Niet te vatten schatten

Door Weltevree gepubliceerd op Wednesday 20 November 00:31

Al zit ik alleen, het is oergezellig. Buiten in het pikdonker zingt de stortregen liefdesliedjes op de klein gehakte brokken puin en ronde kiezels. Binnen puffert pruttelend het stokoude koffiepotje. Niet alleen eindelijk weer iets warms te eten zien maar ook het weten draagt aan mijn feestje bij. In de vaste overtuiging dat geen enkele zichzelf respecterende Nederlander deze euforie ooit zal kunnen begrijpen ben ik stiekem trots op mij. Vanwege het geduld, omdat ik zelfmedelijden heb weten te weren, door deze beproeving ben gerold zonder tempelierend mesjokke te worden. Ik heb het geflikt om niet ten onder te gaan. Een mens mag zichzelf niet roemen maar niemand die mij er een schouderklopje om geeft. Hoewel het  's avonds altijd koud is, warmt mijn hart zich aan het opvoeren van de spanning, het zelfgekozen voorspel met de warme maaltijd als hoogtepunt en daarna de post waar ik zo hard naar heb verlangd.

Paars op paars gescheiden door het slappe witte bord op de bamboe bank.

Rode kool, van Martine’s Hak notabene. Aardappels zonder jus. Natuurlijk is het een combinatie van lekmevesje met dat spiegelei, maar verlekkerd observeer ik hoe de overheerlijke donkergele dooier prachtig, bijna sexy langzaam, over de warme stukjes aardappels uitvloeit. Iedereen weet dat ik om rare dingen dolgelukkig kan zijn, maar met kleine hapjes van dit smakelijke hete geluk snoepen is het ultieme einde. 

Na zoveel verzwegen eenzaamheid is daar een door Michelin geëerd driesterren viparrangement niets bij, haute cuisine van de Librije in Zwolle gelijk. Het geluid van piepkleine prietpratende bruine druppeltjes klinkt als pingelende klokjes bij de pauselijke purperen glans van de kool die ik heb gestoofd. Begeleid door de bruidsluierende geur van verse Abbysinia. Een zintuiglijk orgasme waarvan ik zuchtend geniet. Mijn moedertje in de hemel bromt omdat het plastic bord, niemand die het ziet, uitvoerig wordt bevingerd tot het brandschoon is. Als toetje serveert Huize Weltevree deze keer geen fruit. Totaal bevredigd, is de beloning eerlijk verdiend en ik leg de snoeren uit om de laptop in te pluggen. Nog voor de koffie klaar is open ik vergenoegd ‘emjenadestaking.doc’ Mijn hartsvriendin die tien kostbare dagen in de pijplijn tussen twee continenten is blijven steken.

.“Hallo lieverd,

Gaat daar alles wel goed bij jou? Ik hoor zo weinig dat ik me een beetje zorgen maak. Om mezelf gerust te stellen neem ik maar aan, dat internet daar weer kuren heeft? Ik mis je Door al zou ik je nooit vragen daarom terug te komen, dat weet je wel. Toch hoop ik wel dat je deze mail snel leest want ik heb je hulp nodig, zit met vragen waar alleen jij antwoord op weet.

A: Je huurders hebben lekkage. Niets bijzonders, iets met de doucheslang. Kan ik dat op jouw rekening laten repareren? Voor de rest zijn ze erg tevreden met jouw huis.

B: Er ligt een rekening van de verhuurmakelaar plus één van je geiser. Kan ik die ook van je giro overmaken?”

Meteen tik ik in rood het antwoord er tussen en schenk koffie in opdat ik de rest achterover gezakt verder kan lezen. Er volgt een stukje over de toestand in Nederland, welke bekende Nederlanders er zijn overleden, hoe druk hun begrafenis was en wat ze zoal op haar werk meemaakt. Gezellig, alsof we hier in de kamer zitten te teuten, denk ik, beide handen om mijn kopje geklemd

“ Zoals je weet, houd ik niet van lange verre boot- of vliegreizen. Kieskeurig ben ik niet, maar zoals wij dat altijd doen, met de auto op de bonnefooi, zien waar we terecht komen, is mij avontuurlijk genoeg. Als ik zo lees hoe smerig het daar is, hoeveel jij loopt, poeh. Goed voor de lijn, maar er is eigenlijk geen haar op mijn hoofd die zou overwegen om daar vakantie te gaan vieren. Ik vind je moedig hoor en zoals ik je ken zul je het project onderhand al wel voor een groot deel in de steigers hebben staan. De volgende vraag is nu… Zit je goed? Wat zou je ervan vinden als ik drie weken overkom?”

Van schrik verslik ik me in de koffie, proest het schone bloesje onder en lees die ene zin minstens drie keer over. Niet te geloven. Echt waar, staat dat daar? EmjE hier? Wanneer?

“Ik liep er al jaren over te dubben, zou best nog eens een echt verre reis willen maken, maar in mijn eentje? Dat zag ik niet zitten en toen stond Pee van de week plotsklaps voor de deur. Voor een bakkie thee, zei ze, maar al snel kwam ze op de proppen met het idee om samen naar je toe te komen. Toen was de beslissing snel gevallen, want nu heb ik ook nog eens een dubbeldikke aanleiding. Jij. Als ik het nu niet doe komt het er nooit meer van. Het is nog niet allemaal rond. We hebben afgesproken dat ik eerst met jou zou overleggen om te weten of jij er bezwaar tegen hebt dat we komen.”

Bezwaar? Haha, de leukerd. Ik kan mijn geluk niet op, zou het liefst meteen om dit nieuws , met gevaar voor eigen leven, door de regen over de levensgevaarlijke gladde stenen, naar Sofia en Thomas rennen, maar bij hen is alles donker. Daarom maak ik in mijn eentje zingend een ronde dansje. Bezwaar? Haha. Hoe zou ik dit fantastisch cadeau, deze megameevaller, ooit kunnen afwijzen? Ik doe wel gek, maar ben het niet.

“Wie weet wil je ons er wel helemaal niet bij hebben? We weten ook nog niet precies wanneer we komen, maar ergens in de schoolvakantie, zoals je weet.” Minstens een uur zit ik in de van bed gerukte deken gerold op de bank om dit nieuws te laten bezinken. Nog vier keer lees ik de mail door. Het staat er echt. 

“Pee stelt voor dat we eerst een paar dagen in Addis verblijven, kunnen zien waar jij zo enthousiast over bent, twee weken om iets van het land te zien en dan hebben we daarna nog wat dagen voordat we terug moeten. Natuurlijk kunnen wij dat van hieruit niet regelen, dus dan komt er wel wat geregel op je af. Laat me maar zo snel mogelijk weten wat je ervan vindt. Ook eerlijk zeggen als je het niet ziet zitten hoor…Liefs van jouw EmjE.”

Niet zien zitten? Deze verrassing is zo ongeveer de grootste die ze me had kunnen bereiden. Ik weet dat zo’n lange vliegreis, zacht gezegd, beslist  niet één van haar hartenwensen is. Ze doet dit zuiver alleen voor mij en in mijn  hoofd is het al geregeld. Zij en ik in mijn bed en de bamboebank is exyta groot. Kleine Peetje slaapt daarop in de woonkamer makkelijk een gat in de dag. Het lijkt me echt zalig om voor hen te koken, hen mee te nemen naar CHAD-ET, de meisjes. Het Ras- en uiteraard ook het Crownhotel voor een goed maaltijd. De dramagroep en wat zullen ze smullen in de beste verse fruitdrankshuk van de stad.

Vervolg

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een heuglijk nieuws!
(jammer dat ik al iets meer weet van Pee uit je vorige schrijfsels)
Maar laat het geluk maar naar je toekomen nu!
en .. nog eens vermelden dat je 'prachtig' kan schrijven! Ik las 'vooral het eerste deel' van dit verhaal met zo'n plezier en bewondering ! Chapeau!
Ja meis, een mens kan bijna klaarkomen van een bordje warm eten met een spiegelei. Ik dacht, dan moet ik ook niet schromen om het zo te beschrijven, toch?
Bijna gemist, maar gelukkig lees ik dit nog over Peetje. Ken nog iemand die je zo noemt.....
Tijden veranderen trouwens wel, het is nu Koeman's Hak (helaas).
Bijna gemist, maar gelukkig lees ik dit nog over Peetje. Ken nog iemand die je zo noemt.....
Tijden veranderen trouwens wel, het is nu Koeman's Hak (helaas).
Nu kan je dag helemaal niet meer stuk. Geluksvogel
Wat een heerlijke post!
Dat is me iets om op te verheugen. Gezellie!