De moord zonder lijk (3)

Door Weltevree gepubliceerd op Sunday 15 December 15:56

Met beide handen in de tas zucht ik door de voorruit, kijk even naar links, glimlach dommig tegen Ali om daarna verder in de te diepe handtas te graven. Ik heb hem speciaal voor deze vakantie meegenomen, omdat we alle drie dezelfde hebben, maar hij is erg onhandig

“Pee, doe nou effe joh, ik zoek naar mijn sigaretjes en jij spreekt prima Engels.” 

“Ik vind het prima zo.. Regel jij het maar. Je doet het altijd zo goed.”

“Ik ben niet jullie reisleidster, toch?” vraag ik weer door de voorruit kijkend, nog steeds zonder het pakje sigaretten. Antwoord blijft uit. Uiteindelijk draai ik om. Ik wil de weerbarstige bokkenpruik in de donkere ogen kunnen kijken.

“Pee, ik hengel niet naar complimenten. Het maakt niets uit of ik het goed en dat je me de permissie geeft is niet relevant. Ik vroeg of jij Ali even wilt zeggen dat hij vanmiddag niet nodig is.”

“Waarom moet ik dat doen?”

“Waarom niet? Ik vraag het je toch netjes?” Ze haalt haar schouders op en zet haar tas ostentatief op schoot, zoals nukkige bejaarden dat tegendraads kunnen doen.

“Pee, vóórdat we aan deze tocht begonnen heb ik alles geregeld en ik kan je verzekeren dat dat heel wat voeten in aarde heeft gehad waar jij helemaal niets van weet. Nu heb ik ook vakantie.” Ik duik weer in mijn tas en laat het erbij. Dan maar hard tegen hard… Al gebeurt alles in het Nederlands, Ali hoort zijn naam wel uiteraard, voelt dat er stront aan de knikker is…maar waarover?

“Nou, ik doe het niet, klaar af!.” fluistert ze nors. Ik haat een machtsstrijd, maar draai me nu toch opgefokt om en kijk naar EmjE, die schokschoudert. Terwijl ik weet dat ik niet door die muur heen breek vraag ik het toch. “Wat zit jou eigenlijk zo dwars. Pee?” Geen reactie, 

“Waar gaat dit nou eigenlijk allemaal om?” vraag ik nadrukkelijk. Ze kijkt me niet eens meer aan wat me nog meer opwind

“Wie heeft zonder enig overleg besloten dat ik de baas moet zijn? Jullie reisleidster? Ik mag niet praten over wat me bezielt, want dat heb jij verboden, maar ik moet wel alles alleen regelen?Ik heb geen zin om straks het verwijt te krijgen dat ik alles altijd in mijn eentje moest beslissen ” Ze opent het portier, laat zich met de korte beentjes moeizaam van de hoge achterbank zakken en zegt niemand gedag, ook Ali niet. De achterdeur slaat woedend keihard dicht. Klabang. Emje zucht, Ali schrikt en ik kijk haar verbaasd na om zenuwachtig in de lach te schieten en denk:. Max Tailleur zei het al: Ik lach om niet te hoeven huilen. Pee is een karikatuur van zichzelf  geworden en ik voel enkel lachwekkende niet te plaatsen leegte, die meestal volgt op herhaaldelijk teleurgestelde belachelijk gemaakte hoop.  

“Gossie, wat is ze weer meegaand. Kom Dora… Ali wacht. Hij is inmiddels aan jou gewend en ik kan lang niet zo goed met zijn EthioEngels uit de voeten.”  Het onderwerp van gesprek zit neutraal naar voren te kijken en als hij hoort dat hij vrij heeft zegt hij dat hij niet wil. Nou dat weer.

"Ik niet wil jullie ruzie om Ali," fluistert hij.  Ik schrik. Zie, zo werkt het dus en bedankt weer allemaal.

“Waarom jij me niet nodig, missie Dora?” vraagt hij zacht.

“We zijn moe, Ali.”

“Daarom Ali rijdt juist overal waar jullie wilt. Is mijn werk.” Als ik uitleg dat we onszelf willen verwennen met he-le-maal niets doen schiet hij in de lach en ik begin me dom te voelen.

“Oh missie Dora. Je bent verry fanny leuk. Niets doen, haha.” Ik heb hem niet eerder zo’n schik zien hebben. Hij slaat zich nog net niet op zijn knieën van plezier en het is erg aanstekelijk, Emje lacht van ganzerharte mee en ik raak totaal de weg kwijt.

"Wat is hier zo leuk. EmjE? Heb ik zo iets raars gezegd?" Ze schudt het hoofd en neemt het lachend over .  

“We’ll take a shower, Ali. Too many impressions. Do some reading in our room.” Daar neemt hij genoegen mee al schudt hij nog steeds zijn hoofd. Niets doen, haha.. een te gek komisch idee. Ik steek hem geld toe, hij kijkt ernaar, zijn wenkbrauwen schieten omgoog en dan hangt hij ineens echt heel hard schaterend over het stuur.

“Haha missie toch, mij geld geeft voor niets doen? Omkopen? Hahaha”

"Vandaag is niet mijn beste dag in de communicatiehoek," fluister ik tegen de voorruit. 

 “Voor de motorolie van vanmorgen en als je vanmiddag iets leuks wilt doen. Naar de bioscoop, lekker eten met vrienden of zo, ” zeg ik, maar hij duwt mijn hand weg en schudt zijn nog steeds lachende hoofd. Ik voel me net een achterlijk gebakje dat echt nergens meer iets van begrijpt. …

“ Ik moet sigaretten halen, foto’s bewerken, douchen. Straks een stukje door de stad wandelen, wat fruit of zo op de kop tikken en jij hebt al die tijd hard gewerkt, hebt recht op vrij. Doe waar je zin in hebt en maak lol,Ik heb je nummer, dus als we iets willen bel ik je, goed?” zeg ik nog tegen hem. Ik vind het een prima compromis en hij snapt er niets van, maar als we dit nou zo graag willen gaat hij vanmiddag zijn eigen gang, zegt hij. We stappen uit terwijl de man die ons zo goed verzorgt glimlacht om zijn rare klanten.

“Om acht uur morgen ik kom. We gaan naar kastelen, miss Dora.” waarschuwt hij nog en vertrekt naar “wij-weten-niet-waar”  Terwijl EmjE het hotel binnen gaat zeg ik eerst de mail te gaan bekijken. Niet dat ik er zo aan verslaafd ben, maar ik wil zien of voorzitter Harrie contact heeft gezocht. Na een kwartier proberen geef ik het op. Internet ligt er uit en ik slof onbevredigd de wenteltrap op. Emje stoomt onder de douche en ik zoek een stopcontact voor de laptop. Het zit op een heel idiote plaats en ik zet het nachtkastje er onder zodat camera en computer weer aan het gas kunnen. Roefzoef…schieten de plaatjes veel te blauw voorbij. Ik krijg veel werk om de kleur bij te werken. Met de handdoek kunstig om het hoofd geknoopt ploft EmjE op bed. In badjas met een verheerlijkte blik

“Heerlijk. Goed warm water. Je moet straks wel mijn slippers gebruiken, helemaal schoon is het geloof ik niet.” Inmiddels zijn de foto’s voor een groot deel bijgewerkt en we bekijken die snel. Terwijl EmjE nogmaals de foto’s vanaf Addis bekijkt, oh en ah’s debiteert, wacht ik tot mijn probleem aan de orde komen kan want over Pee hebben we tot nu toe geen woord met elkaar gewisseld. .

“Ach, maak je niet druk Doortje.”

“Vindt jij het normaal hoe ze doet?” Ze ontkent

“Ben ik nou echt gek? Trek ik het mij teveel aan?”

“A; Jij bent niet gek en B: zij is gewoon zichzelf.” zegt mijn hartsvriendin rustig. Voor de zoveelste keer in de laatste dagen zakt mijn mond open 

”Zichzelf? Ze ligt alleen maar dwars en doet overal negatief over.” EmjE knikt en kijkt me lang aan, neemt altijd de tijd om haar woorden zorgvuldig te kiezen, zo nauwkeurig mogelijk te formuleren.

Vervolg

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het gaat van kwaad naar erger met dat mens!
En ik heb te doen met die lieve Ali - hij zal het helemaal niet begrepen hebben. wat een geluk dat jullie hem hebben!
Ali heeft kennelijk een natuurlijk gevoel voor beschaving, een innerlijke kracht, ook zonder veel opleiding. Jij kent zulke mensen wel, die zijn zo waardig geboren
Mensen die respect verdienen!
Inderdaad
Weer een voorbeeld van te lang het onredelijke accepteren.. Zaken van belang moeten in de kiem besproken (gesmoord) worden wil je gezond verder kunnen. Het breekt toch een keer op en de schade is dan groter.
Gelukkig is EmjE er nog.
Inderdaad
Je bent klaar met zo´n Pee.
Ja, daar heb ik het mee gehad, maar wat... moeten we met de secretaresse van die stichting?
Niet goed voor je gemoedsrust met een Pee die er de P in heeft. (ik hoop niet dat iemand die woordspeling nog niet gebruikt heeft)
Even afstand proberen te nemen van Pee.......
Even afstand proberen te nemen van Pee.......