x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Blijf altijd vertrouwen houden

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 22 November 14:53

Rillend van de kou lig ik uren wakker te woelen. Ik kan me niet voorstellen dat men mij met opzet en kwade bedoelingen heeft gepasseerd Uiteindelijk slaap ik afgemat in.

Buitensluiten

Na de eerste gedachte die me te binnen schiet als ik vóór de wekker wakker word,  weet ik het. Buitengesloten zijn is sinds mijn kindertijd het zwakke punt en ik ben er altijd overgevoelig voor gebleven. Dat gevoel is nergens voor nodig in deze… Na het ontbijt ben ik er zeker van- het zijn immers allemaal vrienden- dat zij een veilige manier gevonden hebben om het proces zonder mijn handtekening af te ronden. Zij zullen mijn belangen echt wel beschermd hebben. Aangezien ik al zo druk was, wilden ze me er niet mee lastig vallen? Ik moet er eenvoudig op vertrouwen dat ze uiteraard hun beweegredenen hebben. Langzaamaan begin ik me te schamen voor het wantrouwen dat door dat ene mailtje van Harry zo gemeen heeft toegeslagen. Het zal later vast totaal bezopen en ongegrond blijken te zijn. Het ligt aan mij. Ik vind hem soms eenvoudig te bazig...  Ik kan er ook niet al te veel over dimdammen, er is nog veel te regelen en Pee zal me wel uitleggen met welke reden het zo is gedaan. Vooral naar hun motivatie ben ik nieuwsgierig.

Al vroeg ben ik bij CHAD-ET waar ze alleen maar blij zijn met al het goede nieuws. De directeur feliciteert me van harte, is tegenwoordig minder dominant tegen mij en bestelt bij Ahlem koffie voor bij ons overleg.

“Om het te vieren, partner.” We bespreken wat er voor het bezoek van de Wings kan worden voorbereid. Het is op een zaterdag, als het personeel vrij is en hier betaalt men geen overuren uit. Ik voel me bezwaard, maar Anannia vind het geen enkel probleem.

“Dora, je moet echt wat steviger worden. Jij bent in deze de baas en jij werkt je er ook een slag voor in de rondte. Dit soort dingen hoort er nou eenmaal bij! Je mag, nee moet van het personeel hetzelfde verwachten. Ik zal de desbetreffende managers inseinen, hen de datum doorgeven want als directeur heb ik nu nog meer gezag. Atu Alemu, Gettoe, Derenge en sister Phantou zullen acte de présence geven, zonder mankeren. Gettoe moet van te voren de witte Landrover wassen. Hij haalt jullie op en zij komen als eerste hier. Ik zal hem met Alemu ontvangen en daarna  hebben jullie de hele dag de beschikking over onze Jeep.” Ik voel me door zijn doortastendheid na die zorgelijke nacht weer een beetje serieus genomen. De miraculeus uit de aarde verrezen stichting blijft me dwars zitten, maar Anannia ziet geen probleem. Het draait om de bijbehorende papieren, volgens hem en later zien ook de collega’s in mijn zorgelijke hersenspinsels geen aanleiding.

“Het is officieel, Dora. Het zijn je vrienden, dus wat zou er mis kunnen gaan?” vraagt Senaid en ik moet op die vraag nogal dom het antwoord schuldig blijven. Derenge probeert me bij de koffiepauze op mijn gemak te stellen. “Dora dear, je doet te moeilijk, cherrie, laiser fair, ma belle amietje.” Hersenspinsels dus, die ik straks in Nederland met het bestuur uit moet knobbelen. Wat niet wegneemt dat ik het gevoel heb opgelopen dat met mijn wensen weinig wordt gedaan. Zijn er mails niet aangekomen? En zo ja…worden ze niet begrepen? Leest men de Nieuwsbrieven te oppervlakkig? Hoe moet ik bruggen bouwen tussen Nederland en hier als men me links laat liggen, er met mijn kennis en ervaring niets of weinig wordt gedaan? Straks in Nederland voorzie ik hierover wel een stevige discussie.

Tijdens de luncht vertel ik in Addis een pension te zoeken voor mijn vriendinnen. Vooral Sinaid zet angstig geschrokken grote ogen op. "Dora, doe niet zo raar! Jij hebt zo’n mooi huis! Het zijn toch je vriendinnen?” Gegeneerd, ietwat beschaamd, haal ik mijn schouders op. Ze slaat glashard de spijker op zijn kop. .

“Wat onaardig. Waarom doen ze zo moeilijk? Jij had toch al van alles … nou ja," snuift Derenge.

“Boek dan maar het Hotel Abbessinia, dat is wel lux genoeg, ”oppert Maria, maar ik schud mijn hoofd.

“Ik ben ook teleurgesteld want in hotels, met alleen buitenlanders, leren zij het leven hier niet kennen. De huisbaas had al grootse plannen, zou een schaap slachten en hen een traditioneel feest bereiden. Het is ook alleen Pee die dit zo wil en ach, we hebben overdag een bomvol programma om alle projecten te bezoeken. We slapen er alleen,” tracht ik ondanks hun bijval toch wat goodwill te kweken. Bijna beledigd schudden de dames het goed gekapte hoofd. Niet bij mij willen slapen waar het brandschoon en gezellig is? Alles aanwezig? Gekke Westerse fratsen, dat zijn het en ze zijn blij dat ik me daar nooit aan schuldig heb gemaakt. Derenge weet uiteindelijk wel enkele pensionnetjes. “Ik vind het niet veel soeps, maar als ze dat perse willen? Een ervan zit  niet al te ver van hier, dan kunnen jullie hierheen komen lopen.”

Na de lunch schiet Atu Alemu’s me aan en begaan met mijn lot als onbezoldigd reisleidster vertelt hij over zijn zwager, die helaas werkeloos is geraakt.

“Getatsju heeft een Jeep te huur en de chauffeur levert hij er voor een vriendenprijsje bij. Omdat hij weet dat jij zoveel voor ons doet. Is dat goed?”Oef, bij alle muizenissen is dit een welkom voorstel “Zonder contract, alles op vertrouwen.” fluistert hij met een vette  knipoog en ik vraag niet verder want het mes snijdt hierbij aan meer dan twee kanten. Het scheelt zeker vier/vijfde van de prijs die het verhuurbedrijf aan de Churchill Road ervoor vroeg.

De middag gebruik ik om de drie pensionnetjes te bekijken en bij de laatste reserveer ik de eerste drie dagen. Voor een habbekrats en met de agenda erbij, schrijven ze na twee weken nog eens drie dagen in hun boek. Ze spreken er geen Engels, dus als het fout loopt zitten we midden in de nacht met huizenhoge problemen. Het zij zo.. lekker puh.

Daarna moet ik naar Mercato om onze chauffeur te ontmoeten. Ali lijkt me een lieverd, spreekt enkele woordjes Engels en zegt, dat hij de opdracht heeft gekregen beschikbaar te zijn voor  de volle drie weken. Ik krijg zijn mobiele nummer zodat ik hem enkel hoef te bellen en hij komt. Ik kan het niet geloven, maar de volgende dag zegt Alemu dat het klopt als een zwerende vinger. Hij heeft het zelf zo geregeld. Ali haalt me over drie dagen om elf uur van huis op, zodat ik vervoer heb naar Bole Airport.

“Daarna zet hij onze drie dames bij jullie pensionnetjes af.” Ik val hem om de nek voor alle goede zorgen, waar hij verlegen van wordt en we spreken af wanneer ik met de dames het Hoofdkantoor zal aandoen opdat ze kennis kunnen maken met de staf en al mijn vrienden. Ik heb me in wezen weer eens druk gemaakt om niets en alles is in kannen en kruiken.

Vervolg

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Pee begint al moeilijk te doen!
Jammer dat EmjE niet kan komen! Dat zou fantastisch geweest zijn!
De vakantie wordt vast geweldig
De "beschaving" komt, dus zullen ook de problemen wel komen!
Wat een luxe, een privé-chauffeur. Niets te klagen...)
Wat een luxe, een privé-chauffeur. Niets te klagen...)
Toch allemaal weer mooi geregeld!
Kan Pee niet alleen in een hotelletje? Hebben Emje en jij lekker je huis voor jullie alleen.
Helaas niet, nee, want dan verliezen uren om haar daar op te halen en ze kent daar heg nog steg...
Jammer