Pionieren: zonder angst in een stuntvliegtuig stappen

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 12 November 14:04

Zakjes plakken

Voordat ik vertrok dacht ik in Nederland een seal-apparaat aan te moeten schaffen opdat we de home-made-chips luchtdicht kunnen verpakken. Tot Tidgi liet zien hoe handig ze plastic zakjes dicht kan plakken. Veel fiducie had ik er niet in, zachte chips zijn het verkopen immers niet waard. Later verzekerde Maria mij echter dat men dat hier altijd aan de vlam van een kaars doet. Toen ik zes weken later terugkwam, waren Tidgi's zakjes nog steeds hermetisch gesloten en de proefchips die we voor mijn vertrek bakten hadden na al die tijd niets aan knapperigheid ingeboet. Dat vond ik een fikse meevaller, een aanmoedigingsprijs waard. Dat probleem was naar behoren opgelost en ik ben dáárom in de avond uren aan de rest van de voorbereidingen begonnen. Inmiddels is de hele reclamecampagne klaar en we kunnen aan de chipproductie beginnen.

In de olie

De goedkoopste zonnebloemolie blijkt bij Ali’s supermarket echter een waar kapitaal te kosten. Een onverwacht vette tegenvaller, die me in mineur stemming brengt. In de toekomst proberen of de chips met goedkoper lijnzaadolie net zo lekker smaken? Daar heb ik een hard hoofd in en na deze slag heb ik dringend een opkikker nodig. Al heb ik geen afspraak gemaakt, toch besluit ik uit mijn hum met vier liter dure olie plus de laptop in de rugzak, de berg naar de compound van de dramagroep op te klimmen.

Administratie

Vandaag trainen de jongelui niet. Mattie is er gelukkig wel met een tweetal medewerkers van het spaar- en boekhoudprogramma. Blij om me te zien heeft hij echter meteen door dat me iets dwars zit en hij laat thee zetten, want een terneergeslagen Dora? Dat kan volgens hem echt niet.

“Wil jij vanmiddag de meisjes op morgen voorbereiden?” vraag ik blazend over de hete thee. Mijn jonge vriend knikt en alsof hij heeft geroken hoe nieuwsgierig ik er naar ben, belooft hij Negist over haar familiebezoek uit te horen opdat hij mij daarover de volgende keer vertellen kan. Ondertussen leg ik de simpele boekhouding plus in- en verkoopadministratie, die ik in de vrije avonden in elkaar heb gedraaid, op zijn bureau en vraag hem of hij dat ook aan de meisjes uit wil gaan leggen.
“Opdat ze leren bestellingen bij te houden,” licht ik toe.
“Goede naam. Professioneel, straalt vertrouwen uit,” is zijn oordeel en ik beken wrang dat het chipsverhaal een luchtkasteel zal blijken, want, “de olie is peperduur.” Hij schiet spontaan in de lach vanwege mijn uitgebluste blik, ziet het experiment helemaal zitten terwijl ik meesmuilend vertel over de bijkomende kosten die te hoog oplopen. Ik pruttel kinderachtig teleurgesteld. “Straks blijkt dat het niet genoeg winst oplevert.” Hij schudt eigenwijs zijn hoofd, waarna ik ook de in kleur geprinte etiketjes uit de rugzak trek. Gniffelend bewondert hij ze en al wat vrolijker laat ik hem op het beeldscherm van de laptop de posters zien.
“Wellicht veel te voorbarig ontworpen, want Dora droomt zo graag, he Mattie? Om bij winkels op te hangen. Als we de eerste partij klaar hebben en Ali verkoopt ze, zet ik er ook de foto’s bij, die ik morgen denk te maken.”
“Ziet er aantrekkelijk uit, indrukwekkend. Engels, buitenlandse producten vertrouwt men hier altijd eerder. Dit trekt veel klanten over de streep en Dora, bij grotere afname gaan we korting afdingen,” probeert hij me gerust te stellen, wat niet onmiddellijk lukt. Mattie stopt alle papieren in een map die hij straks bij de meisjes af zal geven, haalt de olie uit mijn rugzak en zet de vier flessen in een plastic tas bij de administratie voor de meisjes .
Onder een dreigend betrokken lucht loop ik even later toch wat meer opgewekt naast hem over de zo bekende keien. De straatkinderen laten ons met rust, ze kennen mij inmiddels en van sommigen ken ik al de naam. Bang om te worden beroofd ben ik al lang niet meer. Kletsend over de geplande frituursessie van morgen zakken we de, door bomvolle marktkramen geflankeerde, drukke rumoerige steeg af en we beantwoorden onderweg regelmatig de groeten van buurtgenoten, die naar ons roepen. Al snel staan we bij de grote weg langs het busstation, waar we uit elkaar zullen gaan.
“Tien kilo aardappels lijkt me voor de eerste keer voldoende,” zeg ik en overhandig hem het geld.  Ineens wordt hij streng.
“Oké. Ik zeg hen vóór morgen hun huis brandschoon te maken, want er zal hygiënisch gewerkt moeten worden en ik stuur één van hen weg om aardappels te kopen,” deelt hij kortaf mee. Ik knik verbaasd, sta er voor de zoveelste keer versteld van hoe makkelijk en vanzelfsprekend hij altijd meedenkt.
“Ik zal hen trouwens ook flink achter de vodden zitten, Dora, want ze mogen hun handjes dichtknijpen. Ze moeten beseffen dat dit jou een vermogen kost. Die kerosinekoker, de pannen en zo. Ik zal ze opdragen dat ze de aardappels al geschild moeten hebben voordat je komt,” blijft hij ongewoon vastberaden, maar ik wuif het weg. “Morgen breng ik het schilgereedschap mee, ben er om tien uur en Mattie, het is geen weggegooid geld als zij een nieuwe vaardigheid leren waarmee ze zelfstandig worden. Dan kost het mij tenslotte straks ook minder huishoudgeld, toch?” Hij knikt, maar blijft van plan om hen flink onder handen te nemen. Hij heeft wel eens het idee, zegt hij, dat ze zich alle hulp te makkelijk laten welgevallen. Hij vindt dat ze moeten leren om dankbaarder te zijn, wat ik in het geheel niet belangrijk vind. 
“Mattie, nooit geschoten is altijd mis en niemand weet hoe een koe een haas vangt. Als het morgen lukt, bied ik de dames van Wings of Support de pakjes chips aan.” Hij ligt weer krom om de rare gezegdes.
“Niemand weet hoe een Njalla een olifant vangt?  Hihi en wie weet maken die dames in het Sheraton hotel wel reclame voor jullie Dutch Treat? Dan zijn de meisjes meteen binnen,” droomt hij hoopvol, "maar ik vertel hen óók wat de bedoeling is van de etiketjes en Dora, het komt goed, zeker weten. Ik maak me over de te hoge onkosten geen zorgen totdat we dit experiment straks evalueren. Vóór die tijd hebben we al uitgevonden hoe de kosten te drukken zijn, wat ik je brom,” zegt hij nog voordat we uiteindelijk goed gemutst afscheid nemen.
“Daar vertrouw ik dan maar op,” pomp ik bijna verdronken hoop terug naar de oppervlakte. Hij slaat rechtsaf naar de meisjes, terwijl ik nog net als laatste in een taxibusje kan stappen dat volgens de taxiboy naar Mexico Square vertrekt. Wat ben ik toch blij met Mattie, niets blaast hem van de sokken. Wat dat betreft is hij een prima vervanger van mijn hartsvriendin EmjE, die bij tegenslag ook wonderlijk gelaten blijft, met mij op zoek gaat naar oplossingen. Zij beiden zien de schaduw- of zonzijde zonder zich erdoor te laten verblinden, wat mij met beide voeten op de grond behoedt om in overdreven wens- of doemgedachten om te verzanden.


Dutch Treat home-made Chips


Bepakt en bezakt kom ik bij de meisjes aan die tot mijn genoegen in de startblokken staan. De thee is klaar en Negist plukt meteen de rugzak van mijn schouders. In de kookhoek op de vloer is alles al in gereedheid gebracht en de vier liter olie, die Mattie heeft gebracht, neemt een prominente plaats in. Van aardappels is echter in geen velden of wegen iets te bekennen.
“No ten kilo, no sjiep peteetoos, Dora, need monnie ” zegt Tidgi verontschuldigend en ineens ben ik woedend. Op deze manier schiet het immers allemaal niet op.
“Maar Mattie heeft jullie geld gegeven.” pinnig ik. Ze schrikken. Terwijl de meisjes op instructies wachten, ik kwaad van de hete thee nip en woeste trekken neem van de Njalla, slaat de realiteit keihard toe. Soms word ik zo moe van alles. De inkoop, reclame en verpakkingskosten, reizen de pan uit. We verzetten verdorie teveel werk voor niets. Dora, niet meteen in zak en as! Ja, maar als de kosten niet voor de baten uitgaan… Stel je niet aan. Dit is een experiment! De kinderen kunnen er immers niets aan doen! Accepteer dat het mislukken mag. Zie het als oefening voor de latere frietproductie. Wees blij dat je hiermee alle struikelblokken tegenkomt die er straks ook kunnen zijn. 
Gekalmeerd tel ik nogmaals vijftig Birr uit, waarmee Tidgi als een haas vertrekt. Terwijl Negist het plastic kleed nog eens schoonpoetst, plak ik in hun slaapkamer de administratie tegen de muur en leg de drie kaasschaven, evenzoveel dunschillers plus de vier brandschone stevige theedoeken op tafel klaar. De grote kruidenpotten zijn later pas nodig. Om het wachten te verzachten biedt Negist me nogmaals een glaasje thee aan en kijkend naar al het glimmende gereedschap lijkt het wel of ik van hogerhand met de neus op de feiten wordt gedrukt. Leuke plannen zijn niet altijd realiseerbaar en wat als…Dan ineens komt me het gesprek met Arjen van de zuivelfarm weer helder voor de geest, waarbij de twijfel in eerste instantie ook moorddadig toesloeg.
 

Vervolg

 

 

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Met de nodige struikelblokken zullen de chips er wel komen, hoop ik. En wat goed dat je Mattie kan zien als tijdelijk 'vervanger' van EmjE. Dat voelt wat vertrouwd aan!
Ja, Mattie is pas in de dertig, maar een heel empathiese jonge man die zelf heel goed na kan denken en niet alles voor zoete koek aanneemt. Hij moest ook de vaderrol voor zijn broer en zusje, de jongelui van de dramagroep, spelen dus dan weet ie als geen ander hoe dat werkt met Ethiopische pubers...
Dat is iemand naar jouw hart - geen goedgelovige sul!
Straks wordt je nog wereldberoemd met die chips van je.
Haha, ik hoop wereldberoemd te worden met dit boek...zodat ik die chips daar nog eens persoonlijk kan gaan proeven
Gaat je lukken, let maar op.
Je hebt wel lef!
Je hebt wel lef!
Inspirerend Seal-apparaat! Handig voor mn droogovendingdongs!
De ingrediënten al met al blijken een stuk moeilijker te bekomen te zijn..althans te duur voor het eindproduct.
Benieuwd hoe dit op te lossen is; daar zal een flinke dosis creatief denken voor nodig zijn.
Ook dit zal wel lukken, hoop ik.
Altijd spannend om iets nieuws te beginnen. Met vallen en opstaan komen jullie er hopelijk wel uit