Het genot van een verkeerd voorspel

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 27 November 16:55

Dat ik me onbegrepen, niet gehoord voel hoef ik EmjE niet uit te leggen, zij voelt haarfijn aan dat er iets onvoorstelbaars is gebeurd. Aangeslagen door Pee’s verwijten, die nergens recht doen aan ons goede doel, kleed ik me zwijgend om en rook op de gaanderij in mijn eentje een saffie. Hoe moet je samenwerken, bruggen bouwen als men aan de andere oever alles afhoudt? Ik neem het Pee kwalijk dat ze mijn klachten negeert, ze als lastig afdoet, onder het mom van wantrouwen in de hoek zet om ze naast zich neer te leggen. Er is niets om bezorgd over te zijn? Ik wil Pee dolgraag op haar woord geloven, maar moeilijk wordt dat zo wel. Eigenlijk moet ik eerst weten wat haar nou precies zo dwars zit. 

“EmjE, ik houd mijn hart vast. Zullen Anannia en de anderen die cadeaus geen belediging vinden? Het gaat regelrecht tegen hun cultuur in. Straks zien ze het als hooghartige Westerse wijsvinger: wordt eens moders, weg met die koffie ceremonie.”

“Ik snap dit ook niet, maar het is goed bedoeld. Dit is van Pee privé. Niet uit de stichtingskas betaald.”
“Dat wil nog niet zeggen dat men het hier begrijpt toch? Jullie komen als hun partners"

Ik worstel met nog veel meer vragen waar ik EmjE niet eens mee vermoei, maar opgeklopte vrolijkheid kan ik nu even niet. Zo hypocriet en ik krijg Ali voa zijn mobieltje ook niet te pakken, spreek via zijn voicmail af dat hij ons na het bezoek aan CHAD-ET, daar rond half ëén op kan pikken. .
“We doen wat is gepland, maar nemen een taxibus. Jullie moeten ook zonder mij met openbaar vervoer overweg kunnen, voor het geval dat zoiets ooit nodig mocht zijn.” Meer dan korte aanwijzingen geef ik voor vertrek niet. “Jongens, let goed op je tas, sluiting tegen je lijf. Neem niet te veel geld mee. Portemonnee in je binnenzak, laat de mobiel in je kamer.” 



Met Pee’s grote vuilniszak vol kleding voor de meisjes plus de onhandige zilveren cadeaukoffer staan we in de berm op een taxibusje te wachten. Het is geen goede opstapplaats, want meestal zitten de taxi's hier al vol. Toch rollen we zonder kleerscheuren bij Mexico Square uit het overvolle busje. Ze schrikken zich daar rot van de bedelaars. Had de nieuwsbrieven beter gelezen. De dames klauteren achter mij en de zak kleding de heuvel op. Tot ze aan het absolute maximum van hun kunnen, buiten adem bij het CHAD-ET steegje, op adem moeten komen. Het is niet eens heet, maar het zweet gutst van hun hoofd. Ik vind het afschuwelijk hoe gevoelloos afstandelijk ik de hijgende Pee bekijk, maar ze heeft me vanmorgen echt teveel gekwetst.
De portier neemt zijn pet af en buigt, waarna Sinaid hen van me overneemt, nadat ik hen aan elkaar heb voorgesteld. Maria ziet dat me iets dwars zit, vertelt dat Gettu vandaag weg moest. "Hij en Alemu zijn met de luxe Landrover en een grote delegatie van Concern (Engelse donororganisatie) naar Katama om het Vrijwilligers-Aids project te inspecteren. Derenge zit bij Yekated 13 want er is een lading cement aangekomen." Ik had me erop verheugd 'mijn lievelingsmannen' aan heb voor te stellen,  maar dat de vriendinnen hen nu niet ontmoeten vind ik niet eens jammer. In het golfplaten keukenhok wordt druk gekokkereld. Over een uurtje is het lunchtijd en Ahlem, wiens Engels met sprongen vooruit is gegaan, komt vragen wat we willen drinken tijdens de meeting met de directeur.


Het is opvallend hoe hartelijk Atu Anannia de dames toespreekt tijdens het rondje koffie in de 'vergaderkamer'. Verbaasd pakt hij het grote pak uit om daarna onzeker vragend naar mij te kijken. “Dit ziet er geweldig indrukwekkend uit, maar eh,... dom misschien... Dora, help me eens… wat is het precies?”

“Dat  schenkt Miss Pee u privé, Atu Anannia en ik weet ook niet hoe het werkt.”  Pee is helemaal in haar element, legt uitgebreid uit waar de koffiebonen in moeten, het water en/of melk en waar alle lichtjes voor dienen. Dat hij op hen graag een goede indruk maakt blijkt wel als hij de prijs toont die CHAD-ET als NGO in Amerika eerder won. EmjE knikt bewonderend, stelt diverse geïnteresseerde vragen over donateurs en of zo'n prijs ook scheelt in de schenkingen. Als hij de dames daarna diverse scherpzinnige doortastende vragen stelt over hun werk bij de stichting loopt Emje niet vast. Ze heeft haar huiswerk gemaakt, maar Pee staat een paar keer met de mond vol tanden. Anannia gooit het makkelijk over een andere boeg. 
“Ik hoop dat miss Dora u, bestuur van onze partner NGO, aan de hand van onze projecten kan laten zien hoeveel we al hebben bewerkstelligd. Het zal u nog méér gemotiveerde ambassadeurs maken voor het prachtige samenwerkingsproject dat miss Dora heeft ontworpen. We verwachten er veel van en zijn trots op haar, maar zeker óók op u allen, die in Nederland zo’n mooi bedrag heeft opgehaald.”

Mijn vriendinnen kunnen er echt niet omheen, Anannia behandelt hem met veel egards en zeer respectvol . Als Pee tijdens zijn uitleg ongegeneerd rond kijkt is het niet alleen voor mij duidelijk. Kort daarna neemt Atu Anannia nogal abrupt afscheid, “want, sorry lieve dames van AbebA, ik heb het ook nogal druk”  Daarna moeten Maria en Sinaid worden optrommeld.  “Dat had u echt niet hoeven doen, miss Pee," De secretaresse staat al in de startblokken om ook hen de werking uit te leggen, maar, "oh nee, u hoeft het niet uit te leggen. Wij kennen dit soort filterkoffie al wel, dank u zeer voor uw attente goedheid.” Maria moet helaas nodig weer aan het werk en Senaid claimt de dames. Ahlem brengt ons nog een glaasje thee  terwijl onze accountant met gevoel voor humor haar werk doet. "Ik wil u uitleggen hoe het met donatie- projectaanvragen, reglementen en financiële protocollen werkt. Die moet CHAD-ET en dus ook zij, hanteren volgens de internationale norm. Men is hier in Ethiopië gek op stempels, moet u weten  Zonder die dingen zeggen papieren helemaal niets. U zult in de toekomst als secretaris en penningmeester het fanatieke Ethiopische stempelfanatisme vast en zeker nog wel eens tegenkomen,”  lacht Senaid beschaafd. 

“Ik hoorde van miss Dora dat men in Nederland ook niet weg komt zonder alle benodigde officiële papieren. Dat is goed ook, anders zou het niet te controleren zijn waar de NGO 's de centjes aan besteden.” Het is bijna eng. Als ik niet beter wist zou je denken dat ze er vanmorgen bij heeft gezeten, aanvoelt waarover is gebakkeleid.

We lopen precies op schema en over een paar minuten komt Ali. Opgelucht dat het officiële deel achter de rug is, neem ik afscheid van mijn vrienden. Voor drie weken. Ze wensen ons een zeer fijne reis en heel erg leuke tijd …Vanaf nu kan ik me wellicht weer iets ontspannen, hoef ik enkel voor te doen hoe men zonder calamiteiten of berovingen door Addis heen komt.
Morgen is er ook een druk programma voorbereid , zullen we het rehabiltatie-project van onze doelgroep bezoeken. Daarna gaan we naar de dramagroep, waar ik me uiteraard wel weer zeer op verheugen wil. Als het lukt doen we ook nog even Katama’s project aan. Nu gaan we echter eerst rustig theedrinken bij Tidgi en Negist, daarna ergens met hen uit eten.
Pee beweert dat alles in orde is. Normaliter zou ik haar meteen geloven, maar of het me nu nog lukt? Dolgraag wil ik van de moedwillig in stand gehouden twijfels af, die mijn motivatie dreigen te ondermijnen.

Vervolg

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik wist het .. ze zou erg ambetant doen .. jouw mooie werk en je motivatie niet respecteren ...
hopelijk komt er nu wat ontspanning
Ik schrijf je nog ene pb-tje
Oei, een beetje gênant gedoe bij die cadeaus of zie ik dat verkeerd?
Het wordt vast wel een leuke vakantie. EmJe is er en dat maakt bijna alles goed denk ik.
Jammer dit, je zou "gewoon" heerlijk van je vakantie moeten kunnen genieten.
We gaan het proberen... houden de moed er in...
Niet echt een genot toch. Jammer voor je motivatie en het project.
Niet echt een genot toch. Jammer voor je motivatie en het project.