Gevleugelde specialiteiten

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 31 December 11:52

Toch wordt het na die lekke band sneller donker dat we verwachten en we naderen het stadje tegen de heuvel in de late schemering, die ook op het platteland maar vijf minuten duurt. Spooksels in het licht van de koplampen en een hier en daar een verdwaald brandend peertje aan een lange dunne boomstam. 

Het geheel maakt een stoffige rommelige indruk. Naast de zanderige gevaarlijke 'gatenweg' doemen schimmen van ronde bouwsels op terwijl de koplampen de gebruikelijke chaos van krioelende mensen met witte gewaden beschijnen. Mensen die lak hebben aan welk vervoer dan ook, wandelen door iets van wat lijkt op een  winkelstraatje waar achter open venstergaten een enkel loshangende peertje de koopwaar verlicht. Ali parkeert de Jeep vrij snel in een zijweg voor een rechthoekige blokkendoos van twee verdiepingen hoog, 

“Hotel vlakbij centrum, “ zegt hij tevreden. Het hotelletje, meer dan zes kamers zal het niet hebben, maakt een degelijke indruk met vrolijke gietijzeren turkooizen hekjes plus bloembakken voor de raampjes. De ingang wordt aan beide zijden geflankeerd met potten waarin bloeiende rode bloemen de boel opfleuren, maar om de rest van de omgeving goed te onderscheiden is het te donker. Hondsmoe gaan we het liefst meteen onder de wol, doch onze magen knorren teveel na een hele dag op 'water en brood'  

“Ik weet goed restaurant. Niet ver lopen, Engelse eigenaar, serveren gril kip, meestal veel ferengi eten daar.” Aan zijn gezicht zie ik dat dit volgens hem echt een prettige bijkomstigheid is en volgens mij is het voor Pee van groot belang dat het eten herkenbaar is. We laten ons dan ook erg makkelijk overhalen om over een kwartier opgefrist voor de ingang te staan, waar doortastende Ali ons op zal komen halen

Onze chaufferende duizendpoot heeft niets miszegd. Het eetcafé ligt op een steenworp afstand en zodra we binnenkomen snoezelt de ontspannen sfeer ons tegemoet. In het restaurant, een stuk of zes ongedekte tafeltjes, zit een luidruchtige groep Duitse jongemannen te kaarten. Een eindje verderop staat een clubje lawaaiende Engelstalige padvinders te darten. We vallen neer in het bargedeelte op één van de vier typisch Ethiopische bankstellen, laag, zacht en met donkerrood of diepgroen fluweel bekleed. Meteen begroet de grote goedlachse rode Ier ons en we bestellen his famous chicken. Openhartig vertelt hij deze uitspanning inmiddels zeven jaar met groot succes te runnen en stelt luidruchtig zijn vrouw voor, een Ethiopische schone die er inderdaad mag zijn met haar fijne gelaatstrekken en donkere glinsterogen. 

“My lovely Sofia bereidt Johnie’s  speciality inmiddels beter dan ik,” ginnegapt hij amicaal. Onder invloed van het gezellige geroezemoes en het internationaal gezelschap lost mijn vermoeidheid bijna onmiddellijk op. Dat komt zeker ook door het hilarische beeld van het bijna karikaturaal gedistingeerd Engels echtpaar dat met een glaasje zit te relaxen op één van de banken. Mijnheer lijkt rechtstreeks van de jacht te komen. Onder de bruine gebreide spencer prijkt een totaal misplaatste ouderwetse beige geruite poffende plusfour die wij vroeger 'drollenvanger' noemden. Zijn magere kuiten krijgen een wonderlijke vertekening door de eveneens geruite kniekousen en uiteraard zijn de zwarte instappers pas echt af met de grote glimmende gesp. Zijn eega met het perfect in de plooi gekapte en gelakte haar kan  zo zijn weggelopen uit de serie 'Keeping up apperances'.Geheel in stijl is  ze met de grijze plooirok plus donkerblauwe mohair twinset incluis parelketting een nette miss Bucket die zich steevast miss Bouquet laat noemen. Ze praten met een opvallende bejaarde blanke dame op de bank ernaast. Zij is in gezelschap van haar donkere jonge gids, rommelig gekleed, gezet en toch wel zeventig jaar oud. Onder het grijze recht afgeknipte polkahaar staat de volle vlezige mond in het ivoorwitte gelaat niet stil. Meteen geïntrigeerd door haar sterke verschijning kan ik mijn ogen bijna niet van haar afhouden en ik spits mijn oren, ze spreekt Engels met een Duitse tongval. De roze slappe wangen en lachende oogleden lijken naast haar gids dubbel uitgezakt, misschien ook omdat de lippenstift zo keurig over de rand van de volle natte lippen is uitgelopen.

Al snel wordt de dampende rode kip, kleurrijke frisse salade en perfect gebakken frites gebracht. Wij worden geacht het onderuitgezakt van de salontafeltjes te eten wat op ons wel huiselijk overkomt. Ali eet zelfs mee van John’s beroemde Chickenwings, die zich heerlijk met de vingers naar binnen laten werken.

 “Hoe zou zij in haar kale eentje hier verzeild zijn geraakt? Die vrouw loopt met een wandelstok en is een stuk ouder dan wij, ” fluister ik tegen EmjE die zich ook over haar heeft verwonderd, zegt ze. "Na het eten ga ik een praatje met haar maken.” besluit ik puur intuïtief. “Nou, ik kruip straks anders meteen onder de wol,” kondigt Pattie aan wat mij niet verhinbderd om heerlijk te smikkelen van de goed gegrilde, pittig gekruide kippenvleugels. Knapperig maar botermals laat het vlees zich  makkelijk van de botjes kluiven en de patat, maar ook de gemende salade, is van uitstekende kwaliteit. Zodra haar bord leeg is, opgeruimd staat netjes, stapt Pee op en Ali wil haar niet alleen door het donker naar het hotel laten lopen. “Ik kom terug, altijd leuk praten, ontmoeten fijne mensen,” stelt hij EmjE en mij nadrukkelijk gerust. Pas als zij verdwenen zijn wordt duidelijk dat we een bord kippenvleugels teveel gekregen hebben. Een welkome aanleiding om straks een praatje met deze en gene aan te knopen....

EmjE loopt mee als ik met de overtolige, inmiddels lauwe kip op de oude dame af stap. “May I ask you something?” begin ik voorzichtig. De bejaarde blanke kijkt evenals haar mooie begeleider lachend op, klopt op de bank en nodigt ons uit bij haar te komen zitten. Ik geef er meteen gehoor aan, maar EmjE aarzelt, blijft nog staan. Vrijwel onmiddellijk ontstaat er een knapperig gevleugeld gesprek terwijl de jongeman zich ontfermt over de onaangeroerde kippenvleugels. 

“Of ga je liever meteen terug naar het hotel?” informeer ik omhoog kijkend waarna EmjE zich op de lage bank laat zakken terwijl de grijze dame begint te schateren. “U komt uit Nederland, haha wat leuk.” Ze wil meteen weten wat ons naar Lalibella brengt en terwijl zij nog een biertje bestelt vraagt ze of we hier lang blijven.

“Nee, één of twee nachten, we hebben voor het Noorden maar twee weken en kunnen van het zuiden deze reis helaas nog niets zien,” pruillip ik toneelmatig..

“We hadden zeker langer geboekt als we geweten hadden hoe geweldig Ethiopië is,” geeft Emje bij de pinken grif toe, die ook miraculeus over haar vermoeidheid heen lijkt te zijn gestapt.
“Och wat jammer. Ik woon namelijk hier en had jullie graag uitgenodigd om bij mij en mijn man te komen eten.” We voelen ons vereerd en vragen verbaasd sinds wanneer ze permanent in Lalibella woont. Ze wijst naar de jonge Ethiopier, die amper Engels spreekt en op de armleuning de laatste kip op peuzelt.

Vervolg

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ben hier terug om enkele delen te 'verslinden' ...
Dat is juist fijn ... naar andere mensen toestappen en een praatje slaan.
Helemaal mijn ding .. Rik zou stillekes achter me aan komen ..; de kat uit de boom kijkend :-)
Loopt lekker!
Al mee peuzelend van de kip schuiven we het nieuwe jaar in.
Veel pennenvruchten in het nieuwe jaar en graag uit eigen tuin!
Mooie afsluiter van het jaar 2013. Ik hoop nog veel te lezen van je volgend jaar. Alvast het beste gewenst!
Mooie afsluiter van het jaar 2013. Ik hoop nog veel te lezen van je volgend jaar. Alvast het beste gewenst!
Ik zie het engelse stel zo voor me, rechtstreeks weggelopen uit Keeping up apperances.:)
Toyboy?