Het rijbewijs, de Libische jaren.

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 16 December 22:02

rij lessen:

De Arabische medestudenten van mijn broer, reden rond in vw kevertjes. In een warm land is dat een ideale auto. Niet door zijn comfort maar door het feit dat de kevertjes luchtgekoelde motoren hadden. Zij raakten niet oververhit, waar watergekoelde auto´s met een kokende radiateur bleven staan, tufte  de vwtjes met hun fluitende gierende boxermotortjes nog vrolijk rond. De vwtjes kwamen standaard met een 1100 cc motor. De jonge Arabieren kochten de top of de range, de 1200 cc of zelfs de 1300 cc. Heel af en toe zag je later wel een 1500 cc maar dat waren zulke ongekende zware motoren in die tijd, dat je er voor  op een wachtlijst moest staan om die te verkrijgen. De jonge Arabieren uit gegoede huizen etaleerde in hun levens niet veel geduld, Zij kochten niet het monster, het  1500 cc vwtje noch de goedkoopste instap versie, de 1100 cc, meestal scheurden zij rond in de 1200 cc en 1300 cc uitvoeringen. 

Het woord oppimpen bestond toen nog niet, maar als dat wel bestaan had dan was dat een goede manier geweest om die karretjes te omschrijven, zij waren allemaal opgepimpt. Niet om indruk op vrouwen of jonge meisjes te maken, want die zag je nergens, nee om elkaar te overtroeven en de ogen uit te steken. Glitter, glitter, extra chroom en met  spaghetti uitlaten die van het ielige gefluit en gepiep een diepe baritone maakte. De radio moest ook keihard aanstaan, zodat iedereen hoorde dat je een radio had. Cassette bandjes bestonden nog niet en als zij bestaan hadden dan hadden al mijn broer´s Arabische vriendjes die zeker gehad. 

´

Mijn broer had het redelijk leuk op de technical College. De docenten waren Amerikanen of Engelsen en als blanke moest je echt met de pet naar je studie gooien om je vakken niet te halen. Ik zal maar zeggen dat er een sterk voorkeurs beleid was. De Arabische studenten waren onberispelijk gekleed op een Westerse manier. Pak en stropdas. Zij kwamen uit Lebanon en uit Syrië en uit het buurland Egypte. Landen die toen  in de Arabische wereld, als voorbeelden van beschaving werden gezien.

Zij waren modern en welvarend en wilden net als Ataturk, een eeuw er voor in Turkye, participeren in een moderne wereld geënt op Westerse idealen.  Er waren geen Turkse studenten omdat Turkye zelf zijn universiteiten en opleidings instituten had.  Je zou je kunnen afvragen waarom de Lebanezen en Syriërs dan niet naar hun buurland Turkye gingen om te studeren? Omdat zij beseften dat zij na afronding aan de "advanced College of Technology", die mede gesticht was door de Amerikaanse oliemaatschappijen. vrijwel naadloos employ zouden vinden bij die zelfde maatschappijen.

Waarom zou de Oasis oil company een sollictatie ronde houden, ver weg aan de andere kant van de Middellandse zee, in Turkye, als zij uit eigen voorraad konden putten door de door hen getrainde techneuten, op voorspraak van docenten door hen aangesteld, een baan aan te bieden. De buitenlandse Arabische studenten keken neer op de Libiërs, die zij als zielige onontwikkelde achtergebleven sukkels beschouwden.Dat was een eyopener voor mij, toen mijn broer een keer een paar van zijn vrienden bij ons thuis uitnodigde. Ik had nooit kunnen bevroeden dat er discriminatie was onder de Arabieren.

Zij waren beleefd met goede manieren en het doet mij zeer te weten, nu, dat hun landen niet opgestoten zijn in de vaart der volkeren, maar zo als wij nu weten met een terugblik naar de daaropvolgende jaren,  terug gleden in feodale  burgeroorlog achtige conflicten, die verwoestend waren voor de prille idealen die de medestudenten van mijn broer toen koesterden. De volkswagentjes kwamen aanronken en parkeerden buiten ons huis.  De jongens dronken coca cola als summum van Amerikaanse geïntegreerdheid en wenden hun ogen af als mijn zus langs liep.  Zij waren beschaafder dan menige Texase olievader die ik  kende, maar dat was makkelijk. Die mannen zaten al jaren op hun post en beschouwden de hele wereld als hun oester. 

Mijn broer werd uitgenodigd door twee studerende broers voor een tegen visite in Lebanon, waar hij gehoor aan heeft gegeven in de daaropvolgende zomer en hij kwam terug met beschrijvingen van mooie steden, rijkdom en beschaving en een souvenir voor mij, een dolk met het opschrift, Welcome to lebanon. Hij was als een aangenomen broer behandeld. Men wilde in die kringen contact met blanke buitenlanders, dan stegen zij zelf in status. Zoals het later politiek correct zou zijn in Westerse landen om de gekleurde huis vriend te hebben in je vrienden kring, was mijn broer de blanke neger in de Lebanese kringen. Hij werd overal tentoongesteld door de vader van de broers als een blijk van succes, van zijn eigen zonen in Libíe. Zijn zonen hadden Europese vrienden.

Zij hadden een vertekend beeld over Israël en Amerika´s rol daar in. Zij  verafgode Duitse techniek en wisten van Rommel en zijn woestijn ratten die met volkswagen achtige voertuigen de woestijn op en neer gevochten hadden. Het muntje viel bij mij. Ze wilden Amerikaans zijn of Europeaans omdat die in techniek in Libïe de lakens uitdeelde, maar hadden veel achting voor de holocaust tegen hun aarts vijanden de Israëlieten, veroorzaakt door de Duitser. Zij hadden een verward beeld over de oorlog en het gebeurde. Ik neem aan dat je beeld van de geschiedenis bepaald wordt door, waar je er over leert. In Duitsland zal anders gesproken worden over de 2de wereldoorlog dan in Japan, of in Engeland of Amerika.

In ons land waar 70 jaar na de oorlog, Duitsers, nog steeds moffen worden genoemd, door sommige groeperingen,  is de tolerantie ver te zoeken met de nieuwe generatie die daar los van staat. Laat staan in de ´60 er jaren toen mijn broers´s Arabische vrienden in de tijd, maar 15 jaar verwijderd waren van de holocaust, de Duitse triomfen, en het toewijzen van delen van Palestina om een nieuw land te vormen, voor hun aarts vijanden, door de Amerikanen en de Britten. Met name de vorming van de Israëlische staat was verwarrend voor hen en de rol van die landen daarin, waar zij zo graag mee zouden samen werken. Amerika en Europa. Eerlijk is eerlijk ik neem aan dat de meesten van ons het ook een verwarrend gegeven vinden en dat de Amerikanen en Britten zich ook nog wel eens achter het oor krabben. 

Mijn vader, hoorde het één en ander aan en mengde zich niet in de politieke gesprekken die studenten zo eigen zijn. Samen met mijn broer was hij een goede gastheer. Na afloop van één van deze maaltijden , toen de kevertjes uitgezwaaid werden, vroeg hij aan mijn broer, wil jij niet zo´n kevertje hebben.?  Mijn broer vroeg, meent u dat echt? Ja, zei mijn vader,die toch wel racistische trekjes had ontwikkeld, na zo veel jaren een kantoor gedeeld  te hebben met de Texanen. Als die negers een autootje krijgen, waarom jij dan niet? Ik had het vaker gemerkt, mijn vader vond alles dat niet blank was, een neger. waarschijnlijk was dat meegekomen met zijn jeugd in Java en aangewakkerd door Texanen waar,zelfs vandaag de dag, de Klux klux clan nog wortels heeft. Ik kon mijn vinger er niet op leggen, maar het was lelijk en onnodig.

Arabieren zijn geen negers. Negers zijn geen Arabieren. Blanken zijn geen van beiden en zo kunnen wij nog wel een tijdje doorgaan met definities. Mensen zijn mensen, met gelijke rechten maar niet altijd elkaars gelijke. Een generalisatie als deze, die  mijn vader zo vaak pleegde met betrekking tot rassen, was een eerste aanzet tot verwijdering tussen hem en mij een paar jaar later, toen de hippie era in volle kracht wortel schoot.

Dan, sprak mijn vader. moet je eerst je rijbewijs halen. Als je dat haalt dan krijg je van mij een kevertje. Ik kon mijn oren haast niet geloven. Maar een leuk kevertje zei mijn vader, eentje die een beetje opvalt. Na de lessen ga ik meteen op zoek naar een rijschool zei mijn broer. Toen mijn vader de volgende dag weer voor een week naar de woestijn gevlogen was, kwam mijn broer later dan gebruikelijk thuis. Ik ben met één van mijn studenten vrienden naar een rijschool geweest. Goh, zei ik. Ja, zei mijn broer, het is een Egyptenaar, een familielid van hem.  Hij spreekt een beetje Engels. Oh, dat is handig, vond ik. Morgen na school begin ik en ik rijd volgende week af. Wat, zei ik?

Mechemet´s rijschool, ze garanderen dat je slaagt. Kan dat wel vroeg ik, het lijkt me best wel ingewikkeld. Ik moet aan mam wat geld vragen, zei mijn broer, want je betaalt per keer. Ik had niet genoeg bij mij anders had ik mijn eerste les al gehad. In een land waar niets gebeurt, zijn dit interessante ontwikkelingen en ik wachtte met spanning op mijn broer´s thuiskomst de volgende dag. Hij kwam wat later thuis en straalde. Vertel, zei ik, hoe ging het? Heel goed, zei mijn broer, Mechemet is heel tevreden. Wat moest je doen, wilde ik weten van mijn grote broer, die in mijn ogen nu een al bijna een man was. 

We hebben een rondje gereden, zei mijn broer en ik moest dingen herhalen. Hoe bedoel je wilde ik weten. Nou, Mechemet stuurde en zei: you lookie lookie. en dan deed hij een richtingsaanwijzer aan en ging de bocht om.  Of hij ging stil staan en zei weer lookie please!, en dan deed hij  de motor uit en dan draaide hij de sleutel een beetje, dan kwamen er lichtjes aan en dan startte hij. Hij, stuurde, zei ik vol ongeloof, maar jij moet het toch leren! Dat komt vanzelf zegt mr Mechemet. Morgen gaan we schakelen, Oh okay, zei ik, want ik snapte dat mr Mechemet heus wel wist wat hij deed.  Wat voor auto rijd je in, vroeg ik. Een kevertje zei mijn broer. Dat is handig vond ik, want zo één krijg je ook van Pa., mooi man! 

De volgende dag kon mijn broer schakelen. Er zijn vier versnellingen zei mijn broer, het is een soort H, waar in je schakelt. Ik luisterde vol ontzag. Links boven in de H zit de eerste versnelling en daaronder  de tweede, en de derde zit in de rechter bovenpoot en de vierde daaronder. Mijn broer was in mijn ogen een technisch vernuft geworden. Ging je erg hard, vroeg ik.? Welnee, zei mijn broer, we stonden stil. Ik moest droog schakelen. Ik begreep dat de kever van mr Mechemet nooit zou slijten. Er zijn drie pedalen zei mijn broer, met het rechterpedaal  geef je gas, dat doe je met je rechtervoet. In het midden zit de rem , die bedien je ook met je rechtervoet en het linker pedaal is als je naar een andere versnelling wil. 

Uiteindelijk kwam de zaterdag dat mijn broer zou afrijden, die middag kwam hij stralend van trots en vreugde thuis. Hij hield een papiertje in zijn hand. Ik heb het gehaald lachte hij. Joh, riep ik wat goed mag ik het zien? Dit is een voorlopige rijbewijs een soort verklaring, zei hij, het definitieve komt over twee weken. Goh was het moeilijk, vroeg ik? Wel nee joh, antwoordde mijn broer, ik moest 20 pond examen geld betalen en mr Mechemet, ging naast mij in de auto zitten. Ik moest alle knopjes bedienen en droog schakelen. Ja, zei ik verwachtingsvol. Toen moest ik de auto starten. Dat ging goed en toen moest ik hem weer uit doen. Mr Mechemet was heel tevreden en zei, yes yes, you good.. en toen kreeg ik deze verklaring. 

Mijn vader keek beteuterd toen hij de verklaring zag maar hij hield zijn woord en op de maandag gingen mijn broer en ik met hem mee, om te kijken naar de showroom van VW. Daar stonden twee saaie militair kleurige kevers, poepgroen. Mijn vader bestelde voor hem de kleur  die hij wilde. een creme kleurige witte, hij zou wat geduld moeten  hebben want die moest van ver komen. Thuis stapte mijn vader uit zijn auto en keek mijn broer trots aan.

Parkeer hem maar onder die boom zei hij. Mijn broer keek heel raar toen hij achter het stuur ging zitten. Mijn vader´s auto was anders, hij had een Opel Kapitän en die had een stuurversnelling. Je één zit naar je toe en naar beneden, dicteerde mijn vader. De auto sloeg 4 keer af toen mijn broer de koppeling liet opkomen. De eerlijkheid gebiedt te melden  dat  de laatste poging de auto een weinig naar voren deed huppen voor hij afsloeg. Juist, zei mijn vader, was die Mechemet een Berber?

San Daniel 2013. 

 

lees door opo de link te drukken:schorpioenen, de Libische jaren

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tja, andere culturen, andere rijlessen.
Dank je Leo, dat waardeer ik, daar zijn verhalen voor..
Pracht vehaal!
En als ik dat Kevertje weer zie dan krijg ik er weer heimwee naar.
Jaren in zo'n beestje gereden, hmmmm.