De kerk in het midden laten (5)

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 08 January 11:05

De foto’s zullen vast niet zo overweldigend worden als wat ik hier aan ongelooflijks aanschouw. De afmetingen van dit bolwerk der menselijke vermogens zijn amper te bevatten Voorzichtig naar de rand lopend blijkt de diepte van de groeve om duizelig van te worden en de neiging die bij hoogtevrees hoort- naar beneden springen- legt een knoop in mijn maag. De afgrond is angstaanjagend en ik sterf duizend doden, maar Ali stelt ons voor aan een aardige jonge knul met T-shirt dat aangeeft dat hij officieel bij deze afgraving hoort. Dan komt het omslagpunt: Hier de toch afblazen of dit avontuur helemaal tot het bittere eind volbrengen. Voorop loopt EmjE. Pattie chartert in paniek Ali plus de gids waartussen zij zonder struikelpartijen de eerste hobbels neemt. 

Ik blijf achter om ongestoord foto’s te maken. De gevaarlijk ongelijke bodem op de top voert naar een trappenstelsel waar Maurits Cornelis Escher zijn kroontjespen bij af zou likken. Daar wordt onze Pee onherroepelijk losgelaten want men kan maar met één man tegelijk van de rotstrap die in de wand is uitgehouwen. Ze zegt dat ze niet meegaat terwijl we op ons gemak de ingenieuze constructie van treden en bordesjes bekijken die langs de vier zijden van de groeve naar beneden slingeren. Nergens zijn de treden breder dan tachtig centimeter en er is ook geen leuning aangebracht. Van vanghekjes is geen sprake en mijn hoogtevrees grijpt me nogmaals naar de strot. Totdat Ali het voortouw neemt, EmjE hem volgt en ik weiger me door welke fobie dan ook te laten knechten.

 Of Pee volgt is niet meer van belang en of ze wellicht mijn hulp nodig heeft kan mij geen onverschillige biet meer schelen. Me concentrerend op mijn voorgangers lost mijn hoogtevrees na de eerste stappen miraculeus op. Zonder een zweempje angst zet ik stap voor stap met de hand langs de koele roze rotswand en ik merk verbaasd dat mijn hart heel rustig klopt. In de vreemdsoortige vredige overtuiging dat het simpelweg mijn tijd is, er geen mooiere plek op deze aarde te bedenken is om dood te vallen, kijk ik zonder enige schroom om me heen. De kleuren, de grootte, het geluid, alles houdt me in de ban en ik durf het op mijn dooie akkertje te bekijken en alsof er geen angst niet bestaat Met een triomfantelijk gevoel kijk ik zelfs naast me de gapende diepte in. Wat we hier beleven is onbeschrijflijk, welhaast te groots om ooit op anderen over te brengen. 

Ik lijk een klein speldenknopje en ineens besef ik hoeveel meters rots tussen de trap en de kerk is weggehaald, dat al die rotsblokken en dat gruis door mensenhanden tussen de bemoste wand en de buitenmuren van de kruisvormige kerk,moet zijn weggehakt, in emmers naar boven gebracht. Zonder elektriciteit of motoren voor lopende banden. Om hoeveel mensen, emmers en gereedschap hebben we het dan? Waar liet men daarna al die stenen? Hoeveel tanige mannen, vrouwen misschien, met sterke armen en handen, hongerige lijven hebben dit meesterwerk volbracht? Hoeveel liters zweet, doorzettingsvermogen en werkuren heeft dit gekost? Zullen wij Westerse verwende meiden daar ooit echt iets van begrijpen?

Bij de eerste hoek, op het kleine bordesje, zie ik dat Pattie toch opgefokt en angstig probeert ons bij te benen. Ik laat haar passeren en neem op mijn gemak wat foto's.. Op dat moment denk ik nog dat de kerk een massief brok steen is dat ter ere van God is gebeeldhouwd.. Het enige dat tot in mijn diepste bewustzijn doordringt, voorzichtig op alle uitgesleten treden stappend, dat de kleuren van een wonderbaarlijke combinatie zijn. Vooral waar de roze steen is uitgeslagen, verweerd en door diverse tinten groen en vreemdsoortig grijs is gemengd. Uitgewogen ornamenten zijn in de muren van het bouwwerk uitgehouwen plus enkele mooi in verhouding geplaatste sierranden maar geen kitsherige engelen die het beeld van deze massive kracht zouden ontsieren en in de structuur van de steen zijn de slagen der pikhouwelen nog te zien. Ik kan me niet heugen zo onder de indruk te zijn geweest van welk Godshuis dan ook. Warm van trots en een heel diepe rustige, tevreden opwinding, geniet ik van het wonderlijke kleurenspel op de muren van de kerk die ik nooit van mijn leven na zou kunnen schilderen. Dan zie ik onderin een deur. Men kan er kennelijk naar binnen?

Halverwege is de zware klim vergeten, van vermoeidheid is geen sprake meer en de zingende vogels in de kale boom bovenop de rots worden hier onderin de groeve tien keer versterkt. Langs de kerk naar de strakblauwe hemel kijkend word ik een nederig persoontje, een nietig doodgewoontje voor wie alle indrukken te machtig zijn om te bevatten.

Als we inderdaad naar binnen kunnen betekent het dat het massieve kruis als een pompoen is uitgehold. Welk genie heeft destijds de tekeningen gemaakt? Berekend hoe dik de muren moesten blijven opdat het dak niet in zou storten? Iemand moet hiervoor hebben betaald. Niets of niemand kan mij deze spirituele ervaring afnemen en bijna in trance daal ik verder af, mis de veiligheidhekjes niet eens en zie dat EmjE en Pee zonder aarzelen over bruggetjes lopen die nog steeds een diepte van tien meter overspannen.

 

De verbaasde bewondering dat men dit onnavolgbare bouwwerk zo lang geleden heeft weten te realiseren wordt steeds groter. Ik voel me navenant kleiner worden en dank God op mijn blote knieën dat we niet met een kudde van duizenden lawaaierige toeristen in modieuze korte afritsbroeken en tropisch beschilderde bloesjes de gewijde stilte vermorzelen. Dat we straks diezelfde weg omhoog moeten maken wens ik niet te bedenken. 

 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
WHAW ...hoe groots!
En weten dat het in werkelijkheid nog zoveel indrukwekkender is dan op foto. Dit vergeet je nooit meer, denk ik!
"Er is geen mooiere plek op deze aarde te bedenken is om dood te vallen" ..; deze zin vind ik prachtig als men daar staat met de schrik en de bibber op het lijf.
Dank om me mee te nemen (was wel veilig vanuit mijn zetel)
Het moet wel heel indrukwekkend zijn gewees
Wat mooi...wat een belevenis! En indrukwekkend is het al door alleen maar dit te lezen, dus laat staan er te ZIJN!
Een indrukwekkende belevenis waar je stil van wordt. En nu nog naar boven....
Een indrukwekkende belevenis waar je stil van wordt. En nu nog naar boven....
Wauw...verder is er niets te zeggen wat recht doet aan die kerk.
Dit zul je waarschijnlijk de rest van je leven niet meer vergeten.