Als het leven op de kont ligt

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 14 November 12:16

Ik sluit de laptop en zet de TV nog eens aan. Na veel wikken en wegen, eindeloos overleg met Mattie, heb ik mezelf dat dure ding cadeau gedaan. Nu staat er een grote vakkundig uitgerichte schotel op het platte dak van mijn huisje, maar veel wijzer wordt ik er vandaag niet van.  BBC-World zwetst ieder kwartier over het wereldwijde weer en de Amerikaanse president die een bezoek brengt aan... 
Ethio-Nieuws komt om het uur met dezelfde lege autobus. Een onverlaat heeft een steen door de achterruit gegooid. Kennelijk hebben hooligans- nooit geweten dat die hier ook bestaan- er hun woede op gekoeld en die foute stoute rode baksteen vult voor de tiende keer prominent ingezoomd het hele beeld. Het bijgeleverde commentaar, dat ik niet versta, lijkt me overdreven opgewonden. Over de staking wordt echter met geen woord gerept want het journaal toont er geen beelden van en met een kopje koffie schiet ik op de paarse bank voor de zoveelste keer in de flashback.

Om tien uur had ik de afspraak met Atu Anannia en vertrok uiteraard ruimschoots op tijd. Hij houdt niet van laatkomers. Toen ik zoals altijd, zo rond kwart voor negen, de asfaltweg had bereikt, liep ik niets vermoedend omhoog naar het internetpunt om voordien de nieuwsbrief over Moges en het filmproject te posten. Iets fluisterde me in dat het totaalbeeld niet klopte. Nieuwsgierig tuurde ik de asfaltweg af tot in het mistvrije dal van waaruit de taxibusjes omhoog komen. Het was stil als op een zondagmorgen om zeven uur, wat een onwerkelijke, bijna onzichtbare, maar wel aanwezige, zweem over het totale plaatje wierp. Het duurde even voordat het me opviel hoeveel mensen in de begrasde, met zwerfkeien bezaaide, berm naar boven en beneden liepen. Ik moest nog een stukje omhoog en zag tot mijn verwondering dat de marktkraampjes aan de overkant, bovenaan voor de rotonde, nog onbemand waren. Zelfs de beide coupeurs die, strijk en zet, weer of geen weer, altijd naast elkaar aanwezig zijn, hadden nog niets van hun fleurige kaftans aan de kraam gehangen. Het open winkeltje van hun buurvrouw, het petieterige vrolijke plastic-serviezen-vrouwtje, was ook niet opgetuigd. Was ik soms veel te vroeg? Nee. Daarna drong het tot me door dat er bijna geen verkeer op de weg was, dat knetterend kwalmend aan me voorbij hoorde te hoesten. Nu zag ik ook dat er geen verse taartjes in de vitrine stonden bij het koffietentje- inmiddels mijn vaste marchiattostek- aan deze kant van de weg. Van het jonge vrouwtje, waar ik vaak een praatje mee maak, was ook nog niets te bekennen. Onwennig stak ik over naar het drie verdiepingen hoge moderne gebouwtje waar bovenin twee jongelui hun nering verdienen met zes sterk verouderde computers. De deur naar het trappenhuis was nog gesloten. Als de computerjongens niet snel komen moet ik de nieuwsbrief over de samenwerking met Moges vanmiddag maar versturen, dacht ik nog en drentelde op en neer door de kiezels. Het duurde erg lang voordat er een taxi stopte. De voorbij lopende mensen waren in gedachten verzonken en wie samen opliepen hadden elkaar kennelijk heel veel te vertellen. Niemand had tijd om, zoals gebruikelijk, iets tegen me te roepen en het leek of ik van de buitenkant hun leven bekeek. Ongeduldig van de ene heup op de andere wiebelend, vond ik eindelijk woorden voor de sfeer. Ik leek verdwaald geraakt in de wereld die me gisteren nog zo vertrouwd was. Alles, waarin ik me veilig was gaan voelen, had plotsklaps iets weg van een zwart-witte cultfilm waarin het decor je schijnbaar onmerkbaar het gevoel geeft dat er onraad dreigt. De hoofdpersonen weten nog niet wat hen te wachten staat, maar oplettende toeschouwers zien al het gevaar dat onherroepelijk de levensloop van iedereen zal veranderen. Het voelde alsof ik er wel een rol in had, maar op één of andere manier hoorde ik die niet te spelen. Geen droom, ook geen nachtmerrie. Het voelde wel grijpbaar, maar toch te afstandelijk. Alsof in de afgelopen nacht een onbekend, maar nog steeds herkenbaar leven, zich stiekem had opengevouwen. 
Inmiddels was het al ver over negen.
Ik moest Maria bellen, doorgeven dat ik waarschijnlijk later kwam. Na het nummerkiezen gaf het oude mobieltje echter geen enkele sjoege en de batterij was nog lang niet leeg. Wat te doen? Terug naar huis of alvast een stukje richting kantoor lopen? Ik besloot voor het laatste. Sinds Anannia mij als voorbeeld van Westerse arbeidsethos had geroemd was het geen optie om hem, ten overstaan van de collega's, onnodig te laten wachten. Bovenaan ratelende één eenzame oude Datsun over de rotonde en ik liep gelaten met het andere volk mee naar beneden op het trottoir langs de brede vierbaans weg, dat normaliter op dit tijdstip van de dag nooit zo vol mensen liep.

Bij de Baptistenkerk, halverwege die straat waar ik tijdens de maandelijkse culturele markt Arjen en zijn gezin ontmoette, stond onder het afdak voor de ingang een gedistingeerde oudere heer. Hij paste perfect in het vervreemde plaatje met zijn karakteristieke pientere kop, beschaduwd door een heerlijk ouderwetse hoed. Ik liep op hem af want hij leek me wel geschikt om aan te vragen of hij wist wat er met Addis aan de hand was. Dat hij knikte, aan zijn hoed tikte en me verstond voelde in deze verdroomde toestand totaal niet raar. Met een verontschuldigend armgebaar fluisterde hij in zeer verzorgd Engels, correct gearticuleerd, dat de taxichauffeurs bij het krieken van de dag hadden besloten om  in staking te gaan en ineens viel voor mij de hele film op de plek. Er was in deze ontregelde rolprent inderdaad geen oud verkreukeld blauwe-wit aanwezig en ik miste het meteen.

 

De Ethiopische gentleman in zijn zwarte dubbelgeschoren scheerwollen, verbazend goed gesneden winterjas, sprak zacht verder. “Het is heel vervelend mevrouw. Vooral voor mensen zoals u. Ik bied u dan ook mijn nederige verontschuldiging aan voor het ongerief.” Ik lachte opgelucht, zei dat hij zich over mij geen zorgen hoefde maken, want ik was tenslotte niet van suikergoed.
“Ik kan u helaas ook niet voorspellen of de staking ons lang zal lastig vallen, miss. Het kan vanmiddag worden afgeblazen, maar voor hetzelfde geld kan het ook dagen, misschien nog weken gaan duren,” legde hij me geduldig uit, om er na een spannende pauze achteraan te fluisteren, “want die mannen strijden voor een goede zaak.” Het wekte de indruk dat niemand buiten mij dit horen mocht. Ik zuchtte en lachte ineens toch onzeker. Er zat niets anders op dan die hele lange heuvelachtige weg naar kantoor te gaan lopen. Ik bedankte hem en groette, hij nam beleefd zijn hoed af, gaf me een hand en wenste me een prettige wandeling, waarna hij bezorgd gadesloeg hoe ik verder naar beneden liep.
Vijf kilometer, schatte ik en dat ik op tijd zou komen leek me onwaarschijnlijk. Gehaast stampte ik de berg af, waar het altijd gezellig rumoerige marktje in het dal er leeg en verlaten bij lag. Op een paar vuile loslopende kippen na die kennelijk wel blij waren met al die vrije ruimte. De sfeer werd ongemerkt ook grimmiger want de bekende winkels, waar ik bergopwaarts langs liep, waren allemaal gesloten. Ook de slager halverwege de heuvel, tegenover het indrukwekkende zandstenen gebouw van de Afrikaanse Verenigde Naties. Meestal haal ik bij hem lamsgehakt, soms een potje vet, maar ook in zijn winkel deed het pikdonker onheilspellend aan. Ik werd er zenuwachtig van. De wereld kwam ineens doods over en langzaam bekroop me het gevoel dat ik natuurlijk nooit goed in kon schatten wat de impact zou kunnen zijn van dit onverwachte, kennelijk terechte, protest. 

Vervolg

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Brrr .... ik voelde het vreemd-aanvoelen zó mee ! Je beschrijft het ook erg mooi en boeiend.
Ik hoop dat de staking niet al te lang duurt
Met zulke stukjes tekst kan ik lekker werken met metaforen, want anders wordt het allemaal zo'n verslag... van droge feiten. Het is trouwens best moeilijk om in een roman de positieve spanning goed gedoseerd met andersoortige spanning om te kunnen wisselen. Nou is dat hier niet erg moeilijk, want het is nou eenmaal zo gebeurd, haha
Als ik zoiets lees ... dan vergaat de wereld rondom mij ...
Jij had me in je greep :-)
Mooi compliment, heb ik je even uit de dagelijkse zorgen meegenomen, hihi
Hopelijk duurde het niet al te lang. Zoiets ontregeld het hele leven, hoe terecht de actie van de chauffeurs ook zal zijn.
Stakingen kunnen het dagelijkse ontwrichten!
Prachtig gezicht die takkenbos op die mooie blauwe auto.
Heb dit artikel bij mijn favorieten geplaatst om het nog eens goed door te lezen .
Een tijdje geleden was ik begonnen met moord op je naastenliefde allemaal te lezen, ga het binnenkort weer oppakken, ben nu met de verborgen jaren bezig van San- Daniel.
Jullie schrijven allebei zo boeiend!
Inderdaad zijn San's verhalen zeker de moeite waard. Wat kan een mens veel beleven in zijn leven...
Hoe de kleine man zijn daad een grote impact kan hebben.
Mooi geschreven Dora
Alsof de stad op een ramp wacht, huiveringwekkend
Zonder vervoer kom je nergens of veel later :-))