Na de Nijl blijft het spannend zinderen

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 09 December 13:57

Afkoelen van zoveel opwinding


Mijn kleding was weer droog toen we bij de Landrover aankwamen en in Tisisat viel niemand ons nog lastig. Daarna was er bijna geen volk van of naar de markt onderweg en we konden onverwacht goed opschieten. 

Natuurlijk bekijken we op de kamer meteen de opgeslagen foto’s. In de laptop zijn ze redelijk groot, maar bij foto’s valt de diepte en sfeer toch meestal tegen. Beleving of gevoel moet men er bij denken, zoals ik helaas, tot mijn teleurstelling, na die vakantie in Griekenland merkte. Ik was twintig, had de Yashica spiegelreflexcamera van paps gekregen, kon toveren met sluitertijd en diafragma doch toen de rolletjes na thuiskomst waren ontwikkeld konden de plaatjes niet tippen aan wat ik had gezien en hoe ik genoten had zagen anderen er nauwelijks aan.
Wij pakken na het eten meteen de koffers, Ali is in tegenstelling met wat men hier gewend is, altijd stipt op tijd. “Gaat dit in mijn koffer?”vraag ik en houd het vreemde goedje met de kleur van troebele urine omhoog. Morgenavond na aankomst in Gondar zullen we het proberen.

Het viel me reuze mee dat ik het de hele dag had weten op te houden, meestal ben ik de eerste die om een plaspauze vraagt. Vanmiddag vloog een hele tijd er na de adrenaline echter nog door mijn lijf, bijna te veel opwinding voor één dag, maar Ali was er zeer opgetogen over. 
We hadden halverwege Baha Dar goed opgelet voor de gebruikelijke sanitaire stop. In geen velden of wegen zagen we een tukul, niets bewees de aanwezigheid van mensen. Dus stopte onze duizendpoot, chauffeur, gids, redder in nood. Ik was er nog van onder de indruk hoe hij me in de nevels van de Nijl op zo'n wonderlijke wijze had geraakt en ik vroeg me af of hij hetzelfde had gevoeld. In ieder geval keek hij decent de andere kant op toen ik met onze gezamenlijke kostbare toiletrol stevig onder de arm geklemd tussen een stel struiken naar de beste plek zocht. Zo'n rol is hier namelijk ongeveer een kleinnood waar men zeer zuinig mee om dient te springen. Hoewel ik me altijd haast, vraag me niet waarom, nam ik daarna de tijd om het opvallend witte velletje papier onder een stuk steen klem te leggen opdat het niet over straat zou gaan zwerven.

Heb ik er een abonnement op?

Verstoppen zij zich expres of heb ik mijn ogen in de zak? Net toen ik mijn hoofd weer boven de struiken uitstak, stond daar, nog geen meter van me vandaan, die vertederende hummel van een jaar of drie. Alweer uit het niets gekomen, onnoemelijke vuil in de te grote groen/beige jurk. Ze was om op te vreten, om in de rugzak te tillen en stiekem mee te smokkelen. Gebiologeerd keek ze met onschuldige glitterende karbonkels in mijn grijze oude ogen, alsof ze nog nooit zulke irissen in een wit masker had gezien. De schrik kwam echter door haar grote broer, die zwaaiend met een fles te voorschijn sprong. Ging hij me nu de hersens inslaan? Van schrik glipte de wcrol onder mijn arm vandaan en de meiden in de auto hoorden me er om gillen. Doodzonde. Reddeloos verloren stierf het waardevolle attribuut een zinloos vroege dood toen hij midden in een gele modderpoel plompte. Ali kwam aangerend, kon niet toelaten dat ik werd gemolesteerd. Hij begon echter hartelijk te lachen en stak dat zoemmmoem- en bloemverhaal af, dong een belachelijke prijs voor die fles troep voor af. Later legde hij enthousiast uit dat van deze drank honing het hoofdbestanddeel is. Het is een zelfgebrouwen streekproduct, vermaard en seizoensgebonden dus we treffen het bijzonder goed, aangezien het onder de bevolking ook zeer gewild is. Naar zijn zeggen lijkt het verraderlijk op limonade, maar men moet erg oppassen voor het ongehoord hoge alcoholpercentage. Of het lekker is? Die knul had maar één fles bij zich, anders had ik er ook één voor Pee gekocht.


Het zonnetje schijnt en we vertrekken op tijd. Ik moet weer voorin, protesteren heeft geen zin, maar het is voor mij op de eerste rang meteen weer smullen. Rijdend door een buitenwijk wordt het verschil tussen arm en rijk al snel geïllustreerd door de her en der versrpreide rommelig in elkaar gefrommelde bouwsel. Toch krijg ik de indruk dat men blij is met hun onderkomen, te oordelen aan het werk dat men maakt van de bijbehorende groentetuintjes of het zichtbare plezier van de jongen die, liggend op een kleedje vanonder een notenboompje, naar ons zwaait.
Veel mensen moeten zo vroeg al met de bus mee en drie mannen halen bovenop halsbrekende toeren uit om alle bagage opgeladen te krijgen. Het zegt veel over het geduldige improvisatietalent van de gemiddelde Ethiopiër, denk ik en tevens over rijtijden waar men zich hier absoluut niet druk om maakt. 
Enkele uren rijden we comfortabel over een goede tweebaans weg met zelfs een gloednieuwe, nog niet afgemaakte middenstreep. Tukuls leunen rustig romantisch tegen de glooiing in het fosforescerende groen. Hier woont waarschijnlijk een welgestelde familie met de donkerrode vruchtbare akker naast de deur. Het plaatje lijkt rechtstreeks uit een natuurfilm te komen.


Het heeft net lichtjes geregend en het lijkt of de weg alleen voor ons is neergelegd. Na de glooiingen verandert het landschap opvallend in een uitgestrekte laagvlakte. Voor ons doemt in de verte al het hooggebergte op dat we straks voor de boeg hebben. Een kaarsrechte zonovergoten weg, maar ik hoor Ali mompelen dat hij dit al had verwacht. Komt het omdat we al een half uur geen tegenliggers zagen of omdat we in de verte iets dwars over de weg zien liggen?

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha .. plaspauzes zijn een aparte belevenis voor jou
En ik hoorde je bijna gillen tot hier toen je WC-rol weg'liep' :-))
Ja, daar ging ons kapitaal aan pleepapier. Plompplons. De modder spatte ook nog tegen mijn broek...
Jongens ... wat een belevenissen !
Dit was geürineer in het universum ! :-)
En dat dan wel met de enorme luxe van maar één velletje...
Het blijft allemaal spannend. We lezen nog wel wat er op de weg ligt...
Het blijft allemaal spannend. We lezen nog wel wat er op de weg ligt...
Je blijft lachen met jou.
Oeps zonde van je wc rol!
Ja, en daar moeten we wel alle drie mee doen. Men verkoopt ze daar los of hahaha, tussenhandel, in pakjes met dertig velletjes.
Om in een rugtas te tillen en stiekem mee te smokkelen.. wat ben je toch een (h)eerlijk mens.
X
Dank je, meis.
(Missy heeft inmiddels een plas buiten gedaan. Uiteraard roemen en belonen toch? Ik heb een paar fotootjes gemaakt, die ik zo direct op de PC ga zetten....)
Wat goed! Die wil voortaan alleen maar plassen ;-) jammie koekkiesss :-)