Het geheim onthuld

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 21 December 12:50

Hoofdstuk 27

Wij voelen ons zoals gebruikelijk meteen thuis als we de gebruikelijke handelingen hebben verricht, onze persoonlijke dingen een plek geven in een kamer en ook nu zijn we weer binnen geen tijd toe aan een ontspannen drankje. De laptop staat open op het nachtkastje tussen ons in, foto’s schieten weer het vakantie bestand in en de camera ligt op te laden... Een klop op de deur

“Goh, zou Ali teruggekomen zijn? Hij vond het maar niks en ik meende zelfs te begrijpen dat voor één vrouw een tweepersoonskamer boeken hier als onfatsoenlijk wordt beschouwd….Dan verwacht je mannenbezoek, kennelijk, of zoiets..." EmjE doet open en Pee stapt vrolijk naar binnen, een mes en boter in de aanslag. Ze kijkt goedkeurend rond en legt de camera bij de computer. Kennelijk moet ik de foto’s weer overzetten?

“Heb jij dezelfde kamer als wij?” vraag ik en ze zegt heel tevreden te zijn met haar nachtverblijf, valt in het lage stoeltje bij ons zitje alsof ze uitgenodigd is en ik trek dus van nood maaer een hoge stoel bij, doe of het de gewoonste zaak is, leg haar camera aan en even later zitten we om het lage salontafeltje met brood plus toebehoren voor onze neus. Ik weiger de gezelligheid naar een hoger niveau te beuren of nog een woord over vandaag te verspillen.... Zij ook, dus eten we ons dagelijks brood met hier en daar een losse flodder over de kaas en dat het brood nog best vers is. De wijnfles heeft gelukkig een makkelijke schroefdop want een kurketrekker zijn we vergeten. 

“Pee, al is het pas kwart over zes, wij gaan aan de drank bij de maaltijd met ons geitenkaasje. Jij ook een glaasje?” Zij kiest voor bronwater en we schrapen het laatste bodempje Betuwejam uit de pot. 

“Morgen maar eens kijken of we iets van honing of ander broodbeleg vinden,” oppert EmjE

“Ja, en nog wat geiten- of schapenkaas. Da 's ook altijd zo lekker,” vindt Pee. Ze heeft een goede zin en vertelt enthousiast wat ze zoal in de hoofdstraat van Axum zag toen ze op de auto paste. Ook is ze hevig benieuwd waar die obelisken te vinden zijn. Mij verwart het om haar ineens opgewekt voor het vaderland weg te horen kletsen. Na een half uur hebben we onze buik vol, zijn Pee's foto’s in haar mapje gezet en ze vertrekt goed gemutst om naar eigen zeggen haar boek van Nicci French uit te lezen. EmjE en ik krijgen het voor elkaar om niet al in lachen uit te barsten voordat ze weg is.

“Niets veranderlijker dan een mens, ” fluister ik puur voor mezelf en we vallen gierend uitgerekt op bed.

Onze kleding hangt in de kast en de douche werkt naar behoren, het toilet is netjes en we hebben een hele avond luieren voor de boeg. Een roddeluurtje? Op de nette bedden onder de hagelwitte lakens is het in onze dikke pyjama’s goed toeven al lijkt het af en toe wel of ik nog steeds in een hobbelende auto zit. De wijn smaakt niet eens afschuwelijk en op mijn rug probeer ik het vreemde plafond te doorgronden dat uit een kundig ineengestoken lattenpuzzel bestaat. “Liggen die vierkante witte platen op die donkere latjes of zijn ze eronder bevestigd?” vraag ik EmjE, die net zo min ziet hoe het is geconstrueerd. Ik weet wel waarom ik dit doe, ik weiger nogmaals Ali aan te halen, hihi. “Of zijn ze er met een groefverbinding tussen geklemd? Voor hier is dit toch echt een uitermate luxe resort, vind je niet, EmjE? Iets voor rijke stinkers als wij, haha. Het kost eigenlijk maar een schijntje al is dat hier een maandsalaris,” mompel ik omhoog en ik zie in mijn ooghoek dat EmjE knikt. Wij hebben al zoveel reiservaring in de afgelopen vijfentwintig jaar opgedaan, met mijn dochter en ,mijn moeder, maar ook met zijn twee. Op de meest uiteenlopende manieren hebben we van een klein budget toch vakantie weten te vieren. 

“Zeg... EmjE...Ik begin me toch echt af te vragen…” houd ik het maar eens vaag...

“Wat onze Ali ’s nachts allemaal uitspookt.” vult ze aan, wat ik eigenlijk niet wilde weten, maar ik haak er op in...

“ Ik denk het niet echt hoor, maar...eh,... onderhand maak ik er de gekste invullingen bij.”

“Oh ja?” reageert mijn kamergenootje pesterig laconiek.

“Omdat ik het niet snap."

"Oh... Is er iets aan te snappen dan?"

"Slaapt ie toch in de auto en mag ik dat niet weten, of zou hij, ja, eh, ik zie hem er niet voor aan, maar mijn mensenkennis heeft een geduchte knauw gekregen…Heeft hij in iedere stadje een andere schatje?” Nu is EmjE toch echt geschokt, kijkt me aan of ik een zonnesteek heb opgelopen en schudt zwijgend haar hoofd.

“Ja, vind jij het dan niet vreemd?” dring ik aan.

“Dora, doe effe normaal. Daar is het toch helemaal geen man voor. Die lieve integere Ali. Overal zijn liefje? Foeifoei. Schaam je. Ga je mond spoelen, truttebol.”

“Ja, doe ik,” zeg ik en neem nog een slok wijn. Mijn vriendin verslikt zich er in, schiet rechtop en begint keihard te lachen. Pattie kan er in de kamer verderop van meegenieten.

“Weet je dat dan echt niet of doe je maar alsof?” proest ze zogenaamd onnozel met een semie denigrerende uithaal. Heerlijk uitdagend lacht ze naar me en ik vind dit natuurlijk naast irritant ook wel weer volkomen idioot komisch, want het lucht me op dat ze normaal tegen me doet.

“Nou, vertel op, wat weet jij dat ik niet weet.” 

“Heb je nou echt niets anders aan je hoofd dan al die tijd daar naar te zitten gissen?” zuigt ze en ik neem de nederlaag in vol ornaat, maak een diepe buiging voordat ik onder de dekens kruip en smeek of ze niet... toehoe dan...

” Ik weet het anders al vanaf Bahar Dar.”’ Zo, toe maar en ik maar filosoferen, sjonge

”Jaja, wrijf het er lekker in. Ben ik de enige die van niets weet hier? Weet Pee het soms ook al?  Kom op EmjE, ik ben stikbenieuwd.” Ik ga er goed voor zitten. Zij schurkt eens lekker met haar rug tegen de muur en opent de kaart van Ethiopië, zoals gebruikelijk. Dit wordt iets waar ze onbeschaamd van gaat genieten, zie ik aan haar ondeugende hoofd, de smiecht...

“Herinner jij je dat je in Bahar Dar nog even je sigaretten van de kamer moest halen, voordat we naar dat visrestaurant gingen?” Het duurt even, maar dan valt het kwartje...

“Toen heeft hij me uitgelegd hoe het werkt en later heeft hij het ons zelf ook aangewezen. Dat was toen de kerk uitging en al die mensen in hun witte kleding uit die straat kwamen lopen.” De muts rekt het expres. .

“Nee teutemien, ik liep immers over de markt…”

“We zaten op dat  Italiaanse terras en ja, voor jou was dat natuurlijk geen bijzonderheid, al die mensen in het wit, maar Pattie en ik keken werkelijk onze ogen uit en precies op dat moment kwam Ali ook langs, die de auto op ging halen. Hij wees aan dat hij in die straat, maar dan de eerste weg naar rechts, sliep.”

“Ja hallo, oké, dat was in Bahar Dar,  maar waarom sliep hij dáár dan en niet bij ons in het hotel? En in Gondar? Waar slaapt hij hier bijvoorbeeld. Hoe heet deze plaats eigenlijk? Dan moet hij toch overal….familie hebben, of zo? Kom op EmjE...”

“Nee Dora, niks familie. Niks overal een liefje. Gossie hoe kan het nou toch dat je dat helemaal niet mee hebt gekregen? Pattie weet het inderdaad ook hoor! Dat zegt toch wel wat, vind je niet, hihihaha.” Ze spit me schaamteloos onder de grond, het plagende loeder. Lekker genieten want Weltevree op haar oude fiets, die alles weet, weet hiervan dus mooi niets...Gossie. Wat een mop.
“Weet ik veel. Vertel nou maar.” dring ik aan.

“Oké, let op wijsneus Weltevree. Zoals je weet is Ali jarenlang vrachtwagenchauffeur geweest. Iedere iets grotere stad in Ethiopië heeft speciaal voor hen plus Ethiopische gidsen, maar ook privéchauffeurs zoals Ali nu voor ons is, een nachtopvang. Zoiets wat wij een jeugdherbergachtig onderdak noemen want je slaapt er met zijn allen in één grote zaal. Daar krijgen ze voor een habbekrats, zelfs voor Ethiopische begrippen, een bed plus meestal een heel goede maaltijd. Dat heeft de regering zo geregeld opdat ze hun salaris er niet op hoeven aanspreken en alle chauffeurs maken daar uiteraard gebruik van. Doorgaans bellen ze van te voren dat ze er die dag zullen overnachten en ze kunnen er douchen. Vaak treft hij daar bekenden, nog van de tijd toen hij voor de UN op pad was. Dat is voor hem net als een reünie, gezellig en vertrouwd, praten ze elkaar bij en dan leggen ze soms een kaartje, dammen ze of ze spelen schaak, noem maar op.”

vervolg

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geen link
Nu wel, haha
AH ... nu weten we het ...
Goed voor Ali ... toch beter dan overnachten in de auto hoor!
Nooit gedacht dat ze dat zo goed geregeld hadden... zo leer je toch veel, vind je niet?
Voor hem dus alleen een hoop gezelligheid en niet zielig alleen in de auto 's nachts.
Goed systeem voor chauffeur daar. En eindelijk weet je wat Ali 's nachts heen gaat.
Zo dan weet je nu precies hoe wij ons voelen, door maar geen uitslag te krijgen over de uitslag van de vretende vete met die wortel!
Als ik het zelf zou weten wat Pee dwars zat, had ik jullie uiteraard al wel hebben ingelicht, eerlijk waar...
Ah, een chauffeurs netwerk. Mooi dat het er is.