De waarheid is vaak bikkelhard

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 01 December 21:53

Al die tijd heb ik gespannen op bericht van de KLM gewacht. Hun vergadering is uitgesteld geweest en door al deze ellende zijn de Wings of Support naar de achtergrond gedrukt. Nu het mailtje binnen is bid ik dat mijn project- het was één van de velen die ze zouden bespreken- het in deze ronde nog niet heeft gehaald. Met uitstel heb ik wat respijt en dat is mij in deze hectische ontwikkelingen zeer welkom.

 

 

Hallo Dora,

Goed thuisgekomen? Je zult wel blij zijn EmjE en Pattie weer in je buurt te hebben en ik neem aan dat alles inmiddels met de stichting ook rond is.

Zoals je weet was gisteren de geplande vergadering met onze leden.

Hierbij heb ik het genoegen je mee te delen dat unaniem is besloten om jouw project De Eerste Mercato Friteskeuken te subsidiëren met het bedrag, zijnde 3 000 euro, dat je daarvoor hebt begroot, Ik weet dat je hier heel blij mee zult zijn en je hebt het ook echt verdiend met alles wat je in Addis al hebt bereikt. Jij, CHAD-ET plus het proefproject hebben ons volle vertrouwen.

Ik wil je vragen om ons per omgaande de statuten van Stichting A-Diss-A te doen toekomen. Daarna zullen we het contract opstellen, zoals met jou is overeen gekomen. Met vriendelijke groet, Eurika

PS. Natuurlijk ook de groetjes van Sharon en hoe is het met je meisjes in Addis?”

 

Ik kan niet blij zijn.

Het succes is groot, de donatie rond! Ik heb er niets aan! Met deze statuten kan niemand voor de dag komen. Integendeel, ze zullen het project op losse schroeven zetten en zo snel krijg ik uiteraard geen nieuwe stichting uit de grond gestampt. Het is om van door te draaien want ik weet eigenlijk van niemand meer wie er nog wel te vertrouwen is.

Het komt niet in me op om net te doen of er zogenaamd geen stront aan de knikker is. In een poging te redden wat er te redden valt antwoord ik Eurika meteen dat ik zo spoedig mogelijk een afspraak wil maken om één en ander persoonlijk met haar te bespreken. Daarbij zal ik de statuten meenemen. (bijvoorbeeld op het station van Utrecht?) Ik zal open kaart spelen. Met hen overleggen. Wie weet hebben zij zelfs wel een oplossing? Tenslotte hebben zij jaren ervaring met projecten zoals het mijne en weten veel over ontwikkelingswerk en het administratieve deel dat er bij komt. Wat weten Pee of Bob? Misschien is nog niet alles verloren.

Gekooide leeuwin

Het duurt nog uren voordat EmjE thuis is en ik loop door de flat als een gekooid dier. Niets even op de bank dommelen. Haastige spoed is zelden goed, maar ik wil ook geen onnodige tijd verliezen in deze puinhoop. Ik kan net zo goed Pattie opzoeken en mijn zorgen met haar delen. Tenslotte zijn we nog altijd vriendinnen, al is haar aandeel hierin onduidelijk. Ik ben betrouwbaar. Zij ook? Weet zij soms net zo min iets van deze desastreuze statuten of heeft zij ze samen met Harrie opgesteld? Misschien weet ze niet eens welke wrange fouten er in staan? Wat is er zinvol aan om haar hierover in het ongewisse te laten of te sparen? Wat denken zij als stichting te beginnen zonder veldwerker in Addis?

Spijkers met koppen

Als in trance trek ik mijn jas aan. Binnen enkele minuten ben ik bij hun huis en bel opgefokt aan. Haar man wil me in eerste instantie niet binnen laten, maar ik heb vandaag lak aan die kerel of zijn rigide etiquette en glip als een lenige kat langs hem de gang in om meteen door te lopen naar de woonkamer. Daar zit Pattie TV te kijken. Ze ziet uiteraard dat ik overstuur ben en met verstikte stem piep ik dat de donatie van de Wings zojuist is goedgekeurd. Ze feliciteert me en zegt dat ik wel even kan gaan zitten, maar... Dat ze weinig tijd heeft hoor ik niet eens want ik heb de rust niet om een stoel te zoeken, sta opgeladen midden in hun woonkamer, waar haar man knusjes naast haar heeft plaats genomen.

“Pattie, je hoeft mij niet te feliciteren. Ik heb er namelijk he-le-maal niets aan.”
”Hoezo dat dan niet?”

“Omdat ze de statuten van A-diss-A opvragen. Dat is namelijk de normale gang van zaken bij donaties. Alle donateurs willen de integriteit van de ontvangende partij kunnen controleren,” leg ik nog redelijk rustig uit, al staat mij het water aan de lippen. Ze knikt, zegt dat ze blij voor me is.

“Blij voor mij? Jij? Weet je niet dat ik niet bij jullie stichting hoor?” Ze zwijgt, kijkt weg.

“Jij weet dondersgoed dat ik jullie statuten niet gekregen heb.”

“Wat sla je nu toch allemaal voor een onzin uit?” houdt ze zich van de domme en blijft me negeren

“Ik ben géén lid van A-diss-A!  Rechtenloos en ik kan die donatie dus niet aannemen!  Al zouden de statuten wel kloppen, zouden ze alle onrechtmatigheden over het hoofd zien, dan nog kunnen zij mij niets geven omdat ik geen bestuurslid ben.”
”Doe toch eens rustig,” schampert ze en haalt de schouders op alsof ze hier niets mee te maken heeft en nogmaals adviseert ze dat ik me niet zo druk moet maken. Dat er zogenaamd niets aan de hand is. Nu nog ontkennen? Dat is ook een sterk vak!

Ik mag me niet druk maken?

"Mijn hele leven is maar zo even naar de filistijnen gedraaid en jij bepaalt dat ik me niet druk mag maken? Is het jouw Goede Doel dat naar de knoppen is geholpen?  A-diss-A is één grote frauduleuze bende en denk maar niet dat het zomaar wat vermoedens van mij zijn. Deskundigen hebben zich over die vreselijke statuten gebogen.” Als vanzelf schiet ik in zo’n achterlijk heksenlachje waar iedereen van voelt dat het de voorbode is van volledig instorten om daarna maanden van de kaart te blijven. Met droge mond hijg ik een stortvloed woedende verdrietige woorden haar kant op.

“Ik ben bij de Kamer van Koophandel geweest. Die hebben me onomwonden verteld hoe het zit met die fijne stichting van Harrie. Voor mij opgericht? Geloof jij het nou echt zelf Pattie? Ik mag me er niet eens meer mee verbinden en ik wil weten wat jij als secretaris daarmee te maken hebt?”

”Stel je toch niet zo aan, er is helemaal niets aan de hand," zegt ze doodleuk terwijl ik uit mijn vel sta te knappen van ellende. De idee dat ik me volgens haar aanstel veroorzaakt een innerlijke ontploffing.
”Oh nee? Mijn leven ligt overhoop en er is volgens jou helemaal niets aan de hand?” Weer knikt ze heftig en staat op om in de computer iets op te zoeken. Alsof ik daarmee geholpen zou zijn. Ik zeg haar dat ik hier vóór haar sta en iets vreselijks te vertellen heb.

"Wat jij in die computer denkt te kunnen vinden kan aan deze noodsituatie niets veranderen." Denk je echt dat ik gek ben of zo?  Ineens is het gedaan met mijn laatste restje zelfbeheersing en ondanks de leren jas, waar ik me altijd zeker in voel, begin ik midden in hun woonkamer voor het vaderland weg te snikken.

Het laat haar koud

Of is dat maar een pose? Dat jouw man me meewarig aan staart helpt ook niet om mij nu nog te kalmeren,stelletje afgestompte malloten. Pattie gaat opnieuw naast hem zitten. Beiden bestuderen ze van top tot teen het huilende wezen dat hen zo onbeleefd heeft overvallen. Ik voel me bekeken en daardoor nog veel meer alleen. Terwijl ik snotterend overhoop lig constateer ik nevenbij ook nog droog dat er niets van begrip, troost of medeleven op die twee uitgestreken smoelen te vinden is, Pokerfacen! Schrik is er zelfs niet te bekennen vanwege frauduleuze statuten, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is.

“Alles is bedrog. Ik heb me voor niets uit de naad gewerkt! Vier bestuursleden Pee! Vier! Jij weet net zo goed als ik dat zoiets voor een democratisch bestuur verboden is. Dat heb ik nota bene van jullie twee geleerd toen ik bij Nieuw Perspectief in de activiteitencommissie zat. Of ben je vergeten dat ik er destijds uitgebreid naar heb gevraagd waarom we een oneven aantal bestuursleden moesten hebben?" Ze bloost.

"Pee, ik heb van jullie in al die jaren veel opgestoken over netjes besturen. Omdat jij en Harrie dat zo goed deden en dan wordt er hier, voor het Goede Doel, waar het er zoveel meer toe doet dat alles eerlijk toegaat een meestemmende voorzitter geregeld. Hoe heb je dat toe kunnen staan? Schandalig!.”

“Joh, het valt allemaal wel mee” piept ze en ineens begrijp ik dat ze niet van plan is me serieus te nemen. Dat ze naar me kijkt als een lastig kind dat om een lollie zeurt en zich aanstelt. Zij spelen paps en mams die mijn verdriet onzinnig vinden. Ook dat nog.

“Pee, wat weet jij ervan dat ik niet eens bestuurslid ben? Wat is er gebeurd met de notulen van de vergaderingen? Met de afspraken die er zijn gemaakt voordat ik vertrok?” Ze zwijgt.

“Jij wist als géén ander hoe belangrijk het was dat ik officieel lid moest zijn. Dat ik niet eens weg had gemogen als dat niet goed geregeld was. Ik heb erop vertrouwd! Jullie hebben beloofd ervoor zorg te dragen dat mijn positie goed werd benoemd. Er zijn helemaal géén statutenvergaderingen geweest! Harrie heeft me en iedereen een vieze smerige loer gedraaid.”
”Je stelt je aan Door, er is niets aan de hand,” poneert ze hooghartig met een strak gezicht en dat kleine prikneusje omhoog. Dan is het over. Hier kan ik niet meer tegen! Ik draai me om en stamp hun kamer uit om de paar honderd meter naar EmjE's flat huilend af te leggen.

Wat heb ik aan een vriendin die zich zo gevoelloos opstelt? Hier valt geen eer aan te behalen en nog weet ik niet of ze, wat ze, wel of niet wist toen ze naar Addis kwam.

 

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geen eind goed al goed dus. Kon ook niet. Heb wel de P in van die Pee
Vriendin? nee hoor en aan jouw verhalen te lezen wist ze er al van toen ze naar Ethiopië kwam. Haar gedrag daar is er een bewijs van!
Wat een verhaal zeg. Bedrogen worden is pijnlijk, vooral als een goede vriendin het doet.
Kan het zijn dat Patty, je goede vriendin van veertien jaren, niet begreep waarom een bepaalde constructie in jouw ogen zo belangrijk was?
Als ik haar reacties hierboven zo lees, begreep ze niet wat de constructie voor jou betekende... Zo 'piept' ze: "Het valt allemaal wel mee". Ik begrijp dat je jou daarmee hels maakte, maar wat was haar verklaring voor de uiteindelijk gekozen constructie? Krijgen we die in een van de volgende afleveringen van deze spannende roman te horen?
Was het misschien de bedoeling van de mede-oprichters van de stichting om jou niet als bestuurslid, maar als zzp-er of iets dergelijks uit te zenden (ik snap dat als werknemer niet haalbaar was, gezien de vaste kosten die dit voor de nieuwe stichting met zich zou meebrengen).
Misschien dat het feit dat jouw andere goede vriendin MJ ook met die constructie had ingestemd, haar het gevoel gaf dat het allemaal wel snor zat? Hoe close je met Bob was, weet ik niet, maar ook hij had kennelijk met die constructie ingestemd. De vraag is kennelijk wat de voorzitter bewoog om een andere constructie dan afgesproken erdoor te drukken.
Het was hun bedoeling mij te helpen zonder zich er al te veel in te verdiepen.
Hier eindigt de roman (waarschijnlijk)
In het nawoord doe ik uit de doeken hoe en wat er fout ging en wat er aan de hand is geweest...
Ai, met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig...
Ben erg benieuwd naar je nawoord. Misschien dat daarin dan duidelijk wordt waarom de voorzitter besloot van het eerdere, afgesproken plan af te wijken.
Ik benoem in het nawoord de lessen die ik hieruit heb geleerd
De dingen die wijzen op vooropgezet bedrog
Doortrapt misbruik maken van goedgelovigheid binnen de situatie en het bespelen van alle betrokkenen
Pff hoe bestaat het..
Ja Sandra.
Ik vraag me niet meer af HOE het kan bestaan,
Als ik het aan den lijve ondervind, WEET ik dat bestaat, wat ik zelf nooit voor mogelijk had gehouden
Vriendin zou ik haar niet noemen en natuurlijk wist ze dit al, het verklaart toch ook haar vreemde gedrag in Ethiopie.
Heftig zeg