Een geslagen hond

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 30 November 15:08

We zijn op weg

Hondertwintig kilometer van Addis, in de grassige berm, verdrink ik in het landschap en word onderdeel van het geheel, voel de zachte pikkeltikkeltjes van motregen, die me als hemeltraantjes troostend strelen. Met volle teugen de frisse lucht inhalerend word ik weer vrij.

Nu pas merk ik hoe teleurstellend diep het gapend zwart gat is dat de schokkende ervaringen van de afgelopen dagen in mijn natuurlijke levenslust hebben geslagen.
Het zijn niet de onwijze aantijgingen. Daar stoor ik me niet aan want ze zijn ongegrond, maar de toon, de onbegrijpelijke kwade blikken hebben er dieper in gehakt dan ik tot nu toe besefte. Het ging mijn verstand te boven, maar door de weerbarstige vijandige houding verwacht ik ieder moment de volgende gemene trap. Te gek voor woorden hoe schrikachtig op mijn hoede ik ben geraakt voor mijn vriendin. Na die drie desastreuze dagen lijk ik in haar buurt wel een geslagen hond, die constant oplet of de baas niet weer begint te schoppen. Foei Dora, je laat je toch kisten?
Door het vervallen huisje in de verte, armoede ten top, ontrolt zich als vanzelf de foute film van de afgelopen dagen en het is alsof ik er nu vanaf de buitenkant naar kijk. Als toeschouwer van angstaanjagende goedkope horror. Vóórdat ik vragen had gesteld was het al foute boel, realiseer ik me nu. Die kille deur die voor onze neus werd dicht gedaan. De voorbode, het begin van het einde?
Ondanks dat had ik een vreselijk goede zin. Een nieuwe dag, nieuwe kansen, geen vermoeidheid meer en met plezier heb ik een uur gelopen voor een gezellig ontbijt.
“Waar heb jij zolang gezeten?” Die opmerking was volkomen onnodig,  EmjE wist dat ik brood ging kopen, maar nu besef ik dat daar al argwaan in door klonk. Was het niet heel logisch dat ik nieuwsgierig was na al die weken wachten? n de botte weigering om inlichtingen te geven stak onwijs ook veel venijn. Ze had rustig kunnen zeggen dat ze daar later op terug kwam. Waarom moest ze mij er belachelijk om maken? Dat hakte er tevens ongemeen diep in. Ik verpestte de sfeer? Niet zij?

De ontevredenheid toen bleek dat ik Ali niet bereikte: “Lopen? Waarom gaan we niet met de auto?”Ook dat klonk als een verwijt. Alsof ik het na die vroege wandeling zo leuk vond om met al haar bagage naar die taxiopstapplaats te moeten sjouwen.
Na plichten komt plezier, dacht ik. Hemel en aarde heb ik bewogen voor hun aankomst om iedereen te laten weten dat ik met de secretaresse en de penningmeester van AbebA langs kwam. Tot aan de knieën was ik afgesleten om hen te laten zien hoe eerlijk het bij CHAD-ET, onze partners, toegaat. De woede, de veroordelende toon telkens weer. Ik pestte haar met wat zij vanuit hun functie moesten zien? Nu zijn we dan echt vrij en de komende weken wordt ze net zo min in de watten gelegd. Ze zal nog veel meer onbeschrijflijke armoede zien, uitgemergelde mensen in vodden en broodmager los lopend vee. Zal mij dat óók allemaal kwalijk worden genomen door die vriendin van mij? 
Dora...Jij bent vrij. Kijk om je heen naar de donkerrode aarde, het sappige groen, het krakkemikkige scheve bouwsel verderop. Voel de sfeer, ontdaan van Westerse wantrouwige slimmigheden. Jij hebt niets te verbergen, maar zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten. Dat is misschien nog wel de grootste schok. Haar verdenkingen zeggen meer van haar dan van mij. We zijn een stichting. Hoera, maar dat kan immers niet zonder mijn handtekening? Wat is er in Nederland achter mijn rug gebeurd? Is het daarom dat ze me vernietigend bekijkt, me ontwijkt terwijl alles in het teken staat van openheid? Was het verkeerd om te ontdekken dat we het zonder CHAD-ET niet eens redden?
Ik ben je vriendin, Pee, dezelfde die bij jullie thuis de mouwen opstroopte, met de blote poten tot aan de oksels in jullie beerpunt hing om graaiend in die drek de verstopping op te zoeken. Manlief en jij stonden erbij alsof jullie dat zelf een te vies werkje vonden. Dat was mijnerzijds echter pure hulpvaardigheid, Pee. Uit wiens hoofd komt het smerige idee dat ik jullie geld verspillen zal? Wat is de aanleiding om mij van fraude te verdenken, Pee? Of is het omgekeerd want welke vriendin denkt zo over mij?

Ondertussen schieten we plaatjes van het bekorende landschap, van de man met de twee ossen. De vruchtbare aarde wordt omgeploegd met een houten werktuig zoals wij dat in musea bewaren. Deze ploeg lijkt gemaakt van één boom met een natuurlijk vertakking. Het doet ons allemaal schijnbaar zichtbaar goed om een luchtje te scheppen en voor mij ligt eigenlijk nu pas de weg open naar een eenmalige vakantie.

Ineens staat er een meisje voor me. Ze lijkt uit het niets te zijn verschenen en ze blijft staan als ik op mijn fototoestel wijs. Trots. Lachend. Ali let bij de Jeep met argusogen op, maar er doet zich niets onoorbaars voor. Haar betoverende schoonheid raakt me diep, legt het kunstenaarskanaal weer open. Alleen op de wereld lijk ik even met deze jonge vrouw in haar beige/goene te krappe jurk, wiens intenseblik recht mijn hart ingaat. Zwijgend staat ze toe dat ik haar fotografeer en met een serene rust poseert ze.Links, rechts, van voor. Ik zou zomaar een sage rond haar kunnen bedenken. In een opwelling steek ik haar de tien Birr toe die ik toevallig in mijn zak voel. De blijdschap die over haar gezicht trekt is onbetaalbaar en ze beweegt ze zich geen meter van de plek. Rent niet met haar kapitaal naar de hut waar ze kennelijk woont. 

Kijk, zo makkelijk kan een mens ontroerd raken zonder achterdochtige gekrakeel. Nu ga ik echt vakantie vieren en niemand die me dat afhandig zal kunnen maken..
Mijn maatje en ik steken naast Ali tegen de auto leunend een sigaretje op. Hij drinkt lachend uit zijn waterflesje. Het onderonsje met EmjE heeft hem zichtbaar goed gedaan. Het zal voor hem ook spannend zijn met drie witte dames. Doe hij het goed? Zijn we tevreden? Aan mij kan hij wel zien dat ik me naast hem veilig voel, maar in zijn rug stak telkens toch ook dat hardnekkige zwijgen.
Met een veel lichter gemoed klim ik tien minuten later op de bijrijderstoel en haal alle stoorzenders uit mijn systeem. Van de weeromstuit lijkt Pee met haar rare fratsen een afstandelijke entiteit, niet meer dan een onvermijdelijk aanwezigheid en over vriendschap of haar aandeel in de stichting wens ik me de eerste weken absoluut niet druk meer te maken.  

Buiten is het werkelijk prachtig. Om op een bewonderende, spirituele manier stil van te worden. Fascinerende vergezichten gaan als een voortdurende natuurfilm aan de ramen voorbij. Groener dan groen. Niet dat verzorgde Oostenrijks groen want de structuur is hier anders. Minder gecultiveerd op de terrassen na die tegen de heuvels een kunstkaart maken in de zon die even schijnt. Om EmjE niet het gevoel te geven dat ik er helemaal niet meer ben, draai ik me toch maar eens glimlachend om.
“Vinden jullie het niet veel groener dan je ooit hebt gedacht?” Instemmend gemompel van de achterbank waar de gezichten meer ontspannen lijken. Gelukkig maar. Een rolletje snoepjes geef ik door zoals EmjE dat altijd op vakantie doet terwijl ik rijd. Zou Pee zich nu afvragen of ze het verkeerd heeft aangepakt? Kan ze haar vooringenomenheid laten varen en zo ja, wanneer? Op mijn hoede zijn is namelijk helemaal niets voor mij.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een mooi meisje, om het eens over iets anders te hebben dan die vervelende Pee
Het blijft een mooie reis en hopelijk kan je vriendschap met EmjeE jullie helpen om de venijnigheid van Pee te negeren
Kan me je gevoel voorstellen, maar je slaat je er goed doorheen!
Kan me je gevoel voorstellen, maar je slaat je er goed doorheen!
Ondanks alles lijkt het me een prachtig land, hoop dat je er toch van kan genieten
Heel mooi geschreven hoofdstuk!
Haar vreemde gedrag helemaal van je afzetten zal wel niet lukken, toch hoop ik dat ze het niet te veel verpest voor jullie. En de avonden zijn voor jou en EmJe.
Inderdaad, 's avonds hebben we geen last