De gelofte en de O.C.S, de Libische jaren.

Door San-Daniel gepubliceerd op Monday 16 December 22:02

 

De gelofte:

De bus kwam vijf dagen in de week en ik leerde veel. Op de Maandagochtend bleef je bij aankomst bij de vlaggemast wachten. de Amerikaanse vlag werd dan gehesen en je reciteerde: I am proud to be an American, protector of the poor, defender of the free.. Iedereen kende dit uit zijn hoofd en sprak de woorden zonder schaamtegevoelens uit. Na een paar maanden kregen de woorden betekenis voor mij en ik begon mij daarmee te identificeren. Daarna plaatste je de rechterhand gebald op je hart en je herhaalde de gelofte aan de Amerikaanse vlag.

I pledge allegiance to the flag of the United States of America, and to the republic for which it stands, one nation under God, indivisible, with liberty and justice for all.

Op andere dagen wachtte je tot de zoemer drie maal ging en dan stond je op  in je lokaal , met je klasgenoten en herhaalde het zelfde ritueel. Het schepte een enorme band.  Mr Harper had mijn boeken geregeld. Hij was mijn homeroom teacher, zeg maar mentor. Zo raakte ik langzamerhand meer vertrouwd met de riten en gewoonten van de O.C.S. Ik had een kluisje toegewezen gekregen met een cijfer combinatie en daar gingen mijn gymkleren in en mijn Donald Duck lunch trommeltje.

Mijn Texase plaaggeesten waren nog een tijd lang erg vervelend en konden mij haast onbeperkt sarren en schoppen en slaan. Want... Danny can not tell the teacher...  het waren zieke honden en ik haatte hen. Iedereen kreeg een plaknummer op de rug van zijn gym shirt en op zijn buik. Mijn nummer was 41. Dat nummer correspondeerde met je naam, die de sportleraar op een lijst in een klembord had zitten.   Onze leraar was mr Kelly, hij was er van overtuigd dat je van jongens, mannen moest maken en verkeerde in de veronderstelling dat wij US marines wilde worden. Wij moesten veel buikspier oefeningen doen, sit-ups, heel veel malen opdrukken, push-ups en rennen, altijd rennen. 

Hij rende zelf niet mee, hij stond op een klein verhoginkje met een verrekijker en een megafoon. Als je in die hitte rende was dat al erg genoeg. Je lichaams temperatuur is 36 graden. Als je in 45 graden gaat rennen dan raak je de warmte niet kwijt en je lichaamstempertauur vliegt omhoog. Je raakt over verhit, met rode wangen en een droge keel trachtte je de rondjes rond het zandveld af te maken. Als je terug viel dan zag hij aan je nummer wie je was en brulde door de megafoon aanmoedigingen. Hij was coach geweest van een rugby team in de states en kende geen pardon. 

Daar renden we in die bloedhitte met een mister Kelly die aanmoedigingen over het veld brulde. Met grof taalgebruik overigens. De megafoon ging aan en terwijl je een bloedsmaak achter in je keel proefde schalde het naar je toe., get you ass in gear.. zet je reet in de versnelling. De man was een primitieve bruut. Als hij jou twee keer had aangemoedigd dan moest je nog een rondje voor straf. Ik rende makkelijk maar er waren klasgenoten die haast bezweken. De laatste honderd meter moest je alles geven en je spurtte jezelf leeg. Ik draaide mijn torso niet onder het rennen en sneed daardoor mijn adem niet per stap af en  kon meestal nog wel wat meer geven die laatste meters.  

Als je eenmaal gestopt was dan haalde de inspanning je in. Je sloeg dubbel en je begon te zweten als een otter. Dan moest je met je armen in je nek rondlopen en diep door ademen. Het is een wonder dat er nooit iemand in gebleven is. Het zweet liep nog in je ogen en dan bulderde hij al : stretch em boys, rekken en strekken! Hij had een beperkte woordenschat en had standaard commando´s die wij op moesten volgen. Showertime, last one in is a dead duck, was het volgende dat hij dan blerde.  De douches stonden in een lange rij en sprietste koud water, waardoor je haast een beroerte kreeg. De laatste was de dead duck en moest met een trekker alles weer droog maken na het douchen.

Na een half jaar was ik redelijk vloeiend in Engels. Ik had mij zelf goed aangepast. Ik had een lange broek aan, laarzen en ik knauwde Texaans. Zo heeft iedereen zijn overlevings technieken. Nu leerde ik dat het beleefd was om een vraag te beginnen met May I, in plaats van Can I en uiteindelijk  vielen de verschillen tussen mij en anderen weg. Ik leerde dat je moest vragen: may I go to the washroom, als je toilet bedoelde.Ik las nu Engelse pockets en ik was weer op weg om met plezier naar school te gaan. Ik begon te veranderen, ik werd langer en ik vulde uit en werd sterk. Het ging geleidelijk maar op zekere dag was het gewoon zo. Ik was één van de grotere en langere leerlingen geworden. 

Één van mijn sargeesten had dat nog niet in de gaten, hij was niet één van de slimsten maar in zijn groepje was hij  heel sterk en stoer. Zonder stoppen klierde hij  mij, de hele dag. Toen hij vroeg of hij naar de washroom mocht, vroeg ik even later ook of ik naar de washroom mocht. Daar stond hij zijn brylcreme haar te ordenen. Hey dickhead, zei ik, toen ik binnenkwam,  jij stinkt!

Verbaasd draaide hij zich om. Hey Dutchie heb je het tegen mij, windmills forever... Ik herhaalde nu met meer nadruk, boy, do  you stink! Hij kwam op mij af en ik wachtte het niet af ik gaf hem een geweldige klap die hem uit zijn schoenen blies. Al mijn frustraties van het afgelopen jaar lag in die klap.  Kom op stinky, nodigde ik hem uit, ga eens staan, dan sla ik je verrot.  Oh, je vriendjes zijn er niet, zei ik, wat naar voor je. Hij gromde en kwam op mij afstormen en ik gaf hem een tweede klap die het bloed uit zijn gespleten lip deed druppelen en zijn neus tot een fontein maakte. Vergeet je handen niet te wassen na het pissen, raadde ik hem aan en ik liep de ruimte uit. 

Het duurde een tijdje voor stinky terug kwam, hij had een stukje wc papier in zijn neusgat gepropt, om het bloeden te stelpen. Goh zei, mr Corcoran, die niet van buitenlandse leerlingen hield en mij aankeek terwijl hij vroeg, wat is er met jou gebeurd? Ik maakte mij klaar om weg gestuurd te worden. Maar het valt stinky te prijzen dat hij antwoordde, ik ben uitgegleden. Hij steeg meteen in mijn achting. Het sarren hield na nog een dag of twee op. Ik was één van de boys geworden.  I am proud to be an American, protector of the poor, defender of freedom.....

lees ook door op de link te drukken: het doebie spel, de Libische jaren

San Daniel 2013

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Rommel is er niks bij, man
Ouwe desert rat, :)