Tarzan en Jane, de Libische Jaren

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 16 December 22:02

 

 

Jane:

De schoolbus draaide het parkeerveldje op en kwam in een stofwolk tot stilstand. De Italiaanse Matrone, die de orde moest bewaken begon tegen kinderen te duwen en binnen luttele seconden stonden we buiten. De stroom kinderen begon nu zijn  zijn weg te zoeken  van de verschillende bussen naar de hoofdingang. Ik liep nog altijd met een schooltas en mijn Donald Duck lunchtrommeltje, soms veranderen eenvoudige dingen niet. Waar je liep dwarrelde stof op, die je laarsen spoedig grijs deed kleuren. Het was even wringen bij de poort en we stonden in het complex, een Amerikaanse junior high school die vanuit Amerika geplukt was en neergeplant in de woestijn, met een leerling bevolking uit Texas. Er kwam een stofwolk aan racen en een oude open cadillac stopte terwijl het stof nog langs kolkte. De jongen die uitstapte deed de auto deur niet open maar stapte zo over het deurtje uit. Hij leunde naar binnen over de achterdeur met neergedraaide raampjes en pakte wat boeken van de achterbank.  Hij was wat mijn klasgenoten cool zouden noemen.

Hij had geen stekeltjes, terwijl elk jongen in die tijd gemillimetered haar had. Hij pakte gewoon een klein jochie bij de arm en zei, draag mijn boeken, terwijl hij ze in zijn armen duwde en fluitend achter ons door de poort liep. Hij hoefde zich  geen weg te banen want alhoewel hij cool was geweest in zijn entree straalde hij  een dom primaatschap uit. Dit was iemand zonder remmen. Wij hadden de aankomst van Jim Hurt mogen aanschouwen.Hij hoefde niet te duwen en te wringen er kwam gewoon plaats waar hij liep. Hoe was het mogelijk dat je in je eigen auto naar school kon komen? Hij heeft geen rijbewijs zei mijn vriendje Keith, die naast mij was komen lopen. Hij pakt de auto gewoon van zijn moeder af en doet wat hij wil. Hoe weet jij dat, vroeg ik? Hij is bij ons in de buurt komen wonen. Nou waren Amerikaanse bakken makkelijker om mee weg te rijden dan het kevertje van mijn broer. Onze Amerikaanse buurman had een  Amerikaan maar zoals de meeste van die grote tanks, waren ze haast allemaal zonder uitzondering, automaten.  Je hield je voet op het pedaal en je zette de versnellingsknuppel op D van drive en je reed weg als je de rem los liet, een soort bots auto idee. 

Zijn moeder mag toch niet op straat komen, met de  arabieren hier, wist Keith te melden en zijn vader werkt in de woestijn. Dus die auto staat er toch maar. Wij propten onze boeken en gymspullen in ons kluisje en we gingen naar  de eerste les. Het was maandag en dus na een signaal door de intercom, stond iedereen op en legde de gelofte aan de vlag af.  Met je rechterhand op je hart en je blik wazig vooruit, begon je te reciteren,

I pledge allegiance to the flag of the United States of America

and to the republic for which it stands, one nation under God 

indivisible, with liberty and justice for all. 

 Later besefte ik wat knap zo een rite is, het neemt maar een paar tellen in beslag, maar de woorden slijpen in tot op het punt waar van je denkt dat je ze zelf bedacht hebt. Je steunt de republiek, je staat niet toe door het woordje indivisible, dat een staat zich zou willen afscheiden en je plaatst je zelf onder 1 God. Dat is pas knap marketing. Waar de immigranten ook vandaan komen nadat zij een paar jaar dit soort teksten opmurmelen voelen zij zich verbonden door de vlag en steunen Amerika. Het kweekt een eenheidsgevoel. Zijn jullie er klaar voor begon de meester, nu het school lied. 

we are proud to share thy honor, proud to bear thy name and we stand in awe and reference

praise thee oh O.C.S. In the midst of the sandy desert besides the shining sea

stands a school that fills our hearts with pleasant memories, we are proud

to bear thy honor and proud to bear thy name.

Ook dit was een juweeltje van marketing. Later in je leven zou je door het veelvuldig zingen van ons schoollied, echt geloven in de pleasant memories en de trots om de naam van die school te mogen dragen. In werkelijkheid was mijn eerste jaar niet zo bijster pleasant geweest. De bullies uit Texas hadden mij onder mijn kont getrapt als ik met mijn boeken onder mijn arm liep, ik was geslagen gepest, gesard en getreiterd: stands,a school that fills our hearts with pleasant memories. Het verglijden van de jaren maakt veel goed en nu als ik terug kijk geloof ik dat het prettige jaren waren. Pas toen ik deel werd van de Texaanse pik orde waren mijn pleasant memories begonnen. Ik vraag mij af of de pleasant memories van de school bullies bestaan uit,  het met vreugde terug blikken van het mishandelen van medeleerlingen, of dat door het verglijden van de tijd er ook een laagje valse beeldvorming bij hen plaats gevonden heeft. Een laagje dat zich afgezet heeft op een manier, dat zij echt geloven dat zij vrienden hadden, een leuke schooltijd en boven al, dat zij ijverig waren en gehoorzaam.

Indoctrinatie doet zulke dingen met je, het verschaft je een vals verleden. Een valse saamhorigheid die nooit bestaan heeft. Het enige waarheids getrouwe in het schoollied was de locatie, in de woestijn, naast de zee.  Ik snap ook wel dat je niet kon zingen:

uit de bus gerost door een gemeen dik wijf, struikelend met laarsen aan tegen de

de schorpioenen en ander ongedierte, je weg banend, hoestend door het stof

gestriemd door woestijn zand, en rondjes rennend met 40° C 

met bloedsmaak in je mond  Oh O.C.S!

Alhoewel zo´n tekst meer waarheidsgetrouw zou zijn geweest, roept het vervelende beelden op. Beelden die een leven schetsen van kinderen die onder de pannen werden geplaatst een paar uur per dag, en zich maar moesten zien te redden, overgeleverd aan allerlei vervelende invloeden van buitenaf waar zij geen controle over hadden.  De deur ging open en een con-rector kwam naar binnen stappen, ik kom een fine young man voorstellen, jullie nieuwe vriendje en klasgenoot.  Welkom Jim, zei onze leraar, ik had je al op mijn lijst staan,  ik denk dat je het hier fijn gaat hebben.

Dat is Jim Hurt, meneer en ik doe mijn  naam eer aan. Hurt, begreep ik, deed zijn naam eer aan, Jimmy Pijn, hij kon mensen pijn doen en zo zag hij er ook uit. Nu zou hij de wind van voren krijgen, want je had nooit het laatste woord op onze school en je behandelde leerkrachten met respect. Zo Hurt, zei mr Harper, van af nu, spreek je als er tegen je gesproken wordt. Er werd tegen mij gesproken, sir en u moet de groeten van mijn vader hebben die zit in het schoolbestuur. Zoek maar een plek Hurt, zei mr Harper met een minzaam glimlachje.  Prettige dag verder zei de con-rector en verdween uit ons leven. Wat zijn we aan het doen Hurt, vroeg mr Harper, toen Hurt eens links en eens rechts ging staan. Ik heet Jimmy, meester, dat heeft u zelf gezegd. 

Ik wil een plek van waar ik u goed kan zien en horen. Wij begrepen het allemaal, Jimmy Hurt was een expert in sarren en zuigen maar op zo een manier dat hij zich altijd indekte. Ik zie je wel even na school, zei mr Harper die met de les wilde beginnen en die geen zin had in een maandag ochtend machtsstrijd. Dat zal niet gaan, meester, zei hij, met alle respect, ik moet mijn auto langs de garage brengen: wij waren allemaal 13 en 14 jaar oud. Keith en ik keken elkaar grinnikend aan en de meisjes keken bewonderd naar de nieuwe man die de klas binnen gekomen was, Ga eens staan, zei Jimmy tegen een jongetje, je zit op mijn plek. Pak allemaal je boeken, zei mr Harper en verloor daarmee de ongelijke machtsstrijd met Jimmy Hurt, wiens vader in het bestuur zat  en daardoor de werkgever was van mr Harper.en waarschijnlijk een hotemetoot was in de oliemaatschappij. 

Mr Harper tekende wat driehoeken op het bord en sprak ondertussen over gelijke hoeken, toen Jimmy met zijn hand omhoog begon te spreken. Mr Harper, sir, als u spreekt wilt u zich dan omdraaien? U klinkt nogal onduidelijk en lispelend, ik kan u niet volgen. Niemand lachte, het was gemeen, mr Harper sliste en lispelde inderdaad, maar was een geweldig aardig mens en een goede leraar die altijd tijd voor je maakte. Er viel een stilte. Mr Harper was rood geworden. James, zei hij wat kom jij hier eigenlijk doen? Waarom ben je hier? Ik ben 16 zei Jimmy, dat verklaarde zijn grootte en gespierdheid, ik moet nog een jaar wachten eer ik  naar conscription kan. Wij begrepen het allemaal, in je 17de jaar mocht je met toestemming van je ouders je opgeven voor het leger.  

Ik hoop dat ik je een prettig laatste schooljaar kan geven voor je ons land gaat dienen. Zullen we afspreken dat het een prettig jaar wordt? Yes sir, zei Jimmy Hurt en daar mee was een einde gekomen aan wat een heel vervelend jaar had kunnen zijn. Waar wij ook een les volgde, tekende Jimmy poppetjes en hij las gewoon Gi Joe tijdschriften. Hij werd gewoon genegeerd. Wel liep hij ons nog ondersteboven en knoeide hij mensen. Het was een gefrustreerd figuur die altijd maar zijn lichamelijke superioriteit wilde bevestigen.  Ach, we lieten hem links liggen.

Ondertussen verstreek het jaar en een nieuwe gymzaal kwam gereed, het was een multifunctionele zaal, waar je met zijn allen kon luisteren naar een toespraak van de rector of naar zaalsporten kon kijken. Het had een houten vloer met een wirwar van strepen en lijnen in diverse kleuren wat het geschikt maakte voor verschillende zaalsporten, aan beide zijkanten liepen houten tribunes omhoog en voor zijn tijd was het uitermate modern, want het had airconditioning! De jongens konden nu kiezen uit rennen en trainen voor het American footbal team, wat zwaar is in de hitte buiten, of je kon je inschrijven op boksen en dat vond binnen plaats in de sporthal. Voor mij was de keus makkelijk, ik vroeg mijn ouders het briefje te tekenen dat zij de school niet aansprakelijk zouden stellen als ik schade opliep en met goede moed ging ik, in plaats van de rondjes door de hitte te rennen, de gekoelde sportzaal in. 

Daar moest je in groepjes touwtjes springen en op bokszakken slaan. Daar kreeg je speciale handschoenen voor aan en wij voelden ons, vrijwel de gelijke van Cassius Clay die later Muhamed Ali zou worden genoemd. In werkelijkheid was het best zwaar werk. De sportleraar blies op een fluitje en de touwtjes springenden, wisselden dan af met de boksbal beukenden en ondanks de airco voerde een zweetgeur de boventoon. Na een paar weken rond gedanst te hebben en touwtjes springend ons uithoudingsvermogen verbeterd hebbende, mochten wij eens echt sparren. Tandbeschermers in, hoofd bescherming op en de polsen ingetaped met trainings handschoenen aan. Je wisselde elke twee minuten als mr Gadjul op zijn fluitje blies van partner. Boksrondes zijn altijd 2 minuten met 1 minuut tussen pauze. Een volledige bokswedstrijd bestaat uit 12 ronden en dan ben je afgebrand.

Wij werden ongelooflijk fit, we sprongen touwtje, danste wat rond  met schijnbewegingen en dan was het boksen. Mr Gadjul organiseerde, zijn lessen goed, na verloop van tijd stelde hij per les een fluitjes blazer aan, die een stopwatch om zijn nek kreeg en hij liep zelf langs de vechtende paren. Nee, riep hij dan en deed wat stoten voor. Na een maand werden we gepooled en mochten we elkaar bevechten. Ik had een ongelooflijk voordeel, zo bleek, en dat voordeel was gelegen in de lengte van mijn armen. Ik kon mensen raken die niet bij mij konden komen. De enige met vergelijkbare lengte armen was mister Gadjul. Op een dag riep hij mij bij zich, als je echt wil scoren zei hij, dan leun je in je klap met je schouder er achter, in één rechte lijn met je vuist en met je tenen als scharnierpunt, naar voren leunend. Dan leg je de kracht van je arm en je gewicht in de klap en de potentie is dan veel groter. 

Nu richtte ik mij daar erg op en na een paar weken herkende je het gevoel en het moment. Als de mogelijkheid zich voordeed en ik leunde in mijn klap, dan viel mijn tegen stander om. Break,riep mr Gadjul dan  en dan moest je stoppen. Soms kreeg je een klap die door je verdediging kwam en het viel mij altijd op dat die niet zeer deden, een doffe dreun, gedempt door de handschoen, pas een dag later was je kaak dan stijf of blauw. Wie weet wat een raam is, vroeg mr Gadjul, een venster? We keken hem verbijsterd aan. Hoe bedoelt u meester vroeg een jongetje? Een raam is een raam! Dat is heel goed, zei mt Gadjul. Je kunt door een  raam naar buiten kijken. In het boxen heb je ook een venster. The boxing window. Zoek altijd het raam met je slagen. Het is het deel tussen de boxhandschoenen van je tegenstander dat niet afgedekt is. het raam komt  en gaat, dus je moet snel zijn, als je het ziet, moet je er gebruik van maken, we knikten allemaal. Mr Gadjul, had vroeger echt gebokst, dat merkte je aan alles. 

 

Ondertussen werd Jimmy een sportlegende op school, hij kon zich het vaakst opdrukken, hij rende het snelste. .Hij gooide de  discus zo wat over het hek. De shotput, het kogelstoten, niemand gooide zo ver als hij. Alles wat met brute kracht te maken had, was op zijn huid geschreven. Hij werd verdediger in zijn team en klom zowat over de andere rugby spelers heen om bij de aanvallers te komen. Buiten het sportgebeuren knoeide hij mensen, hij schopte hen als zij toevallig liepen waar hij had willen lopen, hij wees knechtjes aan die zijn boeken moesten dragen en als hij daar zin in had dan gaf hij gewoon iemand een klap om zijn oren, het was een primaat.

Er zou ook  niets gebeurd zijn als er niet een nieuw meisje in onze klas gekomen was. Zij stelde zich voor met ik ben Jane en Jimmy snoof heel diep en zei luid en ik ben Tarzan en ik houd van pussy. Jane keek hem even aan en zei ik had kunnen zweren dat je zijn vriendje de aap was. Ik barstte in lachen uit en met mij de halve klas. Wie vindt dat leuk zei, Jimmy en hij keek vorsend rond. Ik weet niet waarom, maar ik zei, ik vond dat héél leuk en verwachtte dat ik bijval zou krijgen maar niemand lachte meer.  Nou, zei de leraar, dat weten we dan weer. Jane zoek maar een plekje en Jane ging in de rij naast mij zitten, twee stoeltjes naar voren. Toen de bel ging, liep ik naar haar toe en vroeg zal ik je boeken dragen. Ze gaf mij een hemelse glimlach, natuurlijk Tarzan, bedankt. Ik heet eigenlijk Daniel antwoordde ik en samen liepen wij de klas uit waar de primaat al stond te wachten.

Hey, begon hij, is dat onze pussy boy niet? Een paar meelopertjes lachten om hem tevreden te stellen. Ik wilde iets slims zeggen en antwoordde, je moet er eentje zijn om er eentje te herkennen en liep door met mijn boeken onder één arm en die van Jane onder de andere. Ik hoorde een gegrom achter mij en kreeg een duw die me naar voren deed vliegen. Ben ik een sissy vroeg Jim intimiderend, een pussy? Ongeveer zo groot als ze komen, zei ik en ik besefte dat mijn woorden vreselijke consequenties zouden hebben, voor mij. Ok Pussy boy, zeg dat nog eens, in mijn gezicht, mompelde Jim dreigend en ik zag hem zijn spieren spannen en laten gaan en aanspannen. Waarom zeg ik dat niet tegen je na school, antwoordde ik stoer, ik  loop nu met een dame. Dat soort effekt hebben vrouwen altijd op mij gehad. Na school pussy boy, buiten het hek gromde Jim. Ik hoop dat je komt, zei ik.

Ik maakte mij ernstig zorgen, ik vroeg mij af of ik na de middag nog in leven zou zijn. Keith zei, man je hebt hem dat goed gezegd, hey dat komt hem toe. Wat denk je Keith, maak ik een kans, wilde ik weten? Nee, antwoordde mij vriendje gedecideerd, dat meen je toch niet, je maakt geen schijn van kans, hij slaat je dood en daarna veegt hij zijn laarsen af aan je voorhoofd. Ik had daar ook wel beelden bij. De ochtend uren vlogen voorbij en eer wij het wisten zaten we in de mentor klas met ons lunch trommeltje. Keith werd steeds door veel jongetjes geraadpleegd en schreef dan  theatraal een naam op een lijst.  Jimmy zat achter in en wees naar mij zonder wat te zeggen en ik wist dat ik op geleende tijd leefde. 

Doe je mee in de poel, vroeg Keith aan mij? Welk poeltje, wilde ik weten? Nou het wedden op wie er wint straks. Je leg een kwartje in Of je legt drie kwartjes in op de favoriet en je vangt drie keer terug. Ik neem aan dat ik niet de favoriet ben, zei ik . Nee, zei Keith eerlijk gezegd niet. Wie doen er mee wilde ik weten? De hele klas behalve Jim en jij. Ik vind het zo leuk, man, een fight, er gebeurt hier nooit wat. Is er iemand die op mij gewed heeft wilde ik weten. Ja zei, Keith, eentje. Dank je Keith begon ik,... maar hij viel mij in de reden. Niets persoonlijks maar ik heb op Jim gewed. Jane heeft op jou gewed.

Hey pussy boy, zei Jim, ik wil even buiten met jou praten over een paar regels die wij gaan eerbiedigen, onder vier ogen. Hij stond op en wenkte mij. Ik vind jou shit zei hij en als ik je later tegen kom, sla ik je dood, maar ik hoef nog maar een paar dagen en dan ben ik 17, ik kan niet gebruiken dat ik geschorst wordt en niet in dienst kan. Dus, vroeg ik? Het is te ver gegaan, zei hij, geen van ons beiden kan hier nog bij weg lopen. Maar als we een hoop kabaal net buiten de poort maken dan worden we wel gescheiden door een leraar en dan kunnen we beiden met opgeheven hoofd weg lopen Niet te geloven de intimiderende Jim wilde een deal maken. Hoor je me lul, vroeg hij? Ja, dat zouden we kunnen doen, antwoordde ik. Mooi, zei, Jim terwijl hij de klas in weer liep en over zijn rug zei, geen messen dus. De klas bevroor. 

De laatste bel ging en ik voelde mij niet op mijn gemak, zou Jim echt een schijn gevecht aangaan of was het truc van hem om mij meteen lens te slaan? De grote groep jongens kleefden haast aan mij vast toen wij naar de poort liepen. Buiten de poort werd een halve cirkel gevormd. De lucht was geladen, de opgewondenheid fladderde over de groep heen en weer. Jane stond op afstand met wat meisjes te kijken, had zij maar nooit dat rot grapje gemaakt over apen en Tarzan, schoot het door mij heen. Ik gaf mijn boeken aan een jongetje van onze bus en vroeg of hij die even wilde vast houden. Ik zei hardop, ik zie  puss´n boots, de gelaarsde kat, nergens. Misschien zit hij te poepen.

Heb jij het over mij, debiel, klonk een rauwe stem achter mij, kom hier dan maak ik je dood. Hij maakte veel misbaar, schreeuwend en scheldend. Ik sta hier chicken boy, riep ik, ik ruik je wel maar ik zie je niet. Een woest gegrom was het antwoord. Ineens wist ik dat je het noodlot niet kon vertrouwen. Één van ons zou vroeger of later de afspraak schenden. Ik nam mij voor dat ik dat dan maar moest zijn. Hij kwam op mij af met veel misbaar en gaf mij een duw en wilde mij schoppen. Hij miste, het touwtje springen had mij snel gemaakt. Ik stapte opzij en hij passeerde mij als een dolle stier. Nu stond hij met zijn rug naar een bus toe. Ik maakte mijn schouders los en ik dook een beetje in elkaar. 

Hij deed al tierend en scheldend een stap naar voren en ik,... Ik zag the boxing window, het venster! Ik leunde naar voren, op mijn tenen scharnierend en met al de kracht van mijn rechterarm, met mijn gewicht er achter lelde ik hem vlak boven zijn neus op zijn voorhoofd. Hij bracht zijn linker hand omhoog en ik lelde hem nu met twee korte stoten tegen de zijkant van zijn hoofd. In de gymzaal vielen mensen dan om. Hij klapte, toen zijn nek naar achtersloeg  met zijn achterhoofd tegen de bus.  Hij kreeg even een domme uitdrukking en toen brulde hij om het verraad. Ik werd gered door de bel.. Er kwamen jongens aan rennen, weg wezen de leraren komen er aan, riepen zij. Ik stoof weg en ik werd gevolgd door een moordlustige Jim.  Ik spurtte de bus in, de deuren achter mij sloten en met horten en stoten trok de chauffeur op. Kill you, klonk er nog van buiten. Ik keek door het raampje en zwaaide vriendelijk naar Jim die nu paars zag.

Mijn knokkels waren ontveld en mijn pols deed zeer. Ik had hem verstuikt schatte ik in. Ik voelde me de volgende dag ziek, schoolziek en mijn moeder vond dat wel gezellig. Toen ik na het weekend weer naar school ging vreesde ik de ontmoeting met Jimmy. De bus stopte en ik hipte naar buiten en spurtte naar ons lokaal. De kinderen kwamen allemaal later binnen, allemaal behalve Jimmy.  Keith kwam binnen en  stak meteen zijn duim op, Hi tiger, begroette hij mij. Een paar dagen ziek geweest? Ja, zei ik zomer griepje of zo. Je hebt het afscheid van Jimmy gemist zei mijn vriendje. Wat jammer riep ik uit. Nou met Jimmy aan onze kant kan Vietnam het wel shaken. Ja zei Keith, hij was best sterk en ik kon mijn geluk niet geloven.  

San Daniel 2013

lees ook: de onderwaterclub, de Libische jaren.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi hoe al die herinneringen uit de tijd van Cassius Clay in je verhaal weer tot leven komen, Tarzan.
'Uit de bus gerost door een gemeen dik wijf...' spreekt mij ook meer aan dan dat originele lied dat gezongen moest worden.
Dit verhaal is zo lang dat je er een boek van kunt maken! Goed om telezen! Taco