contekst, die informatief was over haar omgeving en haar geschiedenis,  ter illustratie haalde hij een voorbeeld aan dat minder tactisch was met betrekking tot de broederschap week.
220px-Marcus_Aurelius_Arch_Tripoli_Libya
 
Hij  verwees naar de twee oorlogen tussen Amerika en Libïe, de oorlogen hadden plaatsgevonden in 1801 en 1804 en stonden bekend als de "barbary wars". Oorlogen die noodzakelijk waren, volgens de rector omdat Libïe een onrust nest van geteisem en piraten was geweest. die oorlogen reflecteerden nog in het lijflied van de US  marines; from the halls of Montazuma to the shores of Tripoli. Het was een bijzondere toespraak waar je begon over tolerantie en binnen een paar zinnen de afslachting van Libisch gepeupel door de mariniers verheerlijkte. Hij breide er nog een einde aan door te verwijzen naar de samenwerking, nu, tussen Amerika en Libïe, waar Amerika met haar technologie probeerde om een voorspoed voor Libïe te bewerkstelligen, een voorspoed die gelegenheid was in de ontginning van haar olierijkdommen, hetgeen zou leiden tot het ontwikkelen van achter gebleven gebieden. De toespraak was net zo tactisch geweest  als de uitspraken van een  Amerikaanse president jaren later, die  meende dat Afrika een land was. Laten we er maar van uit gaan dat zij het goed bedoelden.
 
De intercom zoemde even en het brotherhoodweek lied weerklonk. All the white folks hate the black folks and the black folks hate the white folks... Onze leraar ging het hebben over Tripoli. Hij deelde stenciltjes uit en wij mochten in paren die stencils lezen en bespreken. Tripoli was één van de drie steden geweest die daar in de oudheid waren gesticht, zo bleek, De Tri in Tripoli verwees daar nog naar. De steden waren Leptis Magna,  oea en Sabratha geweest. Zij waren ver voor Christus gesticht door de Feniciërs. Het waren samen met Kreta en Carthago, nederzettingen  geweest, stads koloniën. Ik had er nooit bij stil gestaan maar de steden waren echt heel oud.  Zo was Leptis Magna 1100 voor Christus gesticht. Oea, het huidige overgebleven Tripoli, 700 jaar voor Christus en Sabratha 500 jaar voor Christus.  De Feniciërs waren al van af 2500 jaar voor Christus bezig met het opbouwen van een handelsimperium rond de Middellandse zee.
Sabratha - the theatre
 
Oea, bleef als enige van de drie steden bevolkt tot de dag van vandaag, maar de naam Tripoli verwijst nog naar haar twee zuster steden die ontvolkt raakten door gebrek aan drinkwater. Oea heeft laag na laag van gebouwen over haar vorige beschavingen gebouwd, in tegenstelling tot Leptis Magna of Sabartha, die in oorspronkelijk staat, als pre Romeinse ruïne steden  achter gebleven zijn en behoren tot het Unesco erfgoed.  Thema weken zijn goed, je neemt heel gebundeld en snel veel informatie tot je  Zo leerden wij dat de Arabische naam voor Tripoli, Tarásbulus al- Gharb.hetgeen betekende: Tripoli van het westen. Het was gesticht door de Fenicïers die uit het gebied van Libanon en Syrië kwamen, dat als belangrijke stad ook een Tripoli had. Tarásbulus al- Sham wat Tripoli van het oosten betekende.
 
Wij leerden in die eerste twee uur ongelooflijk veel. Naar het bleek hadden de Fenicïers als eerste een alfabet ontwikkeld en voerde zij geld in als ruilmiddel in de handel.Zij noemden zichzelf het Kanaän volk zoals uit de bijbel maar stonden bekend als het purper volk.Dat had te maken met het feit dat zij als enigen het geheim wisten om purperen kleurstof te verkrijgen. Zij doken brandhoorn slakjes op en braken de schelpen open om vervolgens een kliertje uit te knijpen waardoor zij een paar druppels purperen vloeistof konden winnen. Je had 30 000 slakjes nodig om  4 kilo kleur massa te verkrijgen wat weer verdikte tot 4 gram  pure kleurstof. Heel vervelend als je zo´n slakje was zullen we maar zeggen. Wel begreep ik ineens waarom purper de kleur was geweest van de keizers en andere hoogwaardigheids bekleders. Het was de haast onbetaalbare kleur van macht en rijkdom. 
 
 Je kreeg een stencil uitgedeeld en mocht in paren de vragen antwoorden. Zo´n vraag was bijvoorbeeld, waarom wezen de enorme hopen schelpen, van soms wel meters hoog, die gevonden werden tijdens opgravingen in Troje of Kreta, op mogelijke Fenicische nederzettingen?  Als je aandachtig geluisterd had dan wist je dat het wellicht duidde op de purper industrie van dat volk.  Het  nationale broederschap lied werd weer door de intercom gespeeld en wij waren ons steeds meer bewust dat het okay was om de juiste mensen te haten. Alright to hate the right folks.. Er zou een kamelen race gehouden worden en ik dacht in mijn onschuld dat er echt een paar kamelen zouden racen. 
250px-Leptis_Magna_B2.jpg
 
Niets was minder waar, diegene die net in hun klassen van alles hadden geleerd over het schip van de woestijn konden zich opgeven voor de kamelen race. Er werden uit al de vrijwilligers 10 deelnemers gekozen, die net in het Arabisch tot tien hadden leren tellen.   Wahed, Ithnani, Thalatha, Arbaha, Khamsa, Sitta, Saba, Thamania, Tisaa, Ashara.  Zij vormden 5 paren en moesten naast elkaar gaan staan waarbij hun binnen benen aan elkaar gebonden werden. Nu hadden zij maar drie benen ter beschikking.  De rechter deelnemer werd bovendien geblinddoekt. iedereen kreeg een fles water leeg te drinken.  De sportleraar stelde de kamelen naast elkaar op en telde tot Thalata, drie dus. Je kon niet zeggen dat zij wegstoven, ze liepen versneld , uit cadans, wankelend naar de eindstreep. Ik moet eerlijk bekennen dat hun onelegante wankelende loop, echt op een kamelen loop geleken had.  Uit de luidsprekers kwam weer de gezongen boodschap dat all the white folks hate the black folks  and the black folks hate the white folks..en wij wisten dat wij weer terug naar de klas moesten. 
 
Ja zei onze leraar je hebt het zelf gezien, een kameel heeft een bijzonder loopje en drinkt zich eerst vol met water voor hij op pad gestuurd wordt. Hij liet zijn pakje sigaretten zien, Camel stond er op, met een plaatje van een pyramide en een woestijn en een kameel. Wat voor beest is dit vroeg hij en hij liep terwijl hij het pakje omhoog hield door de rijen. Wie het weet mag het zeggen.  Clayton, een jongetje uit Texas, trok zijn wenkbrauwen op en keek alsof dit het domste was dat ooit aan hem  gevraagd was.en antwoordde, dat, is een kameel meester. Nee, zei de meester, dat is helaas fout.  Waarom is dit geen kameel? Maar begon Clayton, het staat er zelfs boven.  Clayton, een goede raad als ik je  nog iets in je leven kan leren, zei onze mentor, geloof niet alles wat geschreven staat. Jij mag de stencilletjes uitdelen. Clayton liep nu door de rijen  legde op elk tafeltje een stencil neer met de titel :"De kameel" 
 
We lazen over de voedingsgewoonten van de kameelachtigen, Hun reserve opslag van vet en vocht in de bulten. De routes die ze door de Sahara liepen. Er stond informatie in over  caravan serais, wat een soort beschermde overnachtings plekken waren voor handelaren. Wie heeft het nog niet uit , vroeg de meester. Het bleef stil. Mooi zo, zei mr Harper, voor zich uit, Clayton kijk naar dit sigarettenpakje en vertel mij wat voor beest er opstaat.  Dat, meester, zei Clayton, is geen kameel! Dat is goed, wat is het wel, wilde onze kamelenexpert weten? Dat weet ik niet, zei Clayton, maar het is overduidelijk geen kameel. Clayton, zei onze meester die nog wel eens sarcastisch uit de hoek kon komen, je wijsheid overtreft je jaren, waarom is het geen kameel? Een kameel heeft twee bulten, antwoordde ons klasgenootje, dat staat in uw stencil en op het  plaatje heeft u een beest met één bult. 
 
Briljant jubelde mr Harper. Dus Clayton ga jij me nu vertellen dat de producent van Camel sigaretten niet zou weten hoe een kameel er uit ziet? Of dat meester, of het stencil is abuis. Ik ben trots op je Clayton boy, je begint nu zelfs te abstraheren.  ja jongelui, zei mr Harper, het plaatje op camel sigaretten klopt al jaren niet. Een kameel, zoals Clayton terecht opmerkte, heeft twee bulten en dit beest en hij wees op het pakje, heeft één bult en dat maakt hem tot een dromedaris. Niet te geloven dacht ik, elke week worden miljoenen pakjes gefabriceerd met een plaatje om het merk te ondersteunen en het plaatje en de merknaam komen niet overeen.  Mijn overwegingen werden onderbroken door een couplet dat nu uit de intercom kwam dat : all the rich folk hate the  poor folks and the poor folks hate the rich folks, ten teken dat ook deze les weer voorbij was.
 
Het was een bijzondere dag geweest en ik liep gevuld met kennis over de voedingsgewoonten van kamelen en de oorsprong van Tripoli in mijn hoofd naar de gele  bus waar de dikke Italiaanse matrone de kindertjes al naar binnen aan het huffen was.  It is alright to hate the right folks, dacht ik.
 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
;))) je kunt heel goed schrijven.
Prachtig verhaal weer