Mijn nieuwe witte Keetje Tippel

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 21 November 14:24

De duvel scheidt altijd op de grote hoop.

De volgende dag, nadat ik verse warme broodjes heb gehaald, van een heerlijk ontbijtje heb genoten, sta ik nogmaals op de kop met een gevaarlijk hoge bloeddruk. De overweldigende hoos mailtjes bevat niet alleen geweldig nieuws van EmjE. Ik kan wel zingen van het ongelooflijke bericht dat Harry heeft gestuurd en straal alsof ik met eigen handen deze schat uit de zwarte grond heb gegraven, met een doordrammende stoïcijnse ijzeren wil en goed geloof dit succes heb afgedwongen. Nu eerst naar de achterlijke luxe supermarkt, voorkomen dat ik nogmaals zo in de knel raak.

Nog steeds totaal perplex sjouw ik twee uur later de steile brede zandweg af die via een andere kant bij mijn huisje uitkomt. Ik gniffel om het kabaal van de blikken wieltjes, om het arme overvolle ouwewijvenkarretje, dat zich knarsend en steunend over de onregelmatigheden moet worstelen. Diverse mensen kijken me verwonderd na en ik heb enkel maar domme lol. Jullie weten lekker géén van alles wat ik sinds vanmorgen weet. Na tien dagen noodgedwongen met de handen over elkaar uit de neus te hebben gegeten staart mij het geluk verblindend tegemoet en ik kan niet wachten het wereldkundig te maken. Eerst thuis de boel op orde maken, keukentje volproppen met voorraad, opdat ik zo snel mogelijk bij CHAD-ET de blits kan maken met het grote nieuws . 

Hoe alles ineens in een stroomversnelling is geraakt besef ik zelf eigenlijk nog maar amper. Iedereen ziet bij het hoofdkantoor meteen dat er iets geks met Dora is, maar als ze horen dat er twee vriendinnen van de stichting naar Addis komen, begrijpen ze waarom ik met geen woord rep over de staking, waardoor mijn gezicht zo gelukzalig door glimt.

Dat stichting AbebA 50 000 Euro los heeft gepeuterd, is voor hen net zulk overrompelend nieuws als het voor mij die ochtend was. Iedereen valt me om de nek, feliciteert mij dat antastisch bedrag en wil er alles over weten. Hoeveel is dat in Birr? Wat, zoveel? Daar kun je wel drie, nee joh wel vijf proefkeukens van inrichten. Hoe hebben zij dat voor elkaar gekregen? Kan dat in Nederland dan zo makkelijk? Dat ik trots ben als een pauw op mijn vrienden vinden ze normaal, maar dat ik zelf óók niet snap hoe ze dit voor elkaar hebben gebokst, geloven ze niet.

Natuurlijk zullen we aan alle kanten helpen,” belooft Atu Anannia zodra ik hem alle eisen toon, die aan die ongelooflijke donatie vast blijken te zitten. Mocht hij nog getwijfeld hebben- alweer zo’n stelletje met goede wil en grote beloften, dat ons in de kou laat staan als puntje bij paaltje komt- weet hij nu dat het met ons wel snor zit. Hij staat er dan ook op om miss E & P  als hun succesvolle partners te ontmoeten zodra ze zijn geland.
"Eigenlijk heb ik een auto nodig," leg ik Alemu uit, die dat na deze tien dagen issolatie wel begrijpt, maar zijn oude Kever wil hij niet van de hand doen. Wel weet hij er één te koop, zal er meteen achteraan bellen. 
Mijn huisbazen zijn die avond ook vol van al het goede nieuws en uiteraard is dit een feestje waard. Natuurlijk mag ik vandaag niet zelf te koken, ik moet het samen met hen vieren. Don komt ook en hij vindt het meer dan logisch dat ik na die staking niet meer op het openbaar vervoer vertrouw, een auto nodig heb.
Thomas, de goedzak en succesvol bouwondernemer, denkt meteen mee. Hij kan de drie betonnen treden bij de poort uiteraard wegbikken en vervangen door een aflopend verhard pad, “opdat de Jeep van de Engelse ambassadeur en jouwe Kever ‘s avonds achter het hek kunnen worden gestald, want zo'n ding buiten laten staan is de Goden verzoeken.” Het bekende snerende duveltje fluistert in mijn oor dat hardlopers, doodlopers zijn, maar dat wens ik nu even niet te horen. Hoe durf jij ons aller geluk met je wantrouwige kletspraatjes te bezoedelen? Fort, scheer je weg, malloot!

Diezelfde week maken Alemu en ik een proefrit met de bewuste Kever. Ook een witte en een echt schitterende Old Lady. Geen roestplekje te zien, al het chrome is nog intact.  Ze is toch ook al veertig jaar, wat hier voor die Duitse degelijke auto niet als bejaard wordt aangezien en inderdaad: ze klinkt, remt, ruikt en rijdt prima. Nergens laat ze water of olie lopen en de ruitenwissers wapperen als van een jonge wulpse deerne. Wat snel mijn witte Keetje Tippel worden zal staat echter halverwege in de CHAD-ET steeg pruttelend stil en weigert nog mee te praten, alsof ze denkt: tot hier en niet verder. Nadat de mecanicien haar mankement heeft onderzocht, adviseert Alemu om er van af te zien en in deze hectiek lijkt het me ineens toch beter om de aankoop van een auto uit te stellen. Haastige spoed is immers zelden goed. Het kan ook makkelijk wachten tot ik met de grote zak geld terugkom uit Nederland.

Voor Stichting AbebA moet ik nieuwe reclamefoto’s maken, wervende teksten voor nog meer folders schrijven en er komen met de regelmaat van de klok vragen om met Atu Anannia te overleggen over zus en zo, dit en dat. Te veel om op te noemen. Kennelijk denken ze dat die man er altijd alléén voor mij kan zijn? 
Gelukkig blijft mailverkeer redelijk constant want er ontploft die weken een méér dan koortsachtig virtueel overleg. Er moet een aangepaste aanvraag voor de Wilde Ganzen komen. Die moet ik volgens Harry schrijven, wat ik niet snap. Sinds mijn vertrek liggen de de contacten met de directrice van de WG immers in handen van het dagelijkse bestuur?  Hij reageert nogal kortaf, “ want onze fondsenwerving hangt ervan af.”
Natuurlijk wil ik niet zeuren, vijftig duizend Euro is tenslotte geen kattenpis en voor die onverwachte rijkdom loop ik met alle liefde het vuur uit de schoenen. Desnoods ga ik daarvoor, indien dat met mijn hernia zou kunnen, midden op Mexico Square op mijn kop voor gek staan.
“Hallo Pee, stuur je me even de notulen van de laatste vergadering voor mijn vertrek?”
“Jij wilt zelf toch niet dat wij jou al die bijlagen sturen.”
“ Ik had het over bewegende grapjes, gezellig opbeurende Powerpoint lolletjes. Dat kan in Nederland prima, die komen bij jullie in een paar seconden binnen. Hier kost zo’n grapje soms dik drie minuten en handen vol geld aan internet. Je begrijpt, als er drie van die dingen bijzitten, bladie bla…Officiële stichtingszaken moet ik natuurlijk wel ontvangen, lijkt me. Ik zit trouwens ook met smart te wachten op nieuws over de statuten vergadering.”
“We zijn errug druk met het Vincentrum want die willen allerlei papieren en die mevrouw van de Wilde Ganzen vraagt ons het hemd van het lijf. Heb je de nieuwe foto’s van de sekswerksters al? Hoe zit het met de teksten voor de folder waar we de scholen mee willen enthousiasmeren? Het is snel projectendag daar en dat moeten we wel mee zien te nemen.” Pee heeft het uiteraard nu dubbeldruk, met de voorbereiding van hun vakantie. 
“Pee, in jouw notulen staan de afspraken die we hebben gemaakt en Word-docu’s nemen weinig bits in beslag, Als ik het me goed herinner hebben we afgesproken dat.. bladiebla”  Ze zal ze straks wel meebrengen.

"Hallo lieverd. Hier EmjE. De tickets zijn besteld en de voorbereidingen voor de reis zijn hier in volle gang. Is het daar koud? Wat kan ik het beste aan kleren meenemen? Kun jij voor ons... want...bladie... Over drie weken staan we al midden in de nacht op Bole Airport. Peetje koopt privé cadeautjes voor iedereen bij CHAD-ET (dus niet uit hoofde van de stichting, zei ze er uitdrukkelijk bij)  Ik doe dat niet, denk dat we dáár wel kunnen beslissen of en wat we aan wie doneren. Je zult het nu wel druk hebben met alle organisatie voor iedereen. Wordt het voor jou niet allemaal een beetje veel? Laat je de pis niet lauw maken hoor, nou, dagdag lieverd... tot gauw. Ik verheug me er erg op om je weer te zien!" 

Dat de secretaresse niet op mijn zakelijke vragen reageert wordt gelukkig dik vergoed door Henry, onze PRman. Hij laat zich wild enthousiast van zijn beste kant laat zien. De onderhandelingen met het leger verlopen namelijk ook al zo uitzonderlijk voorspoedig. Hij stuurt nieuwe foto’s van super-de-luxe professionele keuken installaties. 


“Mocht het bij het leger niet lukken kan ik van de Vincentrumcenten bij deze gerenomeerde groothandel inkopen. Ik krijg daar alles wat we nodig hebben met een gigakorting. Zij willen dolgraag meewerken indien ze als hoofdsponsor op de reclame en website komen te staan.”
 “Lieve Henry, schattebout, er moeten eerst statuten van AbebA komen om door de notaris goed te laten keuren. Zolang we nog niet officieel ingeschreven staan kun je  helaas niets tot weinig beginnen, Hebrytje. Natuurlijk moeten we óók nog via het Pilotproject de kinderziekten opsnorren, zeker weten of de aardappeltoevoer straks goed van de grond komt. Mochten we de donatie voor de proefkeuken van de Wings krijgen zit dat stuk van het proefproject tenminste gebakken.” Hij denkt dat we de invoerrechten en dergelijk ook kunnen omzeilen.

"Ik heb contact met een bekende transport bedrijf. Zij willen instaan voor vervoer. Voor een logo op onze website doen ze veel en het goede doel smoelt ook goed als reclame. Desnoods kom ik zelf, als het zover is. Ik heb een groot rijbewijs. Met één van hun kleinere vrachtwagens, wie weet ook wel voor niets, rijd ik alle spullen er makkelijk zelf heen. Op die manier kan ik ook op de montage toezien en de hele installatie begeleiden.”

Ik ben erg blij dat we hem in de club hebben, maar toch adviseer ik nogmaals om géén overhaaste beslissingen te nemen omdat we eerst de resultaten van Pilotkeuken af moeten wachten en het mij niet verstandig lijkt al te veel vast te leggen zolang we als stichting niet bij de Kamer van Koophandel staan ingeschreven. Tussen de bedrijven door houd ik vinger aan de pols bij de meisjes, de dramagroep en dat mijn hoofd soms over loopt vind ik niet zo vreemd... Dikker word ik er zeker niet van en de lijstjes, die ik nog af te werken heb, worden eerder langer dan korter.


 Vervolg

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Voor iemand die nog niets weet, klinkt het spannend en het belooft een gigantisch succes te worden!
Inderdaad die voorkennis moet ik verdringen.
Maar nu heb je het hééél druk ...het wordt dus PRIMA!
Tja, voorkennis is ook niet alles. Je leest het inderdaad anders omdat je weet wat je nog te wachten staat. Een bitter sausje op het lekkere diner wat je ons voorschoteld
IK weet het resultaat ook,alleen nog niet het fijne ervan. Ik doe alsof ik niets weet en het leest alsof alles goed gaat komen met het project. Er staat niets meer in de weg van een geslaagd project met het door jou gevonden gat in de markt.
Ja voor het spontaan lezen moet je het uiteindelijk resultaat niet weten!
Begrijp je iets meer van welke impact het straks moet krijgen?
Het ziet er allemaal goed uit, kan met voorstellen dat je op dit moment heel enthousiast was.
Grappig zo'n Ke(v)e(r)tje Tippel...
Het ziet er allemaal goed uit, kan met voorstellen dat je op dit moment heel enthousiast was.
Grappig zo'n Ke(v)e(r)tje Tippel...