De waarheid uit het lood geslagen (9)

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 23 January 23:13

De weg is nog even slecht, net zo kapot gereden en smal, maar droog. De laatste zon geeft onze auto voorzichtige kusjes en de sfeer is een verschil van dag en nacht met toen we de tunnels nog voor de boeg hadden. In het dal worden de golfplaten daken gekoesterd, verwarmd en gedroogd door de late zonnestralen, die nog net tussen de bergen kieren. Opstijgende nevelslierten geven het armoedige gehucht een dromerige sprookjesachtige aanblik en de foto ervan zal niet misstaan als oktoberblad van de kunstkalender die ik over deze reis in gedachten heb.
Net voordat de zon achter de bergtoppen verdwijnt, het is dus om en nabij kwart voor zes, stoppen we voor een betonnen blokkendoos van drie verdiepingen hoog. Het is zelfs voor Ethiopische begrippen hopeloos afgetakeld met de vergevorderde betonrot en het verweerde hekwerk. 
In het land der blinden is mijn ene oog Koningin van Sheba, denk ik spottend terwijl we in het dure deel, kamers met douche en toilet, onze intrek nemen. De grote koffers moeten mee vanwege diefstal, volgens Ali, maar de onze blijven dicht. Voor deze nacht is de gezamenlijke overnachtingstas met pyjama's en wat hoognodige toiletspullen afdoende. Het verlangen naar een bloedhete douche is overweldigend, maar zodra ik de badcel bekijk, sterft bij mij die behoefte een razendsnelle dood.

“Wat mij betreft is douchen vandaag niet perse nodig,” roep ik en EmjE komt poolshoogte nemen.
“Beter een poezenwasje, inderdaad, opdat we niets engs oplopen.” Wat ben ik blij met mijn maatje. Altijd praktisch weet ze haar verwachtingen flexibel bij te stellen, maakt mij niet verantwoordelijk voor ongerief. Ze ziet liever wat er wel is dan te klagen over niet te verhelpen tegenvallers. 
Vanaf tweehoog hebben we een riant uitzicht over het hele dorp en het markpleintje bij de bushalte. Er is een half uur uitgetrokken om ons op te frissen en we bekijken, stil en moe een sigaretje paffend, de bedrijvigheid in de schemering beneden waar hier en daar een lantaarn is aangegaan. 
“Hier kunnen zeker geen grote autobussen meer komen, Door? Kijk daar, dat is maar een halve, toch?” vraagt ze en ik realiseer me dat we vanaf de smokkelaars geen grote autobussen meer hebben gezien. “Misschien passen ze niet door de tunnels?”opper ik en schrik van een groot vogelbeest dat neerstrijkt op het hekje voor het raam. Hij is niet bang voor onze witte vermoeide tronies, gilt enkel schril en hoog, alsof hij iets heel belangrijks zeggen wil en wipt opgewonden op en neer.
“Van der Valk verovert nu ook al Ethiopia, haha,” gniffelt EmjE terwijl we de toekan met de grove grijze snavel van ongelooflijk dichtbij observeren. “Als ze dan maar wel onze frieten afnemen, hihi, bij wijze van samenwerking voor het goede doel.” Het ploft zonder bedenken mijn mond uit, wat bewijst dat dit deel van mijn bestaan geen echte schade heeft opgelopen. Het controlerondje over de verdieping levert bij de gezamenlijk etage-wc een opluchtende slappe lachbui op. Om als bewijsstuk te dienen, dat we ons dit niet hebben verbeeld, moet deze sanitaire Ethio-beauty zeker in pixels worden uitgeteld, vinden we opgewekt.

Opgefrist, in schoon ondergoed en een fris bloesje onder onze dikke jas, lopen we in het winderige trappenhuis buiten langs het bouwvallige doorhangspension, Pee tegen het lijf. 
“Heb jij de WC gezien? Moet jij daar op?” vraag ik, maar ze ontkent dat kortaf, zegt met klem dat er op haar eenpersoonskamer óók een toilet naast de douche zit. 
“Ik dacht al, als jij op die kapotte poepdoos moet, kom je maar bij ons. Wij kopen beneden in het restaurant een fles wijn en als je zin hebt, ben je van harte welkom,” biedt EmjE aan. 
“Ik heb papieren wc-brillen bij me, dus dat hoeft niet,” loopt de toenaderingspoging dood. Pittige Pattie is al groot, heeft van ons niets nodig. Niet voor de plas, noch voor de gezelligheid. Hier laat je wat, daar krijg je wat, zouden mijn ouders zeggen. 
Beneden in het restaurant is het warm, onverwacht druk en gezellig. We treffen Ali in een geanimeerd gesprek met de vrachtwagenchauffeur van de bierwagen voor de deur. De scherpe penetrante geur van schapenvlees in hete saus vult de hele ruimte en onze gids waarschuwt met ietwat zorgelijk gezicht dat we waarschijnlijk geen Westers eten kunnen bestellen. Ik verwacht dat Pee dus niets eten zal.
Deze keer bevestigt de uitzondering de regel want ik heb zowaar mis gegokt. Hier laat je wat, daar krijg je wat, denk ik nogmaals gelaten. Hoewel de entourage armoedig is, put de bediening zich uit in vrolijke snelheid. De pittige kool op de schaal met endjerra smaakt goed en ons tafelgenootje weet zeker dat de 'biefstuk'  van  'rundvlees' is. Het is mals en smaakt prima,, inderdaad. Dat het waarschijnlijk van twijfelachtige herkomst is, houd ik voor mezelf. Wat-niet-weet-wat -niet -deert´ vind ik doorgaans zelfverlakkerij, maar het lijkt me geoorloofd er niet over te strijden. We hebben nog een krappe week te gaan, daarna enkele dagen in de hoofdstad, maar stiekem verlang ik er al naar dat mijn 'vriendinnen' opkrassen om bij te tanken met mijn positieve werk in Addis. Dat druk ik consequent weg omdat ik EmjE dan ook missen moet. Dolgraag zou ik nog een weekje, kneuterig alleen met haar op mijn paarse bank, genezen van 'de geheimen' die deze vakantie hebben aangetast.
Na het eten vertrekt onze "vleesexpert" naar boven en drinken wij nog een glaasje wijn. Ik ga daarna nog even op zoek naar Internet. Zoals te verwachten is, beschikt dit gat daar niet over. Het laatste internetcafé was in Gondar, maar daar heb ik geen enkele maal aansluiting gekregen...

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha ... dat rundvlees zal gesmaakt hebben :-)
Die meegebrachte papieren WC-brillen ! dat vind ik er toch erg hoor!
Dat er geen internetcafé was, kan ik me goed inbeelden.
op naar het vervolg
Toch maak ondanks Pattie mooie dingen mee.
Fijne reisgenote
Ja, echt om blij van te worden, maar niet heus
Het smaakte blijkbaar niet naar kip?
Zij beweerde dat het rundvlees was... en zij kan het weten, toch?
Ze heeft zelfs papieren wc brillen bij zich, echt self supporting hoor!
Ja, op die manier hoef je nooit met de billen bloot...voor de gezelligheid
Niet te geloven dat ze zelfs jullie WC niet nodig heeft. Fijn trouwens om weer zo'n goed verhaal hier te lezen.....
Niet te geloven dat ze zelfs jullie WC niet nodig heeft. Fijn trouwens om weer zo'n goed verhaal hier te lezen.....