De waarheid uit het lood geslagen (4)

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 15 January 12:24

Terwijl EmjE achter me knisperend hannest met de goedkope te grote kaart, wed ik met mezelf dat de plaats die ze zoekt precies op de doorgesleten vouw zal zitten, zoals zo vaak. “Ja hoor, het is natuurlijk weer raak,” grinnikt ze en zonder te kijken weet ik dat mijn voorspelling klopt. Het bevestigt hoe wij aan elkaar gewaagd zijn, in humor en levensverwachting op elkaar zijn afgestemd. We draaien even later de asfaltweg op. In de verte is al een blauwgetinte uitloper van het gebergte te zien. “Daar moeten we naartoe om snelweg drie te bereiken,” meldt onze kaartenfreak met een veelzeggende ondertoon en we zoeven, alweer als enige, over de vlakke weg. 

“Oh kijk, hier hadden we de eerste lekke band,” wijs ik en Pattie gaat hier de strijd over aan. Ik speel niet mee, al fladdert mijn witte floddertje nog vrolijk in het dorre struikje. Aangezien Pee niet meer participeert mijmer ik in mijn eigen pais en vree over onoverkomelijke verschillen.

EmjE is in de omgang soms mijn tegenhanger, maar vaak toch ook weer net als ik. Onze band is uniek. Mijn humor, maar ook het zoeken naar oorzaak en gevolg, werkte bij haar vanaf de eerste momenten dat we elkaar beter leerden kennen. We hebben al zoveel meegemaakt dat onze vriendschap wellicht klef overkomt, maar zonder extra inspanning werden we jaar na jaar hechter, als een wonderlijke oplossing die voor beiden het beste in zich had. Twee gescheiden jonge vrouwen die hun eigen leven leidden,  ogenblikken van gemis bij elkaar aanvulden, twee moeders van één in de steek gelaten kind. Zoiets is zeldzaam en ik uit mijn blijdschap daarover regelmatig rechtstreeks, maar ook in gebaar of blik. In Addis heb ik haar vreselijk gemist, verheugde me er intens op haar deelgenoot te maken van wat ik daar heb geleerd en beleefd. Gelukkig slaan de stuitende reacties van een onvoorspelbare wantrouwige derde geen wig tussen ons, maar ze werpen daar wel een raar sausje overheen.

Tijdens onze vakanties zit ik met plezier de hele dag achter hetstuur, mits we om de twee uur pauzeren en daar doe ik EmjE een plezier mee, terwijl zij voor een hapje en snapje, een praatje, snoepje of pafke zorgt. Richtinggevoel heeft ze voor geen meter, maar navigeren kan ze als de beste, zo niet beter. Ali heeft nu in zijn eentje ons beider taak. Het lijkt alsof héél Ethiopië zijn voortuin is waarin hij elk plantje kent, iedere kakkelak bij naam begroet als zijn weledele huisgenoot. Hij begrijpt veel al verstaat hij ons soms niet. Wat dat betreft is deze kleine man voor mij een ongehoorde luxe. In sommige opzichten lijkt hij qua karakter meer op EmjE dan Katama, die als individu sterk aanwezig is. Dat die naam mijn brein insluipt is een veeg teken. De grote sterke kerel die me in Addis zo verwart en intrigeert raakt me op een geheel andere manier. Ali ziet ook alles, hem speld je net zo min iets op de mouw, maar hij is minder aanwezig, meer een natuurlijke leider die zich nergens overdreven laat gelden. Nuchter, rustig zonder oppervlakkig of commanderend te zijn. Zijn kracht bewijst zichzelf door wat hij regelt. Wat zou zijn verrassing wezen? Ineens treft mij een schokkende overeenkomst. In Canada huurden we een auto en Pee liet zich door de Rocky Mountains rijden als een koningin. Haar houding maakte mij tot haar privéchauffeur en dat ik behoeften had, kwam destijds óók niet in haar op...

Tijd om te pauzeren. Vlak voor we het hooggebergte bedwingen moeten we iets eten en we stoppen bij een restaurantje dat Ali kent. Hier hebben kinderen zoveel overlevingsdrang dat ze iedereen op afstand inschatten. Het jonge krarspeler stapt dan ook meteen op Pattie af en brengt haar ongevraagd een serenade. 

Muziek verbroedert en het doorgewinterde muzikantje zet met zijn vrolijke maar brutale blik onze Pee midden op de 'parkeerplaats' gevangen. Deze jonge ondernemer zit verhoudingsgewijs goed in de kleren, draagt prima schoenen en lacht iedere verlegenheid van zijn overrompelde slachtoffer wonderbaarlijk bedreven naar het rijk der fabelen. Dat het opzwepende muziekje de laatste hit is die men op de radio grijs draait, weet Pattie niet. Het brengt haar er zelfs toe dansbewegingen te proberen en wij klappen met zijn drietjes mee. In de consternatie vergeet ze hem echter te belonen en gelukkig maakt EmjE onopvallend het duim-wijsvinger gebaar. Pee bloost en geeft het knulletje een méér dan vorstelijke beloning. Zo, zij is weer gelukkig en hij lacht in zijn vuistje want in één klap is hij klaar voor de hele week. Zijn talrijke familieleden (plus waarschijnlijk alle buren) hebben de eerstkomende tijd weer te eten.Ik zal Patteke deze details besparen. Ze wil er toch niets over horen en ik wil nog in harmonie eten, heb in donkere blikken geen zin. 

Terwijl onze kleintjes oneindig in de watten worden gelegd moeten ze hier soms op hun vijfde al, woekerend met hun talent, een hele familie aan het eten houden. Dit knulletje zal als charmeur in combinatie met zijn muzikale gave altijd in zijn onderhoud (en dat van anderen) kunnen voorzien. Deze negenjarige gehaaide volwassene weet van de hoed en de rand, gaf met zijn een-snarige viool een staaltje vakkennis weg waar een volwassen muzikant jaloers op zal zijn.

Goed gemutst vallen we in het restaurantje aan een tafeltje op het goed beschutte terras. Het ziet er verrassend toeristisch uit, wat Westerse rijke dames op doorreis op hun gemak stelt. Men weet zelfs een menukaart in Engels op te hoesten dus ons kan niets engs gebeuren. De sfeer is opperbest, het eten goed te pruimen en bij vertrek waarschuwt Ali dat we onze camera’s in de aanslag moeten houden.

Vervolg

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Camera in de aanslag ... benieuwd naar het volgende deel hoor
Het is toch onvoorstelbaar dat kinderen daar veel volwassener moeten zijn dan de kinderen hier
Wat zal dat kind gelukkig geweest zijn. En jullie denk ik ook....
Wat zal dat kind gelukkig geweest zijn. En jullie denk ik ook....
Is dat kromme ding in die jongen zijn handen een soort strijkstok?
Ja, en dat andere ding is een een-snarig vioolje, een kinderversie van wat de dramagroepsmuzikanten bespelen
Ben benieuwd wat er gaat komen
Muzikale tonen doen de lucht klaren!