Het dans schot, de Libische jaren

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 16 December 22:02

 

de dans:

Zoals zo vaak zaten we in de tuin te lezen, mijn broer had een stapeltje:"lord Raffles  de gentleman boef", naast zich liggen en ik las nog eens de National Geographic door. Mijn broer´s voet was genezen, je merkte er niets meer van dat er een  schaar helft door heen gegaan was. Hij had nog een tijdje gesleept met zijn voet, maar ik vermoedde dat het slepend lopen meer aandacht zoeken was geweest. Het was één van die dagen, warm en loom, met vliegen gevuld. Ik had nog wat huiswerk te doen, maar het was vrijdagmiddag en maandag leek een eeuwigheid weg. Er waren kleine dingen waar je altijd aandacht aan moest geven. Je moest nooit gedachteloos drinken, ook al was je boek nog zo spannend. Je moest altijd even kijken of je glas vrij was van ongedierte.  Je moest ook nooit uit een blikje drinken of je moest steeds je duim tussendoor over de opening houden. Schoenen, trok je nooit zó maar aan, die hield je even op de kop. Negen uit de tien keer deed je dat te vergeefs, des te groter je dankbaarheid als je de tiende keer beloond werd door een uit je schoen vallend stuk ongedierte.

In warme streken is het leven zo. Dat is niet erg, het went snel. Het was ook altijd  verstandiger om citrus fruit te eten in plaats van  zoete vruchten, het is niet voor te stellen wat zich allemaal als extra´s in zoet fruit bevindt. Dat wist je pas als je er in hapte. Zo zaten we daar met uitzicht op mijn broer´s Ford Fairlane,  ook zijn auto had een radio, maar niet één zoals je vandaag de dag zou hebben, met voorkeurzenders, maar eentje met dikke chrome knoppen. Het Arabisch gejammer dat er uit kwam was het zelfde. Ik houd van Oosterse muziek, maar niet van het lang gerekte gemekker, dat je de hele dag omringde in Libië. Eerlijk is eerlijk, het lijkt mij vrij veel van de zanger vergen want soms gingen de klanken lang gerekt en erg lang door zonder dat er adem gehaald werd. Er was altijd een trommeltje op de achtergrond te horen.

De Ford was uit 1958 maar was zijn tijd ver vooruit. Van de stuurbekrachtiging en de automaat, tot de rembekrachting en de raampjes die electrisch open en dicht gingen. De kofferbak was groot genoeg om een paar lijken in te vervoeren als je een gangster was, of als je anders geaard was, meer koffers dan je ooit in je leven nodig zou kunnen  hebben. De deuren net als bij de kevertjes van zijn klasgenoten, gingen dicht met een stevig metalen geluid. Niets geen blik. Kedonk, de deur was dicht. zat je hand er tussen, dan was die onherroepelijk gebroken. De Ford had een lange voorbank waar je makkelijk met zijn drieén naast elkaar op kon zitten.

Hij had nog iets buitengewoons, airco! Dat had mijn vader´s Opel niet eens. Het enorme powerhuis van een motor was niet op snelheid gericht, maar om al die subsystemen vlekkeloos te laten functioneren. De kilometerteller ging in mijlen en de teller hield op bij 100 mijl. In een tijd dat Europese auto´s met moeite boven de 120 kwamen, vloog dit gevaarte, volgens de teller, laag over de weg met 160 kilometer per uur. Aan de andere kant reed hij 10 mijl op een gallon. Wat weer omrekende naar 3 en halve kilometer per liter.

In heel Amerika was de maximum snelheid  70 mijl per uur, dus het was een overkill aan kracht om even snel in te halen. Voor de rest had je ook wel een flinke motor nodig om de auto vlot te laten bewegen. Het gewicht van  die Ford  moet enorm geweest zijn. Zo keek mijn broer af en toe op,  met welbehagen, naar zijn creme blauwe monster. Ik had zo mijn eigen genoegen, naast mij lag een bb gun, die ik van mijn zakgeld bijeen had gespaard. Onze Amerikaanse buurman had hem voor mij op Wheelus airbase gekocht.

Er stond op; Daisy  outdoor products. Het had een pomp actie loop, net als bij de Winchester geweren in cowboy films. Het had ronde koperen kogeltjes, de maat die je hebt in een fietswiel kogel lager, of die je  als glimmende versiering op een taart ziet. Je bracht een zuiger op druk door de loop heen en weer te halen en dan kon je schieten. Boven in de loop zat een gaatje ter grootte van het kogeltje en je kon er 20 kogeltjes in enen in gieten. Je kon tot op 30 meter vrij nauwkeurig schieten en dan ging de zwaartekracht tegen je werken. Er werd gewaarschuwd dat je niet op mensen moest schieten, omdat de kogeltjes de huid zouden binnen dringen, ook als je jeans aan had. Typische Amerikaanse disclaimers, dacht ik, natuurlijk schoot je niet op mensen.

Je moest ook een bril opdoen, omdat de kogeltjes, in tegenstelling tot loden kogeltjes niet platsloegen maar  door hun ronde vorm konden ketsen. Dat ging ik zeker niet doen, nam ik mij voor, want dan werd het wel erg moeilijk om door het vizier te mikken. Het was gewoon leuk je zette een potlood rechtop en probeerde dat zittend, na nauwkeurige afwegingen om te schieten. Ik schrok eigenlijk wel,  toen ik het een keertje raakte, het potlood was door midden gegaan.  Het heeft wel iets, op afstand wijs je naar iets en even later is het weg. Ik legde de bb gun tussen mijn broer en mij neer en ging weer even zitten lezen. 

Mijn vader kwam naar buiten met mijn moeder, we gaan naar kennissen, deelde hij mee, willen jullie mee? Daar hadden wij geen zin in. We maken het niet laat, doen jullie geen domme dingen vroeg mijn moeder, scharen en zo? Nee zeiden we, de schrik zat er nog steeds goed in. Nou tot straks dan, zeiden mijn ouders en wij staken nog even onze hand op. Ik, zei mijn broer, zou wel een coke willen en die mag jij halen. dat vond ik geen probleem want ik was toch van plan geweest om binnen iets te drinken te halen. Goed antwoordde ik terwijl ik de drie traptreden opliep naar de omloop, om uit de keuken het drinken te halen.

Toen ik terug kwam met de cokes in mijn handen, zat mijn broer geïnteresseerd naar mijn bb geweer te kijken. Ligt wel lekker in de hand, en hij pompte de loop heen en weer. Pas, op zei ik, er zitten kogeltjes in en je hebt hem nu geladen. Hoeveel kogeltjes zitten  er in vroeg hij? Hij zit vol, een stuk of twintig of zo, zei ik en een alarmbel ging af in mijn hoofd.  Dat zijn veel schoten, zei mijn broer, blijf maar even staan, ik denk dat ik het blikje wel uit je hand kan schieten. Doe niet zo gestoord antwoordde ik. Ik meen het, zei hij, blijf staan. Ik hield nu de blikjes achter mijn rug. Ik zag dat hij dat niet leuk vond. Niet dichterbij komen, mijn trekker vinger wordt nerveus,: Allemachtig mijn broer las te veel van die rotzooi cowboy verhalen.

Ik was er achter, ik was niet geadopteerd, want ik leek qua uiterlijk op mijn vader, ze hadden hem waarschijnlijk ergens gevonden in een schoenendoos of zo. Ik maakte snelle afwegingen, als ik hem zou tarten, in de geest van, je schiet  toch niet, dan zou hij zeker schieten, daar was ik ineens van overtuigd, omdat hij zich uitgedaagd zou voelen. Ik besloot om mijn mond te houden. We hebben nog een gesprek af te maken, zei mijn broer. Arabieren krabben aan hun kruis. Het zijn kruisen scheukers. Nee, he, dacht ik, niet weer! Ja, zei ik neutraal. Ze stinken uit hun gulp, ging hij door. Oh, antwoordde ik en ik besefte hoe bedreigend het is als een wapen op je gericht is. Vind jij niet dat zij uit hun gulp stinken? Ik zou het niet weten, maar je bedoelt op  gulphoogte ja, dat zou wel kunnen zei ik,

 Ik bedoel, wat ik zeg zei, mijn broer. Ik heb een tijdje heel vervelend gelopen, vervolgde hij, ik zou bijvoorbeeld niet hebben kunnen dansen, maar jij kan dat wel, zei hij. Ik moet er verwilderd uitgezien hebben. Ik kon hem echt niet meer volgen. Okay Boy, voeten los van de vloer, riep hij, ik wil je zien dansen. Cowboyboeken in de verkleerde handen  dacht ik.  Hij schiet niet, dacht ik, ik blijf stil staan en het houdt gewoon op een gegeven moment op. Chicken boy, begon hij nu, laat de blijkjes zien en ik schiet ze uit je hand of doe een dansje of ik schiet je in je poten. Dat was duidelijke taal, ik hield mijn handen met de blikjes op mijn rug. Okay zei mijn geweerminnende broer, dan wordt het een horlepiep dansje. 

Nee, dacht ik, ik vertik ´t. Het is bluf,hij zou het nooit kunnen uitleggen. Dat had ik moeten zeggen en niet moeten denken. Vele jaren later zou ik in een cursus leren dat je met misleide, gevaarlijke mensen moet blijven praten. Hij schoot. Pieuw, het kogeltje ketste af op de tegel naast mijn voet en kwam tegen de muur achtermij terecht waar het wat pleisterwerk beschadigde. Ik had moeten blijven staan maar ik liep naar hem toe. Pieuw, hij schoot weer, wat splinters van de tegel kwamen tegen mijn been. Ik bleef nu staan, ik had moeten blijven lopen. Het was ernst. ik deed een sprongetje omhoog, ik had niet moeten toegeven. Hoger zei mijn broer en schoot naast mijn andere voet. Net toen ik wilde zeggen dat hij gestoord was, ketste het volgende kogeltje van de vloer omhoog en raakte mijn been, naast mijn scheen. De pijn was alsof je zweepslag kreeg.

Ahhh,riep ik en liet mij zelf zakken terwijl ik naar mijn been keek. Er zat een gat in mijn been. schampschot dacht ik. Mijn broer kwam weer tot zijn zinnen. Nee, zei hij dat was de bedoeling niet . Ga zitten zei hij. Ik pakte de twee blikjes en kegelde ze ver weg, Ik heb wel zin in een coke begon ik, mijn broer spoot weg maar nam het geweer mee. Hij kwam terug met 2 cokes. Hey zei ik waar is mijn bb gun? Die heb ik in de slaapkamer gelegd, dat leek mij beter zei hij en daar had hij groot gelijk in. Mijn been deed echt zeer, ik depte het voorzichtig af met een nat washandje dat mijn broer gehaald had.

Dit blijft onder ons, zei mijn broer: dat zou kunnen maar dat hoeft niet, antwoordde ik. Ik snapte echter wel dat hij mij echt per ongeluk had geraakt. Het waren machtsspelletjes die mensen voelen, met wapens in de hand. Ik denk,zei ik, dat het verstandig is om een lange broek aan te doen. Mijn broer spurtte weg om jeans te halen voor mij. Even later zaten we broederlijk te lezen naast elkaar. Mijn ouders kwamen terug en het werd een gezellig avond. Zo´n avond met een bordspelletje en zo. Toen wij uiteindelijk naar bed gingen, zei mijn broer tegen mij, ik heb er echt heel veel spijt van.  En ik, tjah ik dacht, ik antwoord heel grootmoedig en dat deed ik, zoiets kan gebeuren zei ik, we staan wel quitte nu, denk ik. Ja zei mijn broer en we schudden elkaar plechtig de hand.      

De volgende dag sliepen we uit en we hoorden mijn vader die opgehaald werd door het busje dat de mannen naar het vliegveld bracht. Hij zou weer een paar dagen naar de woestijn moeten. Ik had nog steeds veel pijn en mijn been klopte. Ineens wist ik wat er mis was, ik had het kogeltje niet horen inslaan in de muur achter mij, het zat nog in mijn been. Hey, zei ik tegen mijn broer terwijl ik hem heen en weer schudde, er is een probleem. Wat? Hij klonk erg slaperig. Het kogeltje zit nog in mijn been. Hij was meteen klaar wakker. Jij hebt het er in geschoten, jij haalt het er uit, zei ik. Hij werd bleek. Zo zaten wij even later in de keuken, mijn broer had een aardappelmesje in de brander van het gasfornuis gelegd. Uit een boek waarschijnlijk, dacht ik wrang. Hij hield het onder de koude kraan en begon te peuteren. Zit stil gebood hij mij fluisterend. Ik verbeet me maar het was haast niet om uit te houden.

Ik zie het, zei hij, opdat moment kwam mijn moeder binnen, wat is hier aan de hand. Zij zag mijn broer in mijn been poeren met een mesje en zij zag aan mij dat ik zowat bezweek. Niet stoppen zei ik tegen mijn broer die zowat bevroor toen  hij mijn moeder´s stem hoorde. Wat doe je, vroeg ze aan mijn broer? Hij helpt mij, zei ik en daar ben ik blij om, ik heb mijzelf in mijn been geschoten. Haal de medicijnkist gebood mijn moeder. Na heel veel boorwater en met behulp van een pincet kwam het kogeltje uit mijn been. Mijn moeder hield niet van halve maatregelen, de jodiumfles kwam er aan te pas en sulfa poeder, toen werd er een verbandje om mijn been gelegd. Zo zei ze tegen mijn broer, als jij eens even thee zet. Toen mijn broer mij mijn kopje gaf, zei hij, dank je wel.

San Daniel 2013

lees ook de bruidschat, de Libische jaren.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuke spelletjes....