Het venijn van een verkeerd voorspel (3)

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 28 November 18:39

We rijden richting Bahar Dar over een onverwacht goede weg. Er staan zelfs witte strepen op. Al snel is van de hoofdstedelijke sfeer niets meer terug te vinden. Uitgestrekte groene heuvels, die logenstraffen dat dit land een droge woestijn is. Mooie vergezichten aan alle kanten en de stilte in de auto doet inmiddels weldadig aan. Ali geeft me kracht, zonder dat hij dat zelf in de gaten heeft. Gelukkig heeft hij niet meegekregen wat er voor vertrek is gebeurd. Onze chauffeur is alles behalve een stinkende minderwaardige, waar zij niet naast wil zitten. Hij is de enige die hier de weg weet, intelligenter dan menigeen die in Nederland zogenaamd alles voor mij over heeft. Af en toe deel ik een snoepje rond en voor de rest kijk ik niet meer achterom. Althans niet in de auto.

De secretaresse van de stichting, die zich uit de naad gewerkt heeft voor mij, heeft in de maanden dat we elkaar niet zagen een complete algehele persoonsverandering ondergaan. Helaas is het er tussen ons niet liefdevoller op geworden. Heb ik vroeger deze kant van Pee niet gezien? Kwam die nooit aan de oppervlakte of zit de waarheid in het gesprek van gisteren? Natuurlijk begreep ik niet wat haar dwars zat. Had ze EmjE maar in vertrouwen genomen, dan had ze wellicht niet zulke vreselijke dingen gedacht, maar ze heeft het van te voren zelf zo ingericht dat van een goed gesprek niet snel iets komen zou. Ik ben er bijna bang van geworden hoe ze nooit reageert zoals men verwachten mag.

Gisterenmiddag lichtte ze, al was het niet echt vrijwillig, tenminste iets van de vreselijk vuile sluier op...

Vroeger thuis gekomen, omdat ik Katama had af moeten zeggen, zaten we eindelijk eens met zijn drietjes aan een borreltje op de gaanderij. Nog vol van die middag praatten we na over de dramagroep en hun belang voor Stichting AbebA .

“Oh jongens, de DVD, die we straks met hen maken, gaat ons een hoop geld opleveren. Henry heeft er al een aantal keer op aangedrongen dat ik die beslist nog maken moet voordat ik terug kom. Het wachten is op de toestemming van Atu Anannia, maar de filmpjes zal ik dan toch al wel van hen hebben gemaakt.”

EmjE haakte er op in want zo’n DVD is inderdaad een prima PR middel en ook goed te verkopen.

“Dat levert altijd geld op en zoiets doet het ook geweldig bij lezingen en projecten die je op scholen kunt organiseren.” beaamde ze, maar ineens ontplofte Pee . keek over de binnenplaats en spoog die rare woorden over het gietijzeren hekje waar mijn handdoek te drogen hing. 

“CHAD-ET is he-le-maal niet belangrijk!”

Het klonk zo snerpend en venijnig. Dat mijn mond open viel. EmjE was zelfs geschokt en dat wil wat zeggen, haar maak je de pis niet erg snel lauw.

“Jij moet onderhand eens begrijpen, Dora Weltevree, dat ik hier helemaal niet ben voor al die, die, die viez-, eh,, al die Ethiopische lieden.” Als was het afgesproken, reageerden EmjE en ik géén van beiden, maar ik balde wel mijn vuisten om haar de ogen niet uit te krabben en stak  de armen achter de rug van de stoel.

“Ik ben hier voor ons leskeukenproject! Dáár kozen wij voor en daarom hebben wij ons voor jou uit de naad gewerkt. Omdat wij dat zien zitten.”

Gerustgesteld zakten we terug in een ontspannen houding, want waren we daarvoor niet allemaal hier? We wilden in ieder geval toch hetzelfde.

“Wat moet ik verdorie met al die andere projecten? Je hoeft echt niet te denken dat wij dáár ons geld aan weg gaan geven. Dat gaat niet door! Hoor je!.” Ze overschreeuwde zich bijna, piepte heel hoog, iets dat ik van mezelf ken als ik echt totaal word gehoord, in het nauw gedreven ben. Welke achterlijke aantijging vloog er nu ineens om mijn oren? Sprakeloos schonk ik de laatste sherry voor mezelf in zonder te vragen of EmJE er ook nog iets van wilde. Deze keer stoof Pee wonder boven wonder niet op.

“Wat bedoel je Pattie Donkersloot?”Haar ogen knipperden van dat foute Pattie

“ Denk je echt dat ik jullie Vincentrumgeld verdonkermanen?” Ze knikte en van het één op het ander moment verharde ik.

“Pee, voorlopig kost het CHAD-ET méér geld dan dat wij erin stoppen.”

Ze lachte me uit. Oh wat was ik blij dat in noodsituaties altijd eerst mijn hersens werken en mijn lijf niet wordt geprovoceerd. Ik hoefde niet eens lang na te denken, maar wist wel dat de doos van Pandorra op barsten stond toen ik ijskoud en doodkalm dat ene zinnetje sprak .

“Zonder hen komt die leskeuken er helemaal niet.” Ze keek me aan of ik haar had geslagen, maar ze vergat gepikeerd weg te lopen.
“Oh nee? Let jij maar eens op! Die leuken komt er wel! Daar zorgen wij voor! Als je dat maar weet.” Als het niet zo tragikomisch was zou ik in de broek piesen van de ongein, maar ik bleef liever serieus. We zaten immers meer op één lijn dan zij liet doorschemeren.

“Pee, hoe kom je nou toch in Godsnaam op het idee dat we dit zonder hen kunnen?”

Ze knikte heftig, hijgde opgewonden, dat zij niemand nodig hadden en dook warempel angstig weg, maar EmjE, noch ik waren van plan om haar aan te vallen.

“Het is bespottelijk om te denken dat ons geld naar CHAD-ET gaat en niet naar het project” 

“Oh ja? Geloof je het zelf?  Waarom sleep je ons dan al dagen langs al hun projecten?”

“Om te weten wat CHAD-ET allemaal doet. Hoe ze dat doen. Waarmee ze bezig zijn. We zijn hun partners immers.  Je hebt nu met eigen ogen kunnen zien, uit Anannia’s mond kunnen horen, wat hun visie is en je kunt nu thuis vertellen dat die toekomstvisie past bij wat wij willen. Dáárom Pee.”

“Ja, maar wij zijn AbebA.”

“Ja, en we gaan met hen samenwerken.”
“Ja, maar wij hebben ons eigen beleid en wij houden de eindverantwoording over de besteding van ons geld,   als je dat maar weet!” Ik knikte, ijzig kalm, vroeg me enkel af wie die wij dan waren, als ik er géén inlichtingen van kreeg. Ze draaide niet bij en mijn zwijgen werkte niet.  

“Pee. Niets kan hier zonder CHAD-ET. Zij zijn gerespecteerd, hebben ervaring van jaren, kennen het klappen van de zweep. Zij hebben hun sporen al verdiend. Wij hebben hun kennis nodig om dit te starten. Daar moeten we gebruik van maken, of je dat nu wilt of niet.”

“Maar de leskeuken is ons project en wij gaan er over.”

“Ja natuurlijk. Is het dat wat je al die tijd dwars zit?” Ze gaf geen antwoord, helaas en ik vroeg me af wat zij daar in Nederland, wantrouwig en vooringenomen,  allemaal nog meer hadden uitgedokterd, maar het was zeker te smerig voor woorden wat betreft hun geloof in mij.

“Lezen jullie eigenlijk mijn Nieuwsbrieven wel?” vroeg ik en ze snoof. Het ziet er niet naar uit, dacht ik. Ze heeft geen  benul van wat wij hier allemaal al voor elkaar hadden gekregen.

Oef, ik heb minstens een kwartier niet opgelet, mijn been speelt op en ik vraag Ali of we over een tien minuten even kunnen stoppen. Hij knikt als ik zeg dat ik nooit langer dan twee uur in een auto kan zitten

 

Vervolg

 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat is me dat voor een mens
Op zo'n wantrouwen kan men niet verder bouwen!
Zonder vervolglink ben ik hier ook hoor .. nu lezen!
Poef,wat een toestanden. Sterkte ermee! Denk dat je dat wel gebruiken kan!
Wat een walgelijke vertoning van Pee
Ik denk ook dat het helemaal mis gaat.
Maar Dora is Dora niet als ze niet...
Dit is geen goede basis voor succes!
Ik denk dat je dat keurig zegt, Mijler...
En dan loop je daar tegenaan ....gecultiveerde hersenspinsels...
horror...
Goeie typering: Horror