De moord zonder stoffelijk overschot

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 17 December 13:15

Ali is weer punctueel.

De ochtend is het nog fris, maar er staat een stralende zon aan de hemel en de fel blauwe lucht vrolijkt me op. Achterin is het zoals gewoonlijk rustig. De sfeer is ‘normaal’. Aardig. Beschaafd en het kan niet anders of Ali merkt het ook. Hij kijkt af en toe eens naar rechts, knipoogt zonder bijbedoelingen en vraagt na een minuut of twintig met een ondeugende twinkeling in de ogen of we heerlijk niets hebben gedaan. Emje, hij en ik schieten in de lach en wij roepen in koor “nou en of.” Ik voel me zeer verdraagzaam, heb me voorgenomen mijn levenslustige blijheid alleen met EmjE en Ali te delen. Naast mijn hartsvriendin zit een voor mij onbekende reisgenote en hoe erg ik het ook vind, ik neem aan dat de nieuwe afstandelijkheid voor haar juist een weldaad is? Wie zal het zeggen? Genieten met mate, noem ik het voor mezelf en verklaar de klem om mijn hart en mond tot wondermiddel. Pee lijkt het goed te doen en dat zal de sfeer verbeteren. Zij gedraagt zich neutraal, doet of haar geen blaam treft. In het constante gezoem van de motor, rijdend door het vlakke land, voel ik nieuwe vrede door mijn lijf stromen. Dat geeft ruimte. Letterlijk en figuurlijk. Zodra er buiten niets 'bijzonders'  te zien is dwaal ik soezend af en bekijk mezelf maar eens van een andere kant

Recalcitrant milieu-onvriendelijk heb ik lang onder de warme straal gestaan. Gelukkig was ik mezelf snel beu. Wel of niet terecht. Ik herkende het misdeelde kind in mij en dat verdrietige zelfmedelijdende verongelijkte spelletje houd ik meestal maar kort vol. Het levert nooit iets op. In feite betrapte ik mezelf erop medelijden met Pee te krijgen. Ik mag mijn handjes dicht knijpen: zit niet gevangen in mezelf zoals zij met met haar stoornis, want zo ben ik het gaan zien. Zij heeft uiteraard zelf nooit om autisme of iets dergelijks gevraagd en is naastenliefde niet tevens het accepteren van het anders zijn?  Een sopkop schuimende shampoo uitspoelen schoonde niet alleen mijn kwaadheid op. Ook mijn geduld werd groter. Strijdlust kwam ervoor in de plaats en ik repeteerde hoe ik het aan zou pakken. “Kom op vrouw, zand over wat mis is gegaan, maar nu vertel je mij wat je verzwijgt. Op tafel ermee, ik zal je er niet om vermoorden, maar nu moet de waarheid boven tafel komen.”

In de van EmjE geleende veel te wijde badjas stapte ik sterk en uitdagend vanuit de douche de kamer in en hihi,stond met mijn doortastende snode plannen knap voor gek. Nu zit ik er om te glimlachen. De vogel was gevlogen, had EmjE gevraagd naar de plannen voor morgen en ik pieste bijna in de broek van het lachen toen EmjE met een stalen gezicht droogweg zei:

“Voedertijd vanavond om zes uur, hebben we zojuist afgesproken! Laten we in Godsnaam niet weer friet bestellen, want dan denkt ze misschien dat jij over het project gaat beginnen en trouwens, ik word kotsmisselijk om naar dat schranzen te moeten kijken.” Wat er tussen hen verder zoal ter sprake is geweest wilde ik niet eens meer weten.

Uit veiligheidsoverwegingen bestelden EmjE en ik dus een pizza met salade, dachten dat ze mee zou doen.  Weer was ik verbijsterd. Pee bestelde wel de hamburger met frieten. Ze heeft niet in de gaten hoe uitdagend dit op me overkomt, hield ik mezelf voor en had zelfs binnenpretjes. Gelijke rechten wil ik, maar als een beest eten zal ik nooit en te nimmer willen leren, hihi… 

Ze zat dien ten gevolge achterlijk lang te zwijgen met een leeg bord voor haar neus. EmjE zei vriendelijk dat ze niet op ons hoefde te wachten, maar ook dat was weer mis gegokt. Ze bleef 'gezellig' zitten. Onberekenbaar. Onvoorspelbaar, maar onze pizza, waar we een wijntje bij hadden besteld, smaakte prima. Ik wil niet gemuilkorfd worden. Het is te moeilijk om al mijn spontane woorden en levenslust te wegen op wenselijkheid-waarde. Zwijgen als het graf is wel te doen zolang het niet persoonlijk als straf voor de ander is bedoeld en het voor diens welzijn is.

We kunnen goed opschieten, vindt Ali en knikt naar kilometerteller, neemt een pepermuntje van me aan. We zijn al anderhalf uur onderweg, ik heb zin in een sigaret, maar EmjE ziet op de kaart dat het niet ver meer is. Inderdaad doemen een kwartiertje later over het vlakke land in de verte opvallende bouwsels op. Ook hier geen parkeerplaatsen vol toeristenbussen. Wel een echt loket waar Ali voor ons vieren een kaartje plus een gids bestelt.

Vóór de ingang van het kastelencomplex is eigenaardige bedrijvigheid waar ik natuurlijk een kijkje moet nemen. Een aantal bestofte vrouwen zitten op de grond te werken. Pee loopt er met een wijde boog en opgeheven hoofd langs, maar ik kan hen eenvoudig niet negeren. EmjE houdt haar gezelschap, Ali blijft bij mij omdat ik hem als tolk nodig heb.

“Ali, ik heb medelijden met die arme vrouwen,”

“Niet erg vinden missie, zij heb goed werk. Beter dan niets, anders geen eten of kleren”

“Het is zulk hard en vuil werk en waarom doen ze het?” Niet gewend aan buitenlandse belangstelling vertellen ze hem van alles. Het blijkt dat de twee stellen vrouwen van één familie zijn. Het eerste, jongste stel, bikt rode en gele stenen in de juiste afmeting. “Voor restauratie van leeuwenkooi.”weet Ali inmiddels. “Vinden ze het vervelend werk?”wil ik weten en ze schudden breed glimlachend van niet waarna hij me nogmaals verzekert dat ze blij zijn met het werk omdat het niet zwaar is. Koppel één blijkt moeder en dochter. De oudste van het tweede stel dames is hun oma en ze wijst naar mijn bril. Via Ali hoor ik dat ze bijna blind is, maar dit werk is goed op gevoel te doen. “Zij erg trots op werk, met geld zij kinderen van haar dochters naar school stuurt, binnen het hek werken ook nog twee zonen.” zegt Ali. Het bezwaart mij, onnozele weke Westerse wel, maar ik geloof hem als hij me op mijn hart drukt dat deze dames zich de koningin te rijk voelen met deze vaste baan. Kennelijk zit er een logistiek systeem in de restauratie der Ethiopische roemruchte geschiedenis. Ik zie binnen het hek ook enkele ingenieurs met grote blauwdrukken rondlopen, dus de restauratie wordt met kennis van zaken gedaan. Hier buiten het hek verkleinen de dochters grote keien  met een moker. Oma en dochter-drie bikken daarna het afval tot rood poeder. Een groepje mannen scheppen emmers vol met die stof om die naar de leeuwenkooi te sjouwen. Daar wordt het gruis in cement verwerkt opdat de gebikte gele en rode stenen kunnen worden geplaatst.

Ons harde heden  hamert voor de ingang meteen een gat in mijn zorgvuldig opgebouwde muur, Alle goede voornemens gaan aan diggelen want Pee ergert zich aan mijn belangstelling voor deze harde werkers. Oeps, ik ben meteen alweer "in de fout"? Ik trek het me niet meer persoonlijk aan en leg het, met enige moeite weliswaar, naast me neer. EmjE wenkt dat we nu onderhand toch echt wel moeten komen want onze gids is gearriveerd. Nadat Ali toestemming heeft gekregen poseren de dames graag voor mij terwijl onze chauffeur bij de ingang de vrouwelijke gids ontmoet. Mijn reisgezelschap zet het ongeduldig op een lopen en bij de dode materie, oude ruïnes die zonder woorden spreken, heeft iedereen het weer 'normaal' naar de zin.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha ... ik klik op de duim ... twee keer omdat het niet lukt en het cijfer springt van 4 naar 6
Maar nu het verhaal .. ik herken soms iets van mezelf :
je bedwingen tegenover het gedrag van Pee, dan heb je even medelijden , dan bijt je weer het puntje van je tong af , en toch proberen een pad te maken voor gesprek en samenwerking ...
Maar zij leeft zich niet in, in het leven van Ethiopië. Zo zal het niet lukken met haar ... een storing ? Ik denk het niet..
Het klopt helemaal wat je zegt. zo deed ik dat. Telkens maar weer proberen haar te bereiken
Wat denk jij dan dat het is? Het is toch echt niet 'normaal'te noemen toch?
Het gaat maar door. Waarom is het (eigen)lijk een stoffelijk overschot geworden?
Het gaat maar door. Waarom is het (eigen)lijk een stoffelijk overschot geworden?
Volgens mij is het geen autisme van Pee. En zelfs als dat wel zo is moet ze toch wel geleerd hebben om zich beter te gedragen. Ze wil gewoon geen moeite doen om de wereld anders te zien dan zij denkt dat het hoort te zijn. Een schop onder haar kont moet ze hebben.
Ik geloof niet dat ze zelf doorheeft dat er sprake is van een soort storing, welke dan ook...en zolang ze zelf dit normaal vindt zal er weinig veranderen, lijkt me
Ik bewonder jouw geduld. Bij mij had ze al op de maan gezeten!
Juist door het gesprek met de keienbiksters aan te gaan verkrijg je een inzicht die volgens mijn cruciaal is om hulp te kunnen bieden. Pee lijkt alles liever met haar westerse blik te willen zien zodat ze afstand kan houden. Tenminste zo voel ik het een beetje
Ik denk dat je dat heel goed ziet... Ik wil tussen die mensen zijn, horen en weten. anders kun je je immers niet in hen inleven. Daar zit natuurlijk ook het probleem. Pee kan zich niet inleven...
Je moet ook overal rekening mee houden. Goed dat je het naast je neer (probeert) te leggen.
Het is effe oefenen, maar op een gegeven moment went het wel