Nog meer vuile was die niet buiten hangen mag? (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 25 November 16:09

Zo te horen zijn er binnen wel mensen wakker en zodra Ali iets in het Armhaars geroepen heeft knerpt het slot en beweegt de klink en kiert de deur open  Ik herken het serveerstertje waarbij ik heb geboekt. Zij mij gelukkig ook en met een uitnodigend gebaar trekt ze grijnzend de zware deur naar binnen. Pffft. Ze hebben me goed begrepen, we worden inderdaad verwacht… Al het bedienend personeel is gebleven, heeft klaarblijkelijk een feestje gevierd tijdens het wachten op de Hollandse gasten. Men bekijkt ons nieuwsgierig, gniffelt stiekem en verdwijnt dan één voor één door een deur die in het donker amper te zien was. De lege bierflesjes blijven in de onverlichte feesthoek achter.

Ali verbiedt ons met koffers te sjouwen,  het serveerstertje geeft mij onze de sleutels en we lopen met haar mee naar Pattie’s kamer. Toeval? Nummer 112, hihi, Miss Hittepetit Chagrijnpit komt in het Nederlandse alarmnummer terecht, denk ik gemeen sarcastisch en verheug me liederlijk op de sherry in EmjE’s koffer. Hoe gulzig ga ik me, na al die maanden droogstaan en deze rare hereniging, daaraan vergrijpen. 

Nadat Ali zich ervan heeft overtuigd dat alles goed is en wij tevreden, vertrekt hij. Wij kijken toe hoe Pee zwijgend diverse plastic zakken op de stoel legt om de handen vrij te hebben teneinde haar onderkomen te inspecteren. Verwonderd realiseer ik me dat ze sinds Bole Airport hooguit vijf woorden gesproken heeft. De dekens slaat ze open, knikt goedkeurend en strijkt over de brandschone gestreken lakens. “Goed Pee? Is het een beetje naar je zin?” krijg ik zelfs zonder valse ondertoon uit mijn mond geperst waarvoor ik mezelf toch een denkbeeldig schouderklopje geef. Ze knikt, wipt op het bed om te proberen of ze er niet doorheen zal zakken en kijkt op haar gemak rond, maar ons keurt ze tussentijds geen blik waardig.

Zullen we eerst even ons weerzin vieren?” probeer ik suikerzoet, maar voor ik kan voorstellen om met zijn drietjes in onze kamer een borreltje te nemen, grijpt ze naar de open staande deur. De vloer bekijkend sist ze, alsof ik haar heb opgedragen om nu subiet de hele binnenplaats om te spitten: “Nee, zeg… haha. Je begrijpt natuurlijk wel dat ik nu alleen nog maar pitten wil.” Zonder een reactie af te wachten gaat de deur dicht.

"Nee," zeg ik, tegen de grijs geverfde houten latten vlak voor mijn neus, "dat begrijp ik dus niet," en gluur verbluft naar EmjE’ die haar wenkbrauwen óók niet kan laten zakken. Ze schokschoudert, draait op haar hakken om en we sluipen op onze tenen terug naar kamer 107 die ik bedremmeld ontsluit. We gooien snel de meeste bagage op bed om zuchtend achter onze eigen gesloten deur op de kleine stoeltjes neer te vallen.  Binnenin mij vechten woede en teleurstelling, blijdschap en vage onrust een ongelijke strijd om de aandacht uit,  terwijl EmjE fluisterend zucht. “Heerlijk Dora, eindelijk onder ons. Poehee… dat viel niet mee en dit is, wat mij betreft, ook echt ééns en nooit meer.” Ik knik, hoef niets te vragen, mijn vriendin ritst onmiddellijk de grootste koffer open om er een fles uit op te diepen, die ze moeiteloos ontkurkt. Blindelings vist ze de twee Ikea glaasjes op, die ze ook bij zich heeft en vult ze tot net onder de rand.

”Proost. Door. We gaan er voor. Wat ben ik blij om jou te zien.” fluistert ze en in mijn ogen wellen tranen op.

“Wat is er nou eigenlijk met Pee aan de hand? Heb ik iets verkeerd gezegd of zo?” vraag ik bescheten.

“Ach nee, joh. De hele reis was ze al stroef. Al sla je me dood, ik weet niet wat haar bezielt.” Doodvermoeid laten we ons enkele momenten in eigen gedachten wegdrijven. De sherry is dezelfde goedkope bocht als altijd, maar wellicht komt het door al die maanden onthouding dat hij me amper smaakt? Ik weet dat ik nu of later Emje moet vragen of ze mijn statuten bij zich heeft. Ik zie er echter als  een huis tegenop. Ben ik in de ban van argwanende spoken? Wil ik nu eigenlijk al meteen de waarheid weten? Stel het klopt dat er iets niet klopt? Het is tenslotte vakantie en eindelijk zijn we samen, hartsvriendinnen, moeder, grote zus. Mijn allerliefste maatje en ik gaan als vanouds met en van elkaar genieten. Is er iets fataals met die stichting aan de hand? Of niet? Nog maar even wachten? Je bent een laffe struis-vogel, scheldt het geweten me hartvochtig uit terwijl Emje zich nogmaals naar voren buigt met een raadselachtige glimlach. Nu komt de map of enveloppe waar ik al drie weken op wacht, denk ik hoopvol en als een schooiende hongerende hond volg ik al haar handelingen. Eerst zoekt ze het zakmes in de handtas en ik slaak een verrast gilletje als onze beminde Aldi-kaas uit de koffer komt, die ze met een ondeugend hoofd op de tafel in blokjes snijdt.  Welk een heerlijke verrassing en zo precies op tijd. Vlug schuif ik mijn koffer onder het hobbelige bed om naast haar schatkist vol lekkernijtjes te kunnen zitten. Pindaatjes misschien? Of een zakje drop? Uiteindelijk kan ik me echt niet langer bedwingen in die armoedige kamer waar ieder geluid als een hebberige aanklacht ruikt. “Eh, Eh ahum…EmjE… even een raar vraagje misschien?" Zelf hoor ik hoe absurd gespannen, geknepen mijn stem klinkt en ze kijkt meteen op.

“Heb jij de statuten bij je?” piep ik kortaf waardoor het iets weg heeft van een bevel. Perplex ploft ze naast me op het instabiele bed en zakt met grote ogen in elkaar. Alles had ze verwacht behalve deze vraag. Ik knik, haal adem want ik stik van angstige nieuwsgierigheid.

“Wat? Hoezo? Sta..... tuten?” Nogmaals knikkend prop ik een kaasje naar binnen. 

“Nee joh, natuurlijk niet. Die liggen thuis. Hoezo?” Ik kan wel janken en dat ziet ze ook.

“Machtigingsformulier dan?” probeer ik nog glimlachend alsof het op dit moment het gezelligste gesprekje is dat ik bedenken kan. Verbaasd staart ze me aan. Met open mond en ik zie haar denken of ik door die ene slok sherry soms al volkomen beneveld ben? Ze schudt haar hoofd  om mijn rare vragen uit haar brein te verwijderen.

Aangezien ik verwachtingsvol blijf wachten, merkt ze dat ik het serieus meen en ze stopt ook een kaasblokje in de mond. Twee hartsvriendinnen bekijken elkaar verbijsterd want dit is de aller allereerste keer in méér dan twintig jaar, dat zij helemaal niets van me begrijpt 

“We zijn nu immers een officiële stichting?” vraag ik nog, maar haar gezicht spreekt boekdelen. Moeten we echt na de lange vlucht, oververmoeid en afgebrand ons eerste borreltje verpesten door zulke futiliteiten? Het gevoel in een absurdistisch toneelstuk mee te spelen tovert een zenuwachtig waanzinnig lachje uit mijn mond.Zij weet van niets, is zich nergens van bewust, weet ik ineens, terwijl verdrietige, bange vermoedens akelig dicht onder mijn oppervlakte woelen, bijna door de niets-aan-de-hand-façade heen steken. Had ik mijn zorgen hierover maar per mail met haar gedeeld, verdomme... Zij knipt resoluut de spanning door. 

“Meid, we zijn net binnen. Alsjeblieft, nu even geen zakelijk geklets. Pattie is niet het prettige reisgezelschap zoals jij. Sjonge...Twaalf uur lang dat stuurse gedoe. Wat kan zij zeuren, zeg... Zij heeft me méér dan afdoende doorgezaagd over dat Vincentrum en de Wilde Ganzen. Sjonge, al dat werk dat ze voor vertrek eerst nog af heeft moeten maken. De ene klaagzang na de andere heb ik aan moeten horen, dus laat me alsjeblieft eerst daarvan bijkomen."  Ze staat op en wringt zich door de enge opening naar de wc.

Vervolg

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dat Pee zo'n manier heeft is een beetje te ver gegrepen hoor!
Maar dan vermoeden dat EmjE niets in de gaten heeft? Beste vriendinnen die opeens elkaar niet begrijpen ? Wat een ontmoeting !
4de alinea .. eerste zin: Zullen we eerst even ons 'weerziEn' vieren?â?
Volgens mij hebben ze EmJe er bewust ook buiten gelaten zodat zij jou niets kon vertellen of zie ik dat fout?
Ook hier stonden drie dezelfde reacties van jou, Anerea, dus twee weggehaald. Goed?
Tuurlijk snap alleen niet hoe dat kon. heb maar 1 keer op reageer gedrukt.
Oei, dat belooft niet veel goeds!
Eng hoor... ontdekken dat je vriendin niets in de gaten heeft...
Oei, geen goed begin. Hoe zit dat nu met die machtiging en statuten?
Ja,
Ben er zelf ook erg benieuwd naar...
Daar wacht ik toch
tussen al die drukke werkzaamheden
óók al drie weken op
Je hebt in ieder geval een lekker stukje kaas!
Ja, zoiets als
ine mine mutten,
tien pond kaas
en wie het minste aardig is
wordt vanzelf de dictatoriale baas
Wat een gedoe allemaal. En die vuile was hangt er nu toch wel een beetje...
Wat een gedoe allemaal. En die vuile was hangt er nu toch wel een beetje...