Wonderlijk belichte wisselvalligheden (6)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 13 December 11:57

Ik verheug me erop om in alle rust, gezellig met zijn drietjes, uit te blazen van deze dag. Tijdens de maaltijd napraten over wat we  hebben meegemaakt, daarna ons honingdrankje uitproberen, desnoods, als zij dat leuk vindt, bij Pee op de kamer. 

Op onze laatste kracht, maar in een fris bloesje, betreden we het restaurant. Het heeft grote 'panorama ramen' waardoor we over het plein uit kunnen kijken en rechts van de ingang achter de bar,in de spiegelschappen, herkennen we diverse westerse dranken behalve sherry. We hebben echter geen zin om aan de teek te moeten hangen  In de lounge staat het volgepakt met donkerrode fluwelen te lage bankstellen en al zouden we er neer willen strijken om met een glaasje wijn te beginnen, er is niet één plekje vrij. Hoog in de hoek hangt een enorme TV model 1975 die schettert alsof iedereen stokdoof is en met een drankje kijken voornamelijk blanken naar het traditioneel afgestelde beeld: overmatig rood tegen schreeuwend knalblauw. Dit deel is van het restaurant gescheiden door een kast van primitief ogend houtsnijwerk, waarop traditioneel aardewerk en een vingerplant zijn uitgestald. In de open vakken aan beide zijden kan men een paar beschilderde struisvogeleieren bewonderen, plus enkele ingelijste voorbeelden van de bekende Ethiopische primitief lijkende schilderkunst.

Het sober ingerichte eetgedeelte lijkt nog het meest op een Oostenrijkse stube vanwege de houten zitbanken met hoge beklede rugleuningen langs de muur. Zelfs de houten stoelen er tegenover hebben een opgewerkt hartje in de hartvormige rug. De crème vloertegels kunnen wel een sopje gebruiken, zei ik en de late eters zijn overwegend blank. Behalve drie Ethiopiër die bij een Engelsman zijn aangeschoven. De knappe serveerboy spreekt wat Engels, is erg vriendelijk en we bestellen vast een frisdrankje. Aangezien ik met het gezicht naar de ingang zit ben ik de enige die Pee binnen ziet komen. Ze heeft er zin in, zo te zien, wat me oplucht. Tot ze rondkijkt en haar gezicht als bij toverslag de norse uitdrukking krijgt. Alsof ze even was vergeten dat ze een slechte zin hoort te etaleren. Nonchalant valt ze naast EmjE op de stoel tegenover mij en we vragen of haar kamer bevalt. Erg spraakzaam is ze niet en mijn tafelgenoten zijn net zo moe als ik, voelen zich niet geroepen om een gezellige conversatie aan te zwengelen.

Nadat we hun specialiteit hebben besteld staat al vrij snel de aantrekkelijk ogende maaltijd op tafel. Het smaakt en Pee valt op het eten aan alsof één of andere onverlaat het van onze borden stelen zal. Ik heb niet vaak iemand zo het eten naar binnen zien werken. Gespeend van elk gevoel voor decorum. Bijna ontglipt me het grapje of we zulk afschuwelijk gezelschap zijn dat ze onmiddellijk weg wil. Het lijkt me echter beter om langs het hemeltergend schranzen heen te kijken en ik gniffel om een geheel ander binnenpretje. Gondar International levert namelijk het beste bewijs dat we met ons frietproject steengoed gebakken zitten.

“Kijk, meisjes. Nu merken jullie wat ik bedoel.” zeg ik. Pee schrikt op alsof ze ons vergeten is en het hinderlijk is dat ik mijn mond open trek.

“Deze patatjes. Ze zien er goed uit, zo voor het oog is er niets op aan te merken, toch?” Ik kijk hen beide vragend aan, maar zij trekken verbaasd hun wenkbrauwen op: waar wil ik naartoe?

“Maar… ze zijn… niet voorgebakken, haha". Pee reageert niet, maar EmjE knikt met pretogen, want ze ziet dat wij vlees of sla nog amper hebben aangeraakt terwijl Pee's  bord bijna leeg is. 

"Zoiets proef je toch direct hè?” vervolg ik enthousiast en eet met smaak door. Het lijkt alsof ik tegen een muur heb zitten kletsen, maar ik vervolg nog steeds vol vuur. “Dat maakt ons frietproject straks zo aantrekkelijk voor grote gerenommeerde hotels als dit. Als het een succes wordt kunnen we vast ook wel-.” Ik stop, want tegenover mij zeemt Pee met het laatste.frietje haar bord schoon terwijl ze me strak aankijkt.

“Jaja, Dora, ik weet het nu echt wel! Wij praten hier nu niet over die frietkeuken!” 

Dit is onmogelijk te negeren en ondanks mezelf valt mijn mond open. Jij wilt bepalen waarover ik spreken mag? Verbluft staar ik naar de overkant waar haar bestek naast het bord knalt alsom haar bevel te onderstrepen. Ze schrikt er zelf óók van, wordt bloedrood en weet niet meer waar te kijken. Bij EmjE en mij blijft de vork met sla, mal als in een slapstick, voor de mond te steken.  Zij kijkt neutraal, maar weet dat ik eerst nog een frietje naar binnen werk terwijl ik tot tien tel.

“Ja Pee, ik weet dat het vakantie is en nee Pee, ik kan het project niet uit mijn hoofd snijden. Is dat zo'n onvergeeflijke onwijze schande?“ Natuurlijk zwijgt ze hooghartig.

“Hoor eens, ik wil het óók heel graag gezellig hebben en dat moeten we samen doen, maar jij hoeft me niet óók nog voor te schrijven waarover ik wel of niet praten mag. Die friet en mijn meiden betekenen nou eenmaal alles voor mij. Daar draait al die maanden mijn hele leven al om en daar is niets mis mee! Of wel?” Verontwaardigd kijkt ze weg. Zei je nou maar eens één keer "sorry dat ik de sfeer al dagen verziek," vanwege... weet-ik-veel-wat-jou-dwars-zit.

“We zijn tenslotte wel allemaal  hier beland vanwege diezelfde friet! Of niet soms?” probeer ik nog.

“Ik heb anders niets op het eten aan te merken,” werpt ze tegen. Nee, maar wel op mij! Zo snel vretend heb je trouwens amper geproefd wat je naar binnen duwde en jij ziet nu best dat ik eindelijk kook van woede.. Mijn lichaamstaal helpt niets.

“Jij hoeft niet altijd en eeuwig over die friet te praten, hoor je?” moet ze het laatste woord hebben. Op dat moment gaat bij mij definitief het licht uit en ik beheers me uit alle macht. Het enige wat ik nu wil is jou aan de korte haren over de vuile vloer slepen en boven van de wenteltrap gooien, maar ik ben te moe voor een gevecht in het openbaar. Het zwijgen mijnerzijds is net zo fnuikend, heet en woedend als de misdaad die ik in gedachten heb. Al is me de lol vergaan, ik weiger deze maaltijd nog langer te laten vergallen, eet op mijn gemak door.

EmjE prikt onverstoorbaar een partje tomaat aan haar vork en breekt de moordende stilte in twee gelijke delen.

“Zo’n heerlijke volle tomaat als deze heb ik al in eeuwen niet meer geproefd. Om met recht lang van te genieten. Je proeft dat er geen grammetje kunstmest aan te pas is gekomen. De sla is ook prima, er zit zowaar dressing op.” Haar intonatie heeft nergens de schijn van treiteren en Pee kijkt spottend,  maar snuiven laat ze uit haar lijf en ik ga gretig op deze voorzet in. 

“Prima hamburger ook," spreek ik tegen EmjE alleen. "Ze serveren inderdaad alleen maar Westers eten want ik heb nog geen endjerra gezien en men kent hier ook geen  mayo, dus da 's wel jammer bij de fr..” Oeps...

“Ja Dora, is dát geen goed idee? Je kunt de meisjes ook leren mayonaise te maken, natuurlijk.” Ik knik. 

"Ik weet nog niet hoe dat moet." Het is duidelijk dat Pee op hete kolen zit. Opstaan doet ze echter niet. Ik sta er om bekend een langzame eter te zijn en mijn bord lijkt inmiddels ongewild wel een aanklacht, want het ligt nog voor één derde vol. Zodra EmjE echter klaar is, het bestek op haar bord legt, staat onze tafelgenoot op. Ze kondigt aan dat ze naar bed gaat en loopt weg. Zonder aarzelen pakt EmjE haar tas, knipoogt tegen me en loopt mee, mij gedesoriënteerd achter latend aan dat kale tafeltje met drie frietjes, wat sla en de tomaat die ik normaliter altijd aan mijn vriendin geef omdat ze die zo lekker vindt.

Ik kan wel janken, maar dat staat te stom met al dat publiek. Is het de vakantie vierende secretaris van A-beb-A die vertrekt of is zojuist onze vriendschap vermoord, denk ik onwillekeurig toch verdrietig. Dat ik er overstuur van ben, op mijn ziel getrapt, me totaal voor gek gezet voel, neem ik hoofdzakelijk mezelf kwalijk. Hoe komt ze erbij om mij de wet voor te willen schrijven over de enige reden waarom we samen zijn? Ik heb me als kind niet door mijn dictatoriale moeder laten drillen, verdorie en nou zou zij het alsnog proberen? Blijft EmjE nu ook boven? Nee, dat zal niet, want zij heeft de huishoudpot in beheer.

Vervolg

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een vervelende etter is Pee !
Ik begrijp bijna niet hoe jij je kon bedwingen !
lees weer heel vlot ...;op naar meer ...
Misschien is ze gestoord, maar ik weet niet waarin we haar storen...
Hoe durft ze jou te vertellen waar je al dan niet over mag praten. Ik zag me opeens een scene voor me waarin het op een ruzie uitdraait, waar twee mensen als viswijven te keer gaan.. :)
Sommige mensen denken alles te kunnen voorschrijven, ik geloof dat het narcisten zijn of zo...
Geen taarten voor een ouderwets taartengevecht? Wat een snijdende sfeer, en nog steeds blijf je in het duister tasten wat er met haar aan de hand is. Of ze laat na al die jaren haar ware aard naar boven komen?
Het is volkomen wazig wat haar dwars zit, maar je zou zeggen dat ze last heeft van een persoonlijkheidsstoornis... Zoiets kan ze toch niet al die jaren verborgen hebben gehouden? Of is ze misschien de anti depressiva vergeten?
Wat een irritant mens die Pee. Ik ben de rust zelve zoals je weet, maar zo iemand zou ik allang gepakt hebben.....
Wat een irritant mens die Pee. Ik ben de rust zelve zoals je weet, maar zo iemand zou ik allang gepakt hebben.....
Gezelligheid kent geen grenzen. Het is niet gezond je zo te beheersen lijkt mij!
Zie je het voor je?
Twee blanke vrouwen die elkaar ten overstaan van dat publiek naar de haren vliegen? Ik heb gelukkig EmjE, als het me allemaal teveel wordt en dat heeft onze gezellige Peetje dus geheel vrijwillig NIET!
Je beschrijft het heel goed want ik zou het liefst Peetje over de tafel hebben getrokken.