Dictatoren bouwen hun verdeel-en-heers-rijk op onwetendheid

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 30 November 03:23

Nu is helder denken

het elfde gebod! 

Na terugkeer uit Addis Abeba, die eerste keer, liet ik me vanwege mijn plannetje om Tidgi te helpen, uitvoerig door de directrice van de Wilde Ganzen adviseren, alsmede medewerkers van de Kamer van Koophandel in Arnhem. Mensen met kennis en zeker te respecteren als deskundig.

Tevens kreeg ik van een vriend een set zuiver in elkaar gestoken statuten van zijn stichting omdat hij zich inzet voor een Nederlandse goede doel. Door hen allen kreeg ik er een helder beeld van waarom dit wel en dat niet mocht. Wat wenselijk was en wat strikt verboden omdat het hier een Goed Doel betrof. Ik begreep die regels destijds en ze sloten aan bij mijn gevoel van gerechtigheid plus de visie die ik had op ontwikkelingswerk. 

Dora, laat je niet afleiden door verontwaardigde vermoedens en lees met zorg! 

Zwart op wit

In eerste instantie zien de paperassen er betrouwbaar uit als de voorbeelden die ik heb achtergelaten en op het laatste blad vind ik datum, plaats plus handtekening van iemand die in naam van notaris die-en die, deze akte ondertekent. Met bang kloppend hart begin ik vooraan de stapel. Deel één bevat de doelstelling terwijl twee gewijd is aan het huishoudelijk reglement. De doelstelling klopt en de stichting werkt met algemeen geldende regels, ondergebracht in punten, onderverdeeld in sub a’s en b’s. 

Na al die maanden overvalt me de waarheid toch. 

Het bestuur:

  1. Voorzitter:  Hendrikus Maria O.
  2. Secretaris:  Patronella Maria W.(zijnde dagelijks bestuur)
  3. Penningmeester:  Maria Josephina Theresia M.
  4. Pr-Medewerker:  Robertus Fredericus Alphonsus H.  

Mijn hart stopt een aantal slagen om in de volgende tel als een bezetene door te pompen. Duizend scherven kerven mijn hart in glasharde splinters, gelijk de voorruit van een auto die totaal schuldloos en onafwendbaar frontaal te pletter slaat op de spookrijder. Ik verzuip in onzinnig brullen en met iedere snik voel ik mij, mijn doel en alle goede wil, maar ook het vertrouwen in de mensheid verder verzuipen, oplossen. Mijn vol gezogen sponzig zachte hart dat glom van Ethiopisch geluk wordt leeg geknepen en het onbaatzuchtige goede van het doel ligt aan diggelen. Maanden werken plus ijskoud (tegen wil en dank) vertrouwen in mijn vrienden is belachelijk verklaard door deze statuten. Deze zwarte tekens die tezamen in enkele zinnen mijn vonnis bepalen. Anderhalf jaar intens geluk verdwijnt moeiteloos uit mijn systeem als was het een droom, de illusie dat ik het recht heb om te bestaan. Het was te mooi. Ik blijk me ongelooflijk te hebben vergist. Het is een sprookje gebleken dat dit goede doel NIET door hebzucht of machtswellust zou worden bezoedeld.

Dat is nog niet alles!  Met deze wettelijk goed gekeurde papieren ligt mijn integriteit tegrabbel en mijn betrouwbaarheid staat op het spel. Hier en in Ethiopië. Vanwege deze papieren staat alles keihard op de tocht plus ik ben hierdoor óók nog eens strafbaar als de eerste de beste uitkeringsfraudeur.  

“Oh nee. Ik wist het wel.” piep ik verslagen en raak mezelf kwijt, jankend als een verlaten kind. EmjE schrikt op van het verdronken snotteren en drukt de tv uit.

“De vuile vieze smerige oplichters. Allejezusnogantoe. Ohwah over, alles is ohwahaahwehee voorbij. Voor niets geweest. Oh neehee, neehee,” kerm ik doodongelukkig. In dit janken komen alle ervaringen in Addis, onderhandelingen met CHAD-ET, gewaarwordingen, bedenkingen en de weg gekletste twijfels in een flits langs. Mijn motieven, de mensen en het grandioze idee smelten weg in waterlanders om zich uit mijn beheerste bewustzijn los te weken.

Onherroepelijk verschijnen daarna de beelden die over oorzaak en gevolg vertellen. De ervaringen met Pee tijdens de vakantie moeten hier iets mee te maken hebben. Ik wist dat het niet kon! Weer lwankel ik in Addis het kiezelpad af, staar aan de goedkope eettafel naar het scherm van de laptop, lees en herlees:

“Hoera, we zijn een stichting!" 

Eindelijk komt mijn gelijk uit en ik wil het niet waar hebben. Ik kan verdorie niet eens iemand overhoop steken of aan flarden rukken. Daarom drink ik eerst mijn glas leeg en met de oude verlopen, rood aangelopen kop, kijk smekend naar mijn rots in de branding. Zij moet me redden. Mijn vriendin in haar hoekje. Mijn EmjE. Ik wil dat ze nu haar toverstafje tevoorschijn haalt en alle ellende laat verdwijnen, doch, sinds mijn scheiding  geloof ik niet meer in sprookjes en weet dondersgoed:  ook zij is machteloos, kan net zo min iets!

“Hoezo, alles afgelopen? Wat voor niets?” vraagt ze in plaats van toverfee te spelen

Ik ben géén lid! 

"Ik hoor niet bij de stichting, zit niet in het bestuur!”

“Ach Dora, doe niet zo raar. Natuurlijk wel. Haha. Je kijkt er vast overheen"
"Nee, zwart op wit... mijn naam staat er niet bij. Er is oohook geeheen functieomschrijving." snik ik. 

"Je hebt het amper ingekeken. Zulke papieren zijn voor ons leken niet te ontcijferen. Lees het eerst eens echt goed door.”

“Dat hoeft niet. Ik wist waarnaar ik zocht en heb het eindelijk gevonden! Ik ben echt rechteloos!”

“Rustig Door. Het valt misschien mee.” probeert ze nogmaals en ik haal diep adem. Als een kind dat haar speeltje verloren is zoek ik naar het bewijs dat dit inderdaad een boze droom blijkt te zijn. Ik vind echter niets waar een positief tintje aan zit. Niets waaruit ik op zou kunnen maken dat er op enig moment aan mijn welzijn is gedacht. Integendeel. Er is enkel aan het aanzien van de voorzitter gedacht, die zichzelf deze taak heeft aangemeten, hoewel hij na oprichting van de stichting door ons allemaal officieel had moeten worden herkozen!

Daarentegen lees ik steeds meer ongereimdheden waaruit valse opzet blijkt en de valsheid breidt zich punt voor punt uit als een olievlek. Nog meer onzuiverheden, telkens meer woorden die me gelijk geven. Onzin zinnen woekeren door als bamboe, dat bovengronds prachtig oogt, maar in iedere tuin onzichtbaar 'landkapertje' speelt, andere plantenwortels lucht en voeding ontneemt.

“Hier staat het toch echt EmjE! Met naam en toenaam wordt iedereen genoemd, iedereen behalve ik!” en ze geeft het op mij op te vrolijken. Nogmaals blader ik de hele stapel door, ontdek geen handtekeningen. Niet van EmjE, Pee, of Bob. “Er klopt helemaal niets van. Jouw handtekening staat er ook niet in,” roep ik kwaad en ze vraagt of dat dan echt moet?"

“Ja” roep ik verwijtend en zij blijft verrassend nuchter

“Ik heb wel een handtekening gezet hoor. Harrie kwam er speciaal voor hier. Onaangekondigd en ik dacht nog dat ik geen zin in hem had. Het was erg belangrijk zei hij. Er was haast bij want het was vanwege jouw project. Het was een heel setje dat hij bij zich had. Mijn legitimatie en die begeleidende brief, waar mijn ondertekening op moest deed er zoveel toe, beweerde hij. "

"Welke brief?"

"Waarin ik verklaarde akkoord te gaan met de statuten.”

“Ja, dat is de machtiging waar ik al die tijd op heb gewacht, vermoed ik.” Echt doorzien doe ik het niet.

Het voelt echter wel veel fouter dan fraude.

“Oké EmjE, sorry, maar nou moet ik toch echt doorvragen. Wanneer is de oprichtingsvergadering gehouden? Meteen nadat ik vertrokken was?” Ze trekt verbaasd haar wenkbrauwen op. Wat wil ik toch allemaal weten en waarom?

“Je wilt me toch niet vertellen dat er óók geen enkele statutenvergadering is geweest?”

“Niet dat ik weet. Harrie zou alles regelen, zei hij. We hoefden ons nergens druk om te maken want wij hadden het al zo druk en hij had er de tijd voor! Daar rekenden we op, heb ik nooit in twijfel getrokken! Ineens stond hij aan de deur met die spullen die nog diezelfde dag bij de Kamer van Koophandel moesten worden afgeven.” Weer rollen de tranen langs mijn wangen. Niets is gedaan zoals het is voorgeschreven. Oh, wat heeft Harrie iedereen heerlijk ‘geholpen’

“Jaja. Lekker geregeld. Mijn leven plus mijn geloofwaardigheid is volledig uit verband gerukt door die gore leugenachtige rotzak. Op de schroothoop met alle voorbereidingen en mijn eisen zodat ik wettelijk verantwoord weg had mogen gaan!”

“Maar hoe dan Door?”

Natuurlijk krijg ik géén notulen als er geen officiële oprichtingsvergadering is geweest. Uiteraard kan Pee me niets mailen van een statutenvergadering die niet heeft plaatsgevonden. Alle regels voor de oprichting van een Goede Doelenstichting zijn met voeten getreden. Er is aan gëén één voorwaarde voldaan,” constateer ik zuur en EmjE begrijpt het allemaal niet. Logisch, ik ben er al maanden met mezelf over in conclaaf geweest en al zo ver heen in mijn speurtocht, dat ik zelfs haar onvermogen om het te doorzien begrijp en neem het gelaten.

We zijn doodmoe.

“Sorry Door, na vanavond ben ik so ie so de weg kwijt. Ik weet niet eens waar we al die weken mee bezig zijn geweest. Jij moest al het werk doen, de ene na de ander opdracht en ondertussen kletste de voorname voorzitter alle tijd van elke vergader-avond vol.” verklaart ze en al haat ik wat er nu gebeurt, er zal niets anders opzitten dat ik de rasechte klokkenluider moet worden. Ik som het voor haar op!

  1. Bestuur bestaat uit vier man
  2. Een gelijk aantal is binnen ieder bestuur een dood-zon-de!
  3. Harrie heeft daarnaast als voorzitter ook nog veto recht!”

 “Wat betekent dat in gewone Nederlandse taal?” vraagt ze hoewel ze uiteraard al wel weet hoe ernstig we in de problemen zitten.

“Hij voelde aan zijn water dat ik er ooit achter moest komen. Dáárom moest ik weg. Persona non Grata aan mijn hoela!" zeg ik zelfverzekerd en ik leg uit.“Veto-recht: Bij gelijke stemmen geeft zijn stem de doorslag. Democratisch onjuist en wie weet zelfs wettelijk verboden, maar ik ben geen jurist. Het klopt in ieder geval niet! Natuurlijk mag ik geen lid zijn. Stel: Bob en jij staan achter mij dan kan hij niets naar zijn hand zetten. Hier EmjE, dit is nog zo’n lekkere bepaling, weggestopt aan het eind:

Mocht de stichting uiteenvallen en nog maar uit één bestuurslid bestaan, heeft de laatst zittende persoon zeggenschap over de aanwezige gelden, die deze naar eigen inzicht kan besteden. Deze gelden dienen wel het genoemde doel te ondersteunen. Wedden dat Harrie straks het enige overgebleven bestuurslid is?” We nemen nog een glas sherry, want nuchterheid doet er nu toch niets meer toe en ik heb zin om straks in slaap te vallen zodra mijn hoofd het kussen raakt.

Morgen zit ik bij de Kamer van Koophandel.

Die mensen kunnen me vertellen

of ik dit verhaal goed of fout lees. 

Vervolg:

Klokkenluiders zijn lastige drammers

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
En ontgoocheling ... een drama ... te erg voor woorden!
wat een ongelooflijk 'slechte' vent, die Harry
en wat volgt er nog?
Ik hoop van ganser harte dat je een advocaat onder de hand hebt genomen. Lijkt me op zich niet zo moeilijk te bewijzen (maar wel een lange juridische strijd en natuurlijk met de nodige kosten er aan verbonden).
Bah, wat een ***mensen
Getver, wat moet je vertrouwen een knauw hebben gekregen!
Inderdaad, maar ja onkruid vergaat niet he?
Is inmiddels geloof ik opgelost, gelukkig.
Ik kan momenteel trouwens niets verbeteren want volgens de berichten wordt deze pagina al ineen browser bewerkt. (kijk voorlopig a.u.b. over de nog aanwezige foutjes heen, please)
Wat een gladjakker is die Harrie zeg en dan zeg ik het nog netjes want zo te lezen heeft hij alles van tevoren gepland.
Ja, dat idee had ik ook...
Genomen van alle kanten.... Ik vrees dat de KVK jouw leesvermogen zal bevestigen.. Wat ben jij op een afschuwelijke manier in de maling genomen... GRRRR
Opgelicht, maar niet alleen IK.
Hier worden veel meer mensen door getroffen