Hondse taalbarrière of geslepen vos

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 04 December 14:26

"Fijn dat Pee zich eindelijk bij ons betrokken voelt, dat ze het Ali al heeft doorgegeven," verzin ik opgelucht en EmjE knikt, mijmert mee. "Ach ja, wellicht had ze alleen wat aanpassingsmoeilijkheden of voor  vertrek ruzie met haar man?" Volgens ons is het echt de moeite waard morgen naar Gondar te vertrekken als we volkomen onverwacht Ali zien binnenkomen. Tot onze verwondering gaat onze chauffeur zomaar uit zichzelf naast ons in de grote bank zitten. Alsof hij, ongeveer zoals Pee, besloten heeft om voor de gezelligheid de uitgestippelde beleidslijn totaal om te gooien. Fijn, denk ik in eerste instantie en als EmjE vraag of wij hem iets aan mogen bieden, verrast hij ons nogmaals door wel iets van ons te willen aannemen. Biertje?

"Nee, tonic graag, Ali niet drinkt alcohol." Nu ik beter naar hem kijk lijkt hij ongerust, het is of hij niet goed raad weet met zijn houding. Half en half verwacht ik dat hij misschien met iets vervelends over de auto in zijn maag zit. Schattig verlegen zoekt hij lang naar de juiste woorden.
 

“Iets fout met de auto, Ali” probeert EmE, maar hij schudt zijn hoofd.
“Ik niet begrijp vanmiddag. Wat wil miss Pee toen ik kom overleg. Weet ik niet, slecht taal, hoe moet ik zeg tegen mijn lieve lady's ” Meteen gealarmeerd door de klemtoon op dat lieve neemt EmjE het ongeruste voortouw.
“Heeft ze iets naars tegen je gezegd, Ali?” Het is duidelijk hoe boos ze daarover zou zijn en hij twijfelt, maakt met beide handen langzame draaibewegingen, duwt zijn schouders omhoog en trekt een grimas met zijn mond als in: 'het-is-maar-hoe-je-het-bekijkt'
“Miss Dora en EmjE morgen echt naar Gondar willen?” We knikken. Teleurgesteld gaat zijn hoofd heen en weer en we snappen er niets van. Toevallig komt net op dat moment een lachend Peetje door de ingang gedribbeld en ze schuift gemoedelijk aan.
“Gezellig hier. Het boek boeide niet en ik dacht, ach wat, ik neem net als jullie beneden ook nog maar een wijntje. Daar slaap ik beter op, zie je.” Ze is zich van geen kwaad bewust.
EmjE knikt en vraagt, “Zag je Ali terugkomen en dacht je-” 
“Hoe kom je dáár nou weer bij… pfff, alsof ik hem achterna loop zeker? Kom zeg.” Ik krimp ineen van de toon, maar EmjE reageert niet. Pee wenkt de kelner, bestelt een droge witte wijn en wij vragen meteen ook om Ali ‘s tonic plus nog twee rode Cotes du Rhones. 

“Is Gondar dan geen goede keuze, Ali?”pakt EmjE de draad weer op. Hij bloost, ach gossie en fluistert. “Miss Pee wil zo.” Pee kijkt verbaasd van Ali naar ons.
“Ja, zoals ik zei. Ik heb het vast aan hem doorgegeven,” beaamt ze waarna we alle drie tegelijk ons hoofd naar de verlegen man omdraaien, die echter alleen mij doordringend aankijkt, alsof hij van mij nu echt niets meer begrijpt. Hij schudt zijn hoofd in ongeloof.
“U zeker weet, miss Dora? Heel echt waar?” De drie knikkende hoofden verbijsteren hem.
“Miss Dora niet in Addis tegen Ali zeggen, zeker, zeker Nijlwaterval wil zien?”
“Natuurlijk willen we de Nijl zien,” zeggen EmjE en ik in koor en ik kijk de kring rond, vraag me af of ik nu echt gek word. Er valt een verslagen stilte. Ten einde raad vraagt Ali om de kaart. Natuurlijk spurt ik meteen weg omdat hij alweer op onze kamer ligt. Bij terugkomst zijn ze druk met handen en voeten gesticulerend in conclaaf. Het gerezen misverstand is nog niet opgelost, maar EmjE is er als de kippen bij, buigt zich als navigatiefanaat over de inmiddels al bijna versleten kaart.
“Kijk, Ali. Gondar ligt hier en daar stroomt de Nijl.”
“Naar Gondar ja, maar dan wij niet zien Nijl!” blijft hij resoluut.
“Jawel hoor. We gaan onderweg die waterval bekijken, zeker weten, het ligt vlak naast de weg.” is Pattie pertinent als hij nee blijft schudden. Die verdomde taalbarrière, om wanhopig van te worden, denk ik, maar Ali laat zich er niet door ontmoedigen. Hij wijst de loop van de Nijl aan en zijn vinger blijft steken bij Tiserat, nog minder dan een halve speldenprik. De stad ligt beslist niet halverwege Gondar en ook niet vlak langs de weg er naar toe.
“Naar waterval vanaf Bahar Dar is één hele dag, lange reis.”
“Is that too far from here, Ali?” informeert Pee. Hij knikt ja, dan weer nee en drinkt van opwinding de helft van zijn drankje in één keer op. Nog begrijp ik er niets van.
“Geen veel kilometer, maar slecht weg. Moet zon schijn, niet regen. Veel tijd. Vroeg weg en moetnu want morgen is goed weer. Als we terug, andere kant langs Campoldja, naar Tiserat geen weg. Dan is reis klaar, u terug in Addis en geen gezien Nijlwaterval.”
EmjE is de eerste die het begrijpt
“Dames, is het een probleem om een dag later naar Gondar te vertrekken?” Hoewel ik niet meer helder denken kan, want wat gebeurt er allemaal,  is Ali blij dat EmjE het mysterie doorziet.
“Het is een dagtocht, jongens …”glimlacht ze en Pee kirt meteen enthousiast
“Oh leuk, dan kunnen we daarna bij de waterval logeren.” Ik vertaal het voor de zekerheid want volgens mij is een dagtoch iets anders dan een doorreis, maar ja....
“No miss Pee. In Tiserat geen goed hotel voor mooie vrouwen. Gaan lang rijden, auto in Tiserat laten, halfje uur lopen, boot voor andere kant over land naar much veel mooi bjoetifoel waterval. Weer terug en slaap in Bahar Hotel en dan Gondar, miss Pee.” Het klinkt als een ongewis waagstuk, trektocht waarvoor we een rugzak vol proviand mee moeten slepen en EmjE’s gezicht betrekt. Ze kan, vanwege overgevoelige evenwichtsorganen niet tegen misselijkmakende waaghalzerij in wiebelende bootjes op kolkende rivieren, maar Ali stelt haar gerust. Zelfs voor stokoude overgrootmoeders is het een makkie zolang de zon blijft schijnen, het niet gaat regenen, “ want dan wordt wel moeilijk, maar wij heb geluk, morgen weer is oké. Zeven uur klok, Jeep voor hotel,” maakt Ali een eind aan het overleg, staat op, bedankt voor het drankje en vertrekt opgetogen, nu weer goed in zijn vel. Wij proosten ook dankbaar op de goede afloop.
“Gondar kan wel één dagje wachten op ons hooggeëerd bezoek. Ik ga meteen een extra overnachting boeken.” besluit EmjE en dankbaar voor de interventie van onze gids zucht ik hardop mijn gedachten de wijde wereld in. “Wat een taalbarrière zoal teweeg kan brengen. Wat goed dat Ali toch kwam verifiëren anders hadden we bijna het grootste highlight van de hele reis gemist.” Het is helemaal niet voor Pee bedoeld, maar ze staat op.

“Ja, hoor eens Door, dáár kan ik toch zeker niks aan doen?” Ze wenst kortaf goede nacht en beent met haar korte lontje weg. EmjE komt haar halverwege tegen en steekt de duim op, want de reservering is gelukt. Ik vraag me af wat ik nu weer heb miszegd...



"Ik heb mijn lesje wel geleerd. EmjE. Het verloop van de reis kunnen we beter aan onze reisleider overlaten. Hij heeft het met mij in Addis allemaal al uitgestippeld, weet wat hij doet en het was toch afgesproken dat hij ons nog zou komen vertellen wat de plannen voor morgen waren? Of vergis ik me nu alweer?" Ze ontkent. Het voorval verdwijnt meteen naar de achtergrond want, "morgen voorzie ik een drukke dag, parkeerplaatsen vol fel gekleurde autobussen en jij?" Zo'n toeristisch hoogtepunt trekt uiteraard vette stromen dikke dagjesmensen die uit bussen bulken, begeleid door veel te magere maar verdomd spannende jonge goedgebouwde bruine gidsen.

Vervolg

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Inderdaad ... zoals Ingrid zegt ..
op tijd eruit gekomen!
Volgens mij kan Ali inderdaad beter de leiding nemen zoals afgesproken was.
Ja, als mensen dwars willen... En dat gebeurt veel
Wat een gedoe, gelukkig op tijd opgelost
Ik dacht soms wel dat ik gek werd, kun jij je dat voorstellen?
Taal, Pee, en al die wel of niet in te vullen verwachtingen. Drie vrouwen die alles altijd zelf regelen en arme EmjE, die de boel telkens weer recht moet strijken... Maar dit soort dingen vormen wel een onderdeel van het uiteindelijke plot.
Wat een gedoe, maar jullie zijn er uitgekomen. Gelukig
Het was vast geen kwade opzet, want Pee wilde die waterval dolgraag zien...
Ja, moet je bedenken als Ali niet ongerust extra nog eens gekomen was:
Wij de volgende dag naar Gondar...zoals Pee heeft gecommandeerd
Komen we daar aan en wanneer gaan wij ons dan eindelijk eens afvragen waar die waterval, die halverwege zou komen, blijft... oeffff
Isj moellik so pratte nie? Geen veel kilometer.. hilarisch!
Wat dacht je van 'stap uit jouw scooter en wandel niet van mij af' haha!
Ik ook een leuke...
En weer wat geleerd.....