De aap uit de mouw

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 23 December 11:06

“Oh, haha, Ali ging in die vieze steeg natuurlijk zijn bed en maaltijd reserveren, haja,. Nu snapt den Dora Mora het, ”zeg ik en pak de laptop van het nachtkastje. Zeker na deze middag doet EmjE’s plagerijtje me heel erg goed. Mijn hartsvriendin, altijd koninklijk beheerst is niet vaak zo overdreven ondeugend is, bijna nooit een jonge hondzoals ik, maar nu geniet ze nog gniffelend na van haar frisfruitige aanpak.

“Ik dacht dat Ali het jou natuurlijk wel had verteld en jaha, toen ik doorkreeg dat jij van niets wist dacht ik, lekker puh. Nu kan ik jou ook eens iets nieuws vertellen. Jij weet alles van hier en wij moeten het maar gewoon over ons heen laten komen…Proost.” Zoals we dat gewend zijn doen wij de dag nog eens dunnetjes, bij de rest van de wijn en bekijken met de laptop op schoot het afscheid van Gondar met de zonsopkomst. Dabat en rundvee zonder stal. 

Den Bark met de kamelenmarkt waar zoveel graatmagere dieren op een kluitje stonden. Sjonge wat waren die beesten vel over been. Ik ril onwillekeurig toch weer even, want bij deze foto’s hoor ik nu voortaan altijd Pee met dat: “Houd jij je mond toch! Dat wil ik allemaal niet horen. Nou weet ik wel dat ze nikst te vreten hebben!” Na al die uren stil genieten kon ik mezelf er niet om uitstaan dat ik er toch beduusd van was en ik vroeg me af waarom ik nou ook nog over de reis monddood gemaakt moest worden. De foto van toen we stopten aan de kant van de weg is goed gelukt. Ik zag ze in ganzenmars langs de weg aan komen sjokken, die wat dikker kamelen. Allen aan een touw, Ali vond het leuk dat ik die samen met de auto wilde vastleggen.

 “EmjE, heb jij enig idee wat ik van Pee eigenlijk nog wel mag?” Ze schudt haar hoofd en trekt de kaart weer op schoot die op de grond dreigt te vallen. “Ik keek de meeste tijd sprakeloos rond met het gevoel op de top van de wereld te zitten. Dat vreemde koffiehuis aan het eind van die oneindig lange rechte kiezelweg met al die gaten waar Ali omheen moest sturen. Op weg naar Den Bark. Er stond notabene een Nescafé reclamebord voor de deur. Wat een armoei troef. Volgens mij zijn wij de enige klanten die ze vandaag hebben hadden,” zegt mijn kamergenoot bij het plaatje van de twee vrouwen die op de houtskoolstoof zo hun best deden. Het goedje smaakte meer naar modder dan koffie. Ze vouwt de kaart weer uit. “Ik heb ook niet zoveel foto’s, als ik zou hebben gewild,” zeg ik met spijt.

“ Wat zaten we hoog, hè Door, kijk, hier staat 4620 Meter.”

“Ik had mijn videocamera mee moeten nemen.”

“Ja, waarom heb je die eigenlijk niet bij je?”realiseert ze zich verbaasd.

“Dit is immers vakantie.”

“Huh? Hoezo?”

“Die videocamera heb ik gekocht om CHAD-ET en hun projecten bekendheid te geven, de dependance in Camboldja en zo, dan kan er bewegende info van op de AbebA-website. Die camera is niet bedoeld voor privé-gebruik.”

“Ben je daarin niet wat te star bezig dan?” fluistert ze en ik knik.

“Ik wil werk en privé gescheiden houden. Is straks bij de stichting uiteraard ook erg belangrijk, want wat is van AbebA en wat is van mij plus... ik was bang dat ie gestolen zou worden. We moeten er de filmopnamen voor de Drama DVD nog mee maken. Dat is voor ons het belangrijkst, maar achteraf vind ik het inderdaad een stomme beslissing. Deze reis zal op foto lang niet zoveel indruk maken als bewegende beelden. Oh kijk Emje, bij Pattie staan de apen er beter op dan bij ons, zie je wel?”

“Ali had gewaarschuwd dat we in hun gebied zaten, maar ik schrok me wild toen ze ineens vlak voor de auto overstaken, pffft..” zucht EmjE en ik geef toe dat ik het ook heel eng vond, " omdat het er zoveel waren. IIk durfde niet ver van de auto vandaan, maar Pattie liep er zo op af. Stel die apen lusten wel zo’n lekker wit hapje, maar ik liet het wel uit mijn hoofd om er iets van te zeggen. Dan krijg ik weer een sneer alsof ik haar kleuter ben, bah. Ik zag ze al met zijn allen in mijn haren hangen.” huiver ik opnieuw, held op sokken.

“Dan had Ali ons niet kunnen redden,” weet EmjE zeker. In de map “Rondreis Eth na Gondar def, sla ik op 9 juli ”Indeaapgelogeerd, 1,2 en 3 tot 10” op. Het was daar dat Ali om de kaart vroeg. Niet omdat hij de weg niet wist, maar omdat hij wilde laten zien dat we Axum niet konden halen. “Hij vond het geloof ik wel moeilijk om te zeggen, maar we gaan er niet dood van…hebben al zoveel indrukken opgedaan tot nu toe,” mompel ik terwijl EmjE diep over de kaart gebogen niet uitgevogeld krijgt hoe de plaats heet waar we nu overnachten.

“We zijn over zulke kleine paadjes gereden, die staan vast niet op deze grove kaart,” denk ik mee terwijl EmjE  blijft zoeken. “Had Ali het niet over Dakota, Sekota of zoiets?” fluistert ze.

 “Ik dacht dat hij met de kaart op de motorkap Makele of Mekele aanwees. Kijk hier, dat lijkt wel een aardig grote plaats,” wijs ik.

“Wat zat Pee onder het eten nou te zwetsen over obelisken bekijken?” komt ze ineens omhoog, “want Ali was toch duidelijk? Axum is nog minstens een of twee dagen rijden naar boven, zie maar, ” zegt ze en kijkt me met grote ogen aan, alsof ze zich ineens hetzelfde realiseert als ik. Ik ben een oen, heb haar onder het eten maar laten kletsen, niet eens gecorrigeerd

“Zal ik jou eens iets zeggen? Ik ga de kleren weer inpakken. Niets twee nachten hier. Ik heb met Ali toch ook maar voor één overnachting geboekt. Volgens mij kletste Pee uit haar nek, vertrekken we morgen doodgewoon naar Lalibella, zoals we hebben afgesproken,” fluister ik.

“Zou ze echt denken dat we nu in Axum zitten?” vraagt EmjE nog steeds met opengesperde ogen.

“Zou best kunnen. Ik zie haar momenteel overal voor aan. Ze heeft in Nederland al uitgezocht wat we daar zouden gaan bezichtigen en ik weet dat we twee nachten in Lalibella blijven. Kijk. EmjE, vanuit Mekele naar Dessie ligt Lalibella aardig in het midden. Daarna gaan we naar Campoldja.” leg ik uit.

“Ik ga Pee wel even waarschuwen dat ze zich heeft vergist,” besluit ze, gaat op de teenslippers in pyjama de koude nacht in en klopt aan… nog eens... er komt geen reactie.

“Morgen hoort ze het wel van Ali.” zegt ze en kruipt weer in bed om uit de reisgids voor te lezen: “Lalibella staat bekend om de eeuwenoude in de rotsen uitgehouwen kerken. Men verborg destijds de Godshuizen in de rode rotsen, zodat men ze niet vanaf een afstand al zou opmerken aangezien het toen heersende regime het Orthodox Christelijke geloof verbood. In Lalibella vindt men ook de voor die streek typische dubbel hoge stenen tukuls. Zij hebben een extra verdieping met meestal een houten vloer."

Zonder koppijn staan we al om zeven uur naast ons bed en zo fris als een hoentje opent EmjE de deur als Ali aanklopt waarachter we een donkere Pattie ontwaren, dei ons woest aankijkt. Opgefokt terwijl we de koffers over de drempel rollen. Ze steekt met een schrille stem meteen van wal. “Begrijp ik het goed, Dora Weltevree?”

He ja, wat een lekker begin van de dag.

vervolg

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een beelden ..; die graatmagere kamelen!
Sneu nou voor ons Peetje dat ze er weer flink naast zit..:)
En stoppen met een cliffhanger van jewelste.
Het vervolg staat er al... haha
Leuk verhaal!
Volgens mij is Pee gewoon een struisvogel. Laat haar los daar....
Volgens mij is Pee gewoon een struisvogel. Laat haar los daar....
Ah..die kamelen, wat zielig! En waarom zou je in vredesnaam daar niks over mogen zeggen....poef, wat een mens (sorry)