Het andere testament (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 24 January 01:20

Misschien vindt zij me wel een neurotische aandachttrekster door over Pee te drammen? 
”EmjE. Je kent me toch? Geen mooipraterij. Ik heb niets aan smoesjes die de waarheid anders voor spiegelen, verdoezelen of bedekken. Eerlijk graag.” Zelf ben ik er verbaasd over dat ik het durf te zeggen want vanbinnen ben ik bang voor een vernietigend oordeel omdat ze zelf geen last van Pee lijkt te hebben, alles makkelijk naast zich neerlegt  Een sigaretje rollend zet ik me schrap, zij wacht. Ben ik een mugggenziftende zeurneus? Nee! Overwogen langzaam sprekend zal ze de tijd nemen om zo precies mogelijk te formuleren. Beter het antwoord horen zonder door emotie te worden overmand omdat het de inhoud van de boodschap vertekent. Ik lik mijn sigaret dicht, steek hem echter nog niet aan. 

“Nee, Door, uit mezelf had ik dit nooit  gedaan."

Ze legt haar peuk op de asbak en telt het op haar vingers uit.

  • Ten eerste: Omdat ik niet graag vlieg en al helemaal niet zolang achter elkaar!
  • Ten tweede: Ik ben hier als je beste vriendin, niet als penningmeester van wie dan ook.
  • Ten derde: Ik heb altijd nog eens een grote reis willen maken en wat was er nou een mooiere aanleiding dan dat ik  jou miste?
  • Ten vierde: Ik wist dat jij dit alles graag met mij zou delen anders dan via mail.
  • Ten vijfde:Ik wilde zelf ervaren wat jou hier zo gelukkig maakt. Dat is mij nu geheel duidelijk.
  • Ten zesde: Als jij hier je bestemming hebt gevonden betekent het namelijk dat wij elkaar de eerste vijf jaar amper zullen zien.
  • Ten zevende:Aangezien men jou hier de erkenning en respect geeft die anderen in Nederland je onthouden, is het makkelijker om je weinig te zien.

Halverwege biggelen de natte emoties van opluchting en ontroering  toch langs mijn wangen en ik kan er niets aan doen dat ik amper weet waar te kijken, probeer mijn sigaret aan de praat te krijgen, wat niet lukt.

“Oh meid, wat lucht me dit op. Dus je vindt mij géén aanstelster...je begrijpt dat het... Het is het toch niet zo vreemd dat ik naar een beetje begrip en medeleven heb verlangd?” snotter ik en ze schudt liefdevol haar hoofd. “Natuurlijk niet, rare doos. Het is toch normaal dat je als vriendinnen aandacht hebt voor elkaar? Dat heb je voor mij immers ook altijd?" Ik heb het er warm van gekregen, zucht nog eens diep. “Oef meid, een pak van mijn hart dat jij nog gewoon de EmjE bent zoals ik je ken. Door al dat weerbarstige tegendraadse Pee-gedoe ging ik aan mezelf twijfelen, ik werd er zo onzeker van.”

“Van Pee? Ben je mal. Ik bewonder je juist, want eigenlijk heb je, zoals je altijd hebt gedaan, dondersgoed voor je eigen geluk gezorgd. Het was moedig om Nederland te verlaten. Daar verkommerde jij immers zonder werk en eh, dat onoplosbare gedoe met familie en eh, ons kind. Je hebt het hier naar je zin, straalt als je over het project en je meiden vertelt en doet er meteen goed werk mee. Ik ben blij dat je hier goede vrienden hebt gevonden, gerespecteerd bent en ik ben trots op jou, al zou ik het dan zelf niet kunnen, nooit en te nimmer hebben gedurfd. Zo zou Pee het ook moeten kunnen zien, maar ja, wat haar dwars zit blijft helaas een mysterie Met mij bespreekt ze ook niets, hoor.”

“Zo fijn, jij snapt ook zonder dat ik erover praat, dat ik afhankelijk ben van jullie mail, ondanks dat geluk en alles zit ik wel maanden alleen, werk me uit de naad en er is niemand om eens diepgaander mee te overleggen. Geen vriendin zoals jij, met wie ik over persoonlijke zaken kan praten. Ik heb jou het meest van alles en iedereen gemist. ” Ik ruk de nieuwe gabby uit mijn koffer en verberg me erin om voor het smerige raam eindelijk de sigaret te roken. Begrip en echte betrokkenheid draagt onverzettelijke zware bergen weg. Een kwartiertje pure aandacht schept kilo’s gemoedsrust in een bezwaard hart.

“Wat Pee bezielt blijft een raadsel, maar we zijn nu toch wel even samen.” zeg ik kijkend naar de vuile golfplaten beneden, waarover de bijna witte maan een mistig blauwe gloed werpt. EmjE zit alweer met haar neus in de kaart. “Ik heb het even bekeken. Morgen kunnen we er op ons dooie akkertje het luilekkere gemak van nemen,” zegt ze en ik weet dat we in Dessie de hele middag voor onszelf zullen hebben.

“Dessie is een redelijk moderne stad en Cambolja is vandaar uit maar een uurtje rijden. Misschien kan ik jullie daar de goudsmid laten zien, die mijn kettinkje heeft germaakt.” EmjE vouwt de kaart op, rilt en trekt de dekens weer hoog op. “Kom Doortje, je bevriest en nu kunnen we wel tukken,” zegt ze gapend. Binnen twee minuten ronkt ze als een kettingzaag en hoewel het stichtingsmysterie niet dichter bij een oplossing is gekomen, ben ik blij mijn hart gelucht te hebben.  Als EmjE ook niet weet wat ze mij wel of niet hebben gemaild, hoe zit het dan met de overdracht binnen de stichting? Zou PRman Henry net zo min weten hoe ze mij in het ongewisse hebben gelaten? Als dat zo is, wordt er door Harrie en/of Pee met selectief met ieder bestuurslid gecommuniceerd. Dat moet de volgende keer als ik terug ben op de agenda worden gezet om langs elkaar heen praten te voorkomen. Dat ondoorzichtige werkt fouten in de hand, het is vragen om misverstanden en onnodige moeilijkheden. 

Zoals gebruikelijk staat Ali klokslag half acht in de eetzaal en wij zijn ook van de partij. Deze keer drinkt hij een slokje mee. Sterke perfecte koffie bij kakelverse witte broodjes waar we onze eigen honing op smeren. Zodra Ali de bagage gaat inladen, neemt EmjE plotsklaps het woord.

“Ik vind dat wij het verdomd goed getroffen hebben en niet alleen met Ali. Wat een geweldige reis maken we toch. Goed gedaan hoor, Door. Het moet natuurlijk, naast al het werk dat je al had, een hele klus zijn geweest om alles voor te bereiden en dan zo’n man als Ali op de kop te tikken. Dat is werkelijk een grote meevaller. Dat had heel anders uit kunnen pakken.”  kauwt de doerak Peetje Pigglemeetje voor. Ik bloos, bedank haar en zie in mijn ooghoek nog net dat Pattie knikt. Met een klein mondje weliswaar, maar ach… ze is van het soort dat nooit complimenten geeft en het ontvangen ervan heeft ze er in al die jaren ook niet bijgeleerd.  

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oef ... dat was een opluchting. EmjE is een ECHTE vriendin en zij gaf jou een extra boost om door te gaan!
Het eerste deel van dit artikel deed mijn lipje wel eventjes trillen!
Oef ... dat was een opluchting. EmjE is een ECHTE vriendin en zij gaf jou een extra boost om door te gaan!
Het eerste deel van dit artikel deed mijn lipje wel eventjes trillen!
Gelukkig had ik EmJE goed ingeschat. Zij zal jou nooit afvallen en was precies wat je nodig had. Goed geschreven, ik voelde echt met je mee, maar ja ik ben dan ook een jankepit
Ja, EmjE is precies wie ze is. What you see is what you get
Gezellig, samen een potje janken
Zo gelukkig uitgesproken, dat moet opluchten!
Heb de vorige reactie verwijderd, moest hem even veranderen:
Het mysterie (Pysterie, hihi)is nog niet opgelost maar wel een veel lichter hart en da's de helft van het geluk, toch?
Ik vroeg me het volgende af.
Jij hebt de vorige artikelen hierover ook allemaal gelezen. Vind jij deze versies beter dan hoe ik het eerst beschreef?
Zeker weten, je beschrijft veel meer emoties waardoor het veel indringender wordt. Vond de vorige versie eerlijk gezegd ook al indrukwekkend hoor. Je laat nu meer van jezelf zien.
Fijn om te horen. Een roman is toch anders dan losse artikelen, merk ik tijdens het her- en nogmaals herschrijven
Helemaal akkoord Ingrid.
Hier 'voel' ik meer mee. het is of we erbij zijn!
Fijn inderdaad zo'n vriendin!
Fijn inderdaad zo'n vriendin!
Dat had je volgebs mij net nodig, bevestiging en warme gemeende vriendschap. Wie kan er nou niet van EmJe houden?
Klopt: wie kan er nou niet van EmjE houden?