De woestijn en de juwelen van Toetankhamon, de Libische jaren.3

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 16 December 22:02

Buitenaards glas:

We schepten onze borden nog eens vol, toen de deur van de Romney loods open ging en 2 bruin verbrande mannen binnen kwamen. Hey riep ééntje al van verre. Tidwell, ouwe stenen tikker. John draaide zich om en begon te grinniken, zit je rustig te eten komt er grond gravend gespuis binnen, antwoordde John. Hij liet zijn bordje staan en even later sloegen de drie mannen elkaar uitbundig op de rug en schouders. Is het eten wat, vroeg één graaf gespuis man, die Bill heette? De steak is okay, vond Tidwell, de stenentikker, maar ja, die  vliegen ze in van Texas, daar kunnen ze niet veel aan verprutsen. Niet te geloven, dacht ik, er zal eens iets niet uit Texas komen. Geologen en vroegere studie genoten van John, wist mijn vader mij te melden, die later even uitbundig begroet  werd met een: Big Dan, ik dacht dat je in Saudi zat. De olie wereld is klein en ons kent ons. Dit zei John, is mijn assistent young Daniel  hij is big Dan´s zoon en hij schoof mij naar voren. Hi there young Dan, zeiden de mannen laat die ouwe stenentikker je niet gek maken,  Het waren collega´s maar iedereen was een soort professionele vriend. 

. Daar zaten we dan even later met stukken vlees die nauwelijks op ons bord pasten, Yes boy, everything is big in Texas, Waar komen jullie zo vandaan wilde mr Tidwell weten. We zijn vandaag geland, Ik kom uit de Waw Namus concessies.richting Tibesti bergen, zei Bill en steakboy en hij wees de tweede man aan is voorbij onze concessies in Benghazi richting Egyptische grens geweest, ten Noorden van Gilf Kebir. Ik mocht al twee dagen gewoon met grote mensen meepraten zonder raar aangekeken te worden en ik vroeg aan Bill, wat hebben jullie daar gedaan? Well, young Dan, antwoordde hij, wij moeten zorgen dat er olie blijft komen, wij zijn allemaal heel belangrijk hier en ze lachten allemaal. 

Tutankhamun libyan glass scarab

Big Dan moet met zijn boys zorgen dat die rommel uit de grond komt en daar de juiste installaties voor bedenken en wij moeten zorgen dat Big Dan weet waar die rommel zit.  Zonder Big Dan, kunnen wij wel naar huis gaan en zonder ons kunnen the olieboys naar huis gaan, we hebben elkaar allemaal hard nodig ,hier. Dat nog los van mensen zoals Tidwell die alleen maar stenen opraapt en daar een beetje op loopt te tikken.  En, vroeg ik, blijft er olie komen? Ja zei, Bill, altijd!  Ik, zei de man die met steakboy aangesproken werd, maar eigenlijk Dave heette, ben naar Gilf Kebir geweest met wat mannen om seismologische metingen te doen. De hitte was enorm en de juwelen verblinden je als je niet oppast. De juwelen, meent u dat, ik kon niet geloven wat ik gehoord had. Ja, zei de man, heel storend, je moet ook op passen met je banden.

Mijn mond viel open. Leert Tidwell je niets, lachte Dave? Ik ben daar nog niet aan toegekomen, zei John maar young Daniel heeft vandaag wel veel geleerd. Wil je het horen, vroeg Dave? Nou en of zei ik.  Voor we concessies slaan of leasen, willen we weten of het de moeite waard is. Dus onderzoeken we een gebied. Een natuurlijke uitbreiding voor onze maatschappij ligt voorbij Benghazi richting Egypte,. In ons geval een gebied dat Gilf Kebir heet. Big Dan gaat met de techneuten Benghazi verrijken met overslag installaties voor supertankers en een raffinaderij. Daar komt, weet ik nu, vulde mijn vader aan, een drijvende olie leiding bij die de zee ingaat om supertankers regelrecht te vullen. Wow, zei Dave, big bucks boy, dat gaat kosten!

Tutankhamun libyan glass scarab

Dat maakt Benghazi dan, ons tweede grote steunpunt in Libië, het is dus logisch dat wij nu voorbij Benghazi gaan exploreren. Ja zei Bill en ik doe hetzelfde maar dan een paar uur vliegen de andere kant op bij de Waw Namus. Wat is de Waw Namus, vroeg ik, het begon mij te duizelen. Een vulkaan, antwoordde Bill alsof dat heel gewoon was. Allemachtig ik leerde in 2 dagen meer over Libië dan jaren op school. 

Maar die juwelen, begon ik weer, want dat wilde ik weten. Dave lachte, het zijn silicum verbindingen die onder hoge temperatuur tot stand komen. De oude Egyptenaren raapten ze al op en gebruikten ze als sieraden. Oh, vroeg ik? Oh Ja, de faraoToetankhamon had er verscheidenen van in zijn amuletten verwerkt. Het was niet zomaar een pruts juweel en ouwe Toetank was een heel machtige farao waar alleen maar het beste, goed genoeg voor was.

 Wij noemen het oneerbiedig, Desert glass, woestijn glas maar in werkelijkheid is de vindplaats, het deel van de woestijn dat we grote Erg noemen, het enige gebied ter wereld waar de duinen verglaasd zijn onder extreem hoge temperatuur en 98% puur sio² heeft doen ontstaan. De Egyptenaren noemden het de God´s steen. het was vroeger natuurlijk een moeilijk te bereiken gebied, maar nu met helicopters, ratmobiles en wat dies meer zij, ben je er redelijk snel. Er zijn heel wat van deze juwelen gevonden in grotten uit de stenentijdperk, waar de holbewoners, dan praten we over 10 000 jaar geleden, sieraden of snijvoorwerpen maakten van dit desert glass.

Clayton een  bekende Britse expeditie leider, die in 1932 op zoek was naar de legendarische oase van Zerzura, doorkruiste de woestijn en reed met zijn voertuigen als eerste westerling de glazen zee op. Zijn banden verbrijzelde de vlakte van juwelen en zijn auto kwam tot stilstand.  Niet te geloven riep ik uit, hier wist ik niets van. Er zijn denk ik maar weinig mensen die dit weten, zei Dave. Jij bent er nu één van. Clayton had een document uit 1846 in zijn bezit en zocht naar legendarische oasis en rijkdommen. 

Tjah, er is nog al wat te doen geweest over het amulet van Toetank, vervolgde Dave. Het juweel is ouder dan welke bekende Egyptische beschaving dan ook, het is miljoenen jaar oud. Dat bracht meteen alien theorïen te weeg. Wat denk jij, Dave, vroeg ik naar voren leunend? Kijk sind de oudheid wordt het  de God´s steen genoemd, namen hebben altijd een oorsprong, maar voor mij is dat niet een bewijs. Ik denk dat een oude steen, ouder dan het hele amulet, ouder dan welke beschaving dan ook, in de zetting geplaats is, gewoon omdat iemand hem vond en mooi genoeg vond, een farao waardig.  

Ik wil niet aan alien samenzwerings theoriën, daar geloof ik gewoon niet in, vervolgde Dave, die nu heel ernstig sprak. Het vervelende is dat zulke verglazingen alleen optreden bij extreem hoge temperaturen zoals een nucleaire explosie en dat vind ik ook moeilijk te accepteren. Dateringsproeven wijzen een versmelting aan van 29 miljoen jaar geleden. Als ik een verklaring zou moeten geven, dan zou ik neigen naar  een komeet inslag in de oudheid. Het vervelende daarvan is, dat de duinen die verglaasd zijn, bij benadering  niet ouder dan 1 miljoen jaar oud zijn. Het gebied beslaat 6000² kilometer. Dan zou je ergens een mega krater van inslag verwachten. Dus, vroeg ik, wat denk je dat daar gebeurd is? Ik weet het niet, zei Dave, sommige dingen zijn gewoon niet te verklaren.

Hier kan ik niet tegen op zei Bill, mijn vulkaan gebied is interessant, maar zal waarschijnlijk te veel zwavel in  de crude olie hebben zitten en dat moet dan weer verwijderd worden, ik ga maar een toetje halen. Wij hebben echter wel antwoorden, zei John Tidwell en hij wees naar ons beiden, young Daniel heeft vandaag vastgesteld hoe de omgeving hier er 29 miljoen geleden uitzag .Weer 29 miljoen jaar, mompelde Dave en we stonden allemaal op om een ijsje te halen.   

San Daniel 2013

lees ook de kruisen krabbers, de Libische jaren

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het begrip 'desert glass' kende ik wel, maar ik wist niet dat er ook in Libië veel van te vinden was. Heel boeiend, deze verhalen.
Spannend verhaal.
Er zijn in de jaren '30 van de vorige eeuw stukken van dat desert glass gevonden met ronde gaten erin, alsof er met een metalen staaf in was gestoken toen het nog gesmolten was.
Soortgelijke stukken glas zijn in de Austraulische woestijn gevonden, ontstaan door de detonatie van een atoombom.
In zowel dat Lybische en Australische woestijnglas is nagenoeg geen water te vinden, wat erop duidt dat het ontstaan is onder temperaturen van ca. 6000 graden Celcius.
Wetenschapper Yull Brown ontdekte in de jaren '90 een nieuwe technologie waarbij hij zuurstop en waterstof dusdanig wist te mengen tot een gas met uitzonderlijke eigenschappen: het kon bijvoorbeeld wolfraam doen smelten (waar een temperatuur van 6000 grCelcius voor nodig is) terwijl het onschadelijk bleek voor de huid van de mens!
Bron: The Atlantis Blueprint hhofdstuk 5, van Colin Wilson en Rabd Flem-Ath.
Mooi verhaal, ik had er wel eens iets van gehoord. duim
Heerlijke combintie.. fictie en non fictie.
Dat woestijnglas, nooit van gehoord! Mooi spul!