De waarheid uit het lood geslagen (7)

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 20 January 13:16

“Ik vraag of Tigraai juwelen hebben  in huis. Baas zei nee, maar nu hij gaat vraag aan buren of misschien zij hebben wat u zoekt miss Dora,” zegt Ali tegen ons in het schemerige vertrek waar de mannen uit de hal ook hebben plaats genomen. Terwijl de tijd verstrijkt wennen mijn ogen aan het donker. Kennelijk is de jonge vrouw weggeweest want ze komt binnen met een blad waarop vier glaasjes thee met een muntblaadje staan te dampen, die ze met een hoofdknikje zwijgend voor ons neerzet. Wij knikken verrast terug en ze glimlacht rode tanden bloot. Wij glimlachen terug met ons witte gebit. Gespannen ben ik niet meer. Wat is het ergste dat ons hier gebeuren kan? Dat ik vanuit een politiecel de ambassade in Addis Abeba moet bellen. Dat ik hun nummer niet permanent in mijn portefeuille heb weet niemand, maar zo’n vaart zal het echt niet lopen.

Ik zie, nippend van de hete thee, dat er op de houten vloer een antiek Perzisch tapijt ligt. Wij zitten op met donkerrood leer beklede gebeeldhouwde stoelen en in de hoek staat een glimmende zwarte houtkachel met pijp door het plafond. In deze contreien is dat een ongekende luxe, want zelfs in Addis staan er geen kachels in de huizen. De beide mannen kunnen hun ogen niet van EmjE afhouden. Nog net niet likkebaardend zouden jullie haar graag meteen kopen. Een vrouw als zij is hier een pracht  statussymbool, maar jongens, zoveel kamelen, runderen, schapen en geiten kunnen jullie niet bij elkaar gespaard krijgen, haha. Pee ontgaat dit allemaal totaal. Stijf als een plank durft ze gespannen niet om zich heen te kijken. Zit jij te wachten op de knevels die ons te wachten staan? Zo maak je van iedere leuke belevenis natuurlijk wel een vreselijk drama, Totemie Grootsmoel.

“Ze moeten de sieraden zeker nog effe maken?” buig ik me naar EmjE, die de situatie inmiddels ook interessant begint te vinden en rustig van haar thee zit te genieten.
“Ja, nu zit er een juwelenslaaf ergens in een achterkamertje, zeg maar, iets voor je in elkaar te frotten want ze leveren maatwerk! Misdaad op bestelling zogezegd, ” fluistert ze giebelend. Pattie vindt het niet lollg en ik wijs uitnodigend naar de gloeiend hete thee die voor haar staat. Mierzoet, zoals men het hier gewend is, en ondankks dat ze geen koffie blieft, weigert zij het te proberen. Bang dat we worden gedrogeerd?

Eindelijk komt de Tulbandman terug met twee zwarte leren buidels, zoals men een knapzak in elkaar knoopt. Hij draagt ze losjes bij de punten voor zijn bolle buik en zet ze voorzichtig op tafel,  waarna hij naast Ali plaats neemt. Met een plechtig gebaar trekt hij een gouden koordje los, vouwt het soepele leer open waarna een berg aan dof zilver zichtbaar wordt. De tweede bundel bevat een karrevracht aan gouden sieraden, die de man met liefdevol over het leer uitspreidt. Het voelt bijna als een opluchting dat ik onmiddellijk zie ik dat er niets van mijn gading tussen zit.

“Sorry Ali, jammer, maar dit is niet wat ik zoek.” Hij knikt zonder teleurgestelde blik, zegt dat hij al had gehoord dat ze niets van Tigrij in huis hadden.

“Ik heb gezeggen, dat niet Tigraai ketting of oorbel, wij niet koop, dus baas weet ook, miss Dorie.”

De Tulbandman spoort de andere dames aan om zijn handel te bekijken en fluistert.

“Sjiep, bjoetifoel, sjiep, Wie meek goed praais. All sings aar riel, old en njuw.” De man heeft gelijk. Er liggen prachtige hangers tussen. Nieuwe sieraden, maar de meesten zijn inderdaad antiek. Maansteenachtige armbanden waarin paarlemoeren glimmers in rose en turkoois als sterretjes oplichten. Heel kunstig gesmede ringen met nog veel mooiere stenen, "maar het is echt jammer Ali, de grote ronde schotels met bijpassende oorbellen zitten er niet bij," zeg ik nogmaals. Pee pakt plotseling een unieke ketting uit de zilveren voorraad die ze uitgebreid van alle kanten bekijkt. Deze wil ze wel hebben, zegt ze en ik geef het op iets van haar te snappen. EmjE bekijkt een interessant uniek amulet, maar uiteindelijk besluit ze niets te kopen en we zeggen tegen Ali dat er niets van onze gading bij zit. Hij haalt zijn schouders op, vertelt de Tulbandman dat we niet tot zaken komen en de verkoper lacht vriendelijk, draait zijn handpalmen omhoog waarna hij op zijn gemak de koopwaar in de leren buidels knoopt. Dat was dat. We worden niet vast gegrepen en we krijgen ook geen zak over de kop geduwd. 'Aladin' staat op, geeft Ali een hand en buigt diep naar ons. Zonder dat hij ons gevangen zet, begeleidt de man ons naar buiten en bij de auto sla ik me tegen het hoofd.

"Wat jammer dat we dit niet even op de foto hebben gezet. Dat zou echt een tastbaar bewijs van deze herinnering zijn geweest. Iets om op verjaardagen over te vertellen, alhoewel ik natuurlijk ook wel weet dat zulke sterke verhalen in de hoek van fabelachtig ongeloofwaardig belanden, maar ja, we weten zelf drommelsgoed wat we mee hebben gemaakt, toch?." EmjE geeft grif toe dat ze dit nooit had willen missen, dat Ali inderdaad formidabel is om ons hier naartoe mee te nemen en hij  is blij dat ik hem niet kwalijk neem dat zijn verrassing op niets is uitgedraaid. Dat hierdoor de minder schitterende waarheid over Pee op tafel ligt, weet hij niet. 

“Ik denk dat het een welvarende Arabische familie is...Heb jullie dat tapijt gezien? En dat mooie leer op onze houtgesneden stoelen? Die kleren van die mensen?" blijf ik enthousiast tot blijkt dat  niemand deze details zijn opgevallen.

"Ook die kachel niet? Zo'n ding is hier echt ongewoon. Dan ben je pas echt rijk. In Addis verwarmt iedereen hun huis met de houtskoolstoof.” oreer ik voor het vaderland weg me afvragend waar men de ogen laat bij zulke bijzondere gebeurtenissen. Angst en wantrouwen zijn de slechtste raadgevers, zij benemen de mens vaak het minder voor de hand liggend zicht..

Vervolg

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha ...ik zag pee zo voor me zitten ..
Bij ons zeggen ze 'met de kak in de broek' = doodsbang
Een zogenaamde kakabroek... en dan toch hebberig worden, want bij zulke mooie glinsterdingen is de verleiding ineens te groot. Gottegottekus toch.
Wat moet jij je geërgerd hebben!
En wat ene geluk dat EmjE er ook was!
Ja, mijn redster in de nood. soms kreeg ik het gevoel gek te worden...
Ik kan het me zó voorstellen. Ik kan zelfs bijna niet geloven dat je ZOVEEL geduld had!
Helemaal eens met je slotzin. Zo val je door de mand....
Helemaal eens met je slotzin. Zo val je door de mand....
Jammer dat er niets voor jullie bij was.
Klinkt schitterend die sieraden, vooral die armband. (ik heb op dit ogenblik een soort armbandfetisj)
Mooi geschreven sis, ik zat even naast je..
Inderdaad een mooi verhaal voor een verjaardag!