Klokkenluiders verstikken in integere dassen die zij zichzelf om doen

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 30 November 14:41

 

EmjE is al weg 

Verdoofd ontwaakt mijn houten hoofd

Een keiharde loodzware kop drijft langzaam omhoog uit inktzwarte drabbige slaap.

Het is al negen uur. Dat komt bij mij hoogstzelden voor. Rond zeven uur ben ik meestal uitgeslapen. Weer of geen weer, met of zonder werk en het maakt normaliter ook niets uit of ik de halve nacht door heb gewerkt.

Zodra ik mijn ogen open staat het verraad, met zijn smerige giftige pijlen, rechtop in mijn lijf en als een verdwaalde gehaktbal  val ik uit bed. Gatsiebah, snel die twee verslapen uren inhalen. Koffie zetten, ontbijten en ondertussen stelselmatig orde op zaken stellen.

Ik wil niet alleen naar de Kamer van Koophandel. In deze staat van ontzetting ben ik niet bij machte om de volgende klap te dragen. Twee weten tenslotte ook meer dan één. Pee komt niet in aanmerking. Als ze tijd heeft is Doriene vast wel bereid om mee te gaan. Ze heeft een uitgebreid sociaal leven, veel kennissen en vrienden en zusjes waarvan er één zonder bedenken geld heeft gestort want ze kent mij al veertig jaar. Veel van het inmiddels gedoneerde geld is via haar reclame op de rekening van A-diss-A beland. Doriene zal vast woest zijn. 

Onuitroeibare hoop

Toch is er onder de douche nog dat kleine hulpeloze wensje dat ik me grandioos vergis. Belachelijk, maar zonder dat kom ik niet verder of los van deze puinhoop. Tijdens de sopbeurt bid ik onder de hete straal schietgebedjes dat ik stom ben, spoken zie. Ik wil zo dolgraag dat het allemaal meevalt. Is dit de overbekende ontkenningsfase? Nee, want ik accepteer hoe krang het is, hoe wrang ik in de tang zit, toch? Ik mag best hopen dat het makkelijk te verhelpen blijkt te zijn. Of niet? Het bijltje er bij neergooien vanwege één klootviool mag ik zeker niet. Mocht het kloppen wat ik denk zal Dorieneke zich er op zijn minst hard voor maken om 'haar' geld terug te eisen.

Zodra mijn vriendin hoort dat ik volledig van de kaart ben, dat er iets helemaal mis is, kan ik direct langs komen. Wat me zo uit mijn baan heeft gestoten verzwijg ik echter opdat ik het daar ter plekke uit kan leggen. In aanwezigheid van haar man, die snel en kernachtig denkt, minder emotioneel zal reageren. Ik weet dat ik er onooglijk bij loop. Ondanks de veeg oog make-up en de kunstmatige blosjes. Ik wil niets verbloemen en ben ook met alle hulpmiddeltjes zie ik eruit als de versleten grauwe vaatdoek waarmee ik als kind al klappen kreeg.

Daar aangekomen schrikken ze inderdaad alle drie van mijn verloren uitstraling, mijn twinkelende ogen die verdwenen zijn. Ook de vriend die 500 Euro van zijn voormalige werkgever heeft weten los te peuteren voor de malafide stichting ziet het omdat hij mij persoonlijk kent en weet wat mijn plan is. Hij leeft mee, zegt dat ik me nu niet druk moet maken om die donatie en ik hoor dat hij is niet speciaal hiervoor door hen is opgeroepen. Hij kwam toevallig koffie leuten. Ze zijn het er over eens dat Doriene met me mee moet. Al was het maar om dat te horen wat ik misschien niet in me op kan nemen. Zij rijdt, ik hoef me niet druk te maken en Dorientje houdt zich kranig. Een vriendin in de sores geeft haar kracht want moederlijk zorgen is haar sterkste kant.

Vrij snel zijn we aan de beurt.

Dezelfde mijnheer, die mij destijds alle info gaf, komt vrolijk op ons af, herkent me en vraagt naar het verloop van mijn project. "In Ethiopië was het toch?" Hij schrikt, trekt bleekneuzig weg zodra hij hoort wat ik vermoed en al snel loopt hij met de statuten weg. Naar een deskundige die in deze materie nog meer thuis is. Het duurt een oneindig lijkend kwartier waarna hij met versterking terugkomt en de beide heren loodsen ons naar een privé-kantoor.

 

“Mevrouw Weltevree, wij schrikken hier erg van. Weest u blij dat u niet bij deze stichting hoort. U mag uw handjes dichtknijpen." Ik schiet bijna verontwaardigd uit de stoel tot blijkt dat ik het verkeerd opvat.

"Deze statuten hebben niet de bedoeling u te helpen. Niet hier of in Addis Abeba met uw mooie plan. Het is werkelijk te betreuren wat we hier aantreffen en het spijt ons meer dan we kunnen zeggen dat u hiermee zo gedupeerd wordt. We vragen ons als Kamer van Koophandel tegelijkertijd natuurlijk af hoe dit heeft kunnen gebeuren want wij zijn er juist voor opdat deze praktijken voorkomen kunnen worden. We hebben wel een vermoeden wat er is gebeurd. Dat zullen we dan ook aan de hand van uw geval tot de bodem uitzoeken, maar daar zullen we u op dit moment niet mee lastig vallen. Dat is ons werk en u heeft nu wel andere zorgen aan uw hoofd, dunkt ons." We knikken uiteraard gedwee, Dorieneke en Dora. De echte statuten-deskundige neemt daarna afscheid en 'mijn' contactpersoon neemt de afronding van het slecht nieuiwsgesprek voor zijn rekening.

"Ik raad u ten sterkste af zich alsnog aan hen te verbinden. Dat moet u beslist niet willen, hoor!” drukt hij me zeer nadrukkelijk tot twee keer toe op het hart en het lukt me om niet in het radeloze verdriet te verzinken dat me gisteravond overviel. Iedere traan die ik toen heb geplengd heeft reeds zijn doel gehad. Ik pink toch nog wel wat eigenwijze stille waterlanders weg, maar tot mijn verbazing kan ik zijn woorden, ondanks de razende adrenaline, redelijk goed tot me door laten dringen al ben ik niet zo boos als mijn vriendin. Ook als het haar nogmaals wordt uitgelegd snapt ze niet wat er fout is aan de statuten en haalt haar schouders op. Deze materie is voor gevorderden, vindt ze  tenslotte en ze heeft al voldoende gedaan met haar enthousiaste verhalen over mij en Ethiopië. Daar heeft ze al haar vrienden namelijk uitgebreid over verteld. "Maar ik ben nu erg blij dat ik me niet met die stichting heb bemoeid. Zulke dingen liggen me nou eenmaal niet en die man ken ik, net als Dora, nog van vroeger."

Een uitweg zoeken.

Ik ben toe aan oplossingsgericht denken en vraag  wat mijn K.v.K-man denkt dat me nu te doen staat.

“Heel vervelend, maar u zult helemaal van voren af aan moeten beginnen, zelf een stichting oprichten opdat u de touwtjes in handen kunt houden. Wij gaan hier intern uitzoeken hoe deze mijnheer zich zo gewiekst door de mazen van ons net heeft kunnen wurmen. Nou ja mijnheer... zo wil ik deze O zeker niet noemen. Hij is een gewiekste manipulator gebleken die uit is geweest op het geld via uw inzet en Goede Doel. Weest u blij dat u niet alweer vertrokken bent, want nu kunt u deze blamage nog tijdig rechtzetten. Als u daartoe tenminste in staat bent, want, nou ja... ik kan me voorstellen dat...” 

Ineens ben ik zo onbeschrijflijk moe dat ik mezelf amper uit de stoel kan hijsen. Het lijkt alsof ik geen pas meer maken kan en eigenlijk verwacht ik bij vertrek nog voor de draaideur in elkaar te zakken. Gelukkig red ik het tot in de auto en verdoofd laat ik me meenemen naar Dorienes huis, waar manlief koffie klaar heeft. In het zwarte gat kijkend, dat na het bezoek aan de K.v.K is ontstaan, kan ik niet lang genieten van hun lieve zorg want ik moet naar huis, inkopen doen, koken. Als het nog even kan zou ik graag een uurtje languit op de bank bij willen slapen.

Thuis (bij EmjE) open ik eerst mijn mailbox in de hoop dat Mattie wellicht van zich heeft laten horen. Maria of misschien Moges, zodat ik weer een beetje voeling krijg met Ethiopië. Had ik dat maar niet gedaan. Platgeslagen worden door nog een klap had ik mezelf voorlopig met alle liefde willen besparen.  

Door deze algehele gekte

heb ik hier

niet over nagedacht.

Wordt vervolg met: Bikkelen

Reacties (21) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Jongens toch, houdt dat nu echt niet op?! En blijkbaar is hetgeen je vermoedde waarheid! Hoe verschrikkelijk is dat.
En nu .. van vooraf aan beginnen ?!
Net als Nyn schrijft: 'breng dat boek uit.'
Ik zal het propten in België en dat ten voordele van Ethiopië.
Dora, het is te begrijpen dat je onderuit gaat maar ik blijf je bewonderen. Telkens rechtkrabbelen ... op tegenstand stuiten ... oneerlijke mensen die je pad kruisen .... teveel voor ene goed hart als jij!
knuffel
Dank jullie wel...
Voor dit boek wil ik inderdaad wel gaan omdat het niet mijn belang dient...
Of geef me maar dat half miljoen (van welke baan we zouden kiezen in de zilla wat we zouden doen als we de hoofdprijs zouden winnen) Dan ben ik meteen weg om mijn meisjes daar op te gaan sporen...
Heftig, heftig, maar één ding wil ik even héél nadrukkelijk zeggen:
Uitbrengen dat boek!
Wat een warm medeleven van jullie allemaal, heel erg bedankt...
Wat goed dat je er toch niet alleen voor staat om die bedrieger te ontmaskeren. (Of zie ik dat te positief?)
Ja, uiteindelijk sta ik er maar echt met EmjE samen in, die er ook niets aan kan veranderen, dus...
Inderdaad een slecht vervolg. Wat moet je sterk zijn om hier goed mee om te kunnen gaan.
Dat moet een zwarte bladzijde in je leven zijn Weltevree, hopen dat er nog iets van terecht komt.
Pork geeft de DUIM.
DRIMPELS.
In ieder geval een loodzware les!
Wat jouw bezwaar is tegen die statuten, is me duidelijk: je werd buitenspel gezet.
Maar wat me nog steeds een raadsel blijft, is op grond waarvan die Kvk_man zei: "Hij is een gewiekste manipulator gebleken die uit is geweest op het geld via uw inzet en Goede Doel. " Zoiets zou hij toch alleen kunnen zeggen op grond van een jaarverslag en ik meen dat het zover niet eens is gekomen. Of vergis ik me?
Tot nu toe lees ik vooral over een groep vrienden met verschillende achtergrond en cultuur die met elkaar een stichting oprichtten voor een goed doel, maar die door allerlei ongelukkige omstandigheden eerst elkaar niet goed meer begrepen, vervolgens elkaar niet meer vertrouwden en daarna hun project in duigen zagen vallen. En met de vriendschap was het daarmee ook gedaan, met als opvallende en gelukkig uitzondering jouw vriendschap met de penningmeesteres van de stichting.
De voorzitter en secretaris hebben weinig of geen geld binnengehaald voor de stichting (afgezien van een mondelinge toezegging van een sponsor). Omdat ze bestuursleden waren, waren ze wel persoonlijk verantwoordelijk voor de schulden die de stichting aanging, zoals voor het laten ontwerpen van een leskeuken en het doen vervaardigen van flyers, een website enzovoorts.
Dat gewiekste komt later pas echt uit de verf, alles op zijn tijd!