Ieder op eigen wijze in de hoofdrol (deel 2)

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 27 November 19:55


De agendapunten liggen compleet door de war 

“Harrie, wees eerlijk. Jij hebt mijn brief verminkt, al het positieve eruit gehaald.”

“Haha, dacht je dat ik doortrapt stroop smeren niet herken? Nee meisje we hebben jou door en aangezien we nu toch punt vier bespreken, laat ik jou officieel weten dat je met je grote mond buiten je boekje gaat. Jij moet heel goed begrijpen dat jij hier wordt getolereerd! Meer ook niet! Ik heb genoeg van jouw achterbakse streken.”
“Harrie, dit is te gek voor woorden, we zijn nota bene voor haar opgericht!” mengt EmjE zich er in. "Natuurlijk moet ze mee kunnen praten als de deskundige daar ter plekke." Hij schrikt. Als EmjE spreekt luistert hij altijd, al was het maar omdat het in de strategie past om bij haar in de smaak te vallen.

“Die brief was Dora's poging vrede met jou te sluiten. Daar heb jij onnodig oorlog van gemaakt,” legt ze rustig uit, maar Harrie is opgedraaid als een oude blikken speelgoedclown die door blijft rammelen met zijn geblutste afgebladderde trommeltje en woest brult hij in het wilde weg met vuurspuwende ogen. “Niets mee te maken. Zij beledigt mij altijd! En dat na alles wat we voor haar hebben gedaan!”  Ach gossie toch, arme jongen. Het doet zo zeer... Mama, zij doet het weer! Wat verberg je allemaal achter je drukte?

Bob grijpt zelfverzekerd in

“Dit schiet voor geen meter op! Gatver. Genoeg met modder gegooid. Ik ga naar huis als het zo moet. Wat een ongeregeld zooitje.”  Dit is tegen het zere been  van de man die alles strak in de steigers wil houden en het is alsof Harrie Hamermans wakker wordt, zich realiseert dat hij zich Bobs vertrek niet kan permiteren. Als een vis op het droge hapt hij naar lucht. We wachten geduldig tot hij weer wat grip op zichzelf heeft gekregen.

“Inderdaad. Zij houdt op met modder gooien of ik stop” Het blijft een potsielijk theaterstuk. Iedereen zucht. Als het niet zulke veelbetekenende consequentie had zou het in de schouwburg vast volle zllen trekken.

Punt eh, 3

“We, uch, gaan eh, terug naar punt ahurghuch, drie van de agenda” stuntelt de gepikeerde voorzitter die ik vernietigend hypnotiseer. Even bestaat alleen hij voor mij in de van boze energie strak staande kamer.

“Het Vincentrum, huchu, ja, daar waren we,” krast hij schrapend.  Verontwaardigd hoor ik de eerste minuten amper waar het over gaat. Niemand schijnt zich te kunnen concentreren en dan ineens weet ik wat ik vanavond weten wilde. Hij is met Pattie in conclaaf over het aanvragen van een nieuwe afspraak bij het Vincentrum en zonder me aan verdere beleefdheidsregels te storen breek ik door hun overleg.

“Harrie. Oké. Het kan me niet schelen hoe jij mijn mail verbastert. Ik worstel namelijk met een héél ander probleem.” Zeker van het feit dat hij het pleit gewonnen heeft kijkt hij zelfverzekerd weer de kring rond en ik mag bij wijze van uitzondering nu wel mijn zegje doen. Bewust praat ik te zacht:

“Het Vincentrum doneert 50 000 euro?” Drie koppen knikken.

“Ik neem aan dat jullie dat op schrift hebben?” 

De drie fondsenwervers kijken elkaar vragend aan. Maak ik nu die slapende honden eindelijk wakker?

“Ik bedoel. Dat we daar een contract van hebben, neem ik aan?" dring ik voorzichtig aan en Harrie ontploft bijna van mijn niet aflatende bemoeizucht.

“Dat is een Christelijke organisatie. Pfft, een contract. Zulke mensen geloof je op hun woord,” Ik heb geen zin me nog nogmaals op te winden, houd mijn stem zachter dan normaal zodat men iets naar voren komt.

“Dus, ik begrijp het goed? Het is een mondelinge toezegging.” Pattie knikt en Harrie zoekt alweer blozend in zijn paperassen. Zou hij mijn brief nog eens op willen zoeken?

“Meer niet?” fluister ik tegen de tafel en de stilte in de kamer is te snijden tot ik overschakel naar normaal.

“Waar hangt het nu dan eigenlijk nog op?”
“Och, er zitten zoveel voorwaarden aan,” ver zucht Pattie. Ze lijkt wel opgelucht en ik blijf doordrukken. Harrie en de andere helft van het dagelijkse bestuur kijken elkaar vragend aan, schokschouderen. Jullie houden je van de domme? Ook goed! Ik wacht. Het blijft erg lang stiil. Bob schuift ongedurig op zijn stoel

“Ja, er hangen inderdaad altijd veel voorwaarden aan en 50 000 euro is natuurlijk ook niet niks, maar wáár hangt het nu dan op?” Ik herhaal het net zo lang tot ik antwoord heb. Nu moet ik het weten!

“Ach, als jij gewoon je werk had gedaan was het allang rond geweest.” sneert de leider onverbeterlijk en hoewel die toon me nu al me verveelt, keer ik me naar EmjE. “Hoeveel geld staat er nu op onze rekening?” Alle hoofden schieten haar richting uit als EmjE citeert uit eigen werk. “Vijftienhonderd vierenzeventig euro. En drie cent.”

“Opdat ik het goed begrijp: Er is anderhalf duizend en we hebben beloften voor 50 000, maar daarvan staat er niets daadwerkelijk zwart op wit op papier? Niet van het Vincentrum of wie dan ook? ” Pattie schudt haar hoofd en waarom ze dat doet boeit me niet meer. Ik ben om de tuin geleid. Er is alleen de Wings of Support. 

“Ik neem aan dat jij notities daarvan hebt, Pattie?”

“Waarvan?”

“De onderhandelingen met het Vincentrum?"

Waarom moet jij dat weten? 

"Kun je die overleggen? Dat zijn we namelijk verplicht voor het dossier.” Ineens schiet Pattie met een vuurrood hoofd rechtop en staart naar de voorzitter wiens bodem ook te heet onder zijn voeten wordt. Zijn map valt open en de stapel schrijfsels,  voornamelijk losse krabbels, valt op de grond. Een waterval handgeschreven kladjes, mijn ontwerpen en ik zie hoe het logo van de Wilde Ganzen er uitdagend bovenop blijft liggen. Als een pestende uitroep.

“Er is dus helemaal geen halve ton,” stel ik onderkoeld vast. Harrie stampt met zijn voet alsof ik een hond ben die hij weg wil jagen. Dat gespit, het grondig doorploegen van de goed verborgen gevaarlijke werkelijkheid moet ophouden en als een bezetene slaat hij splinters van de oude stoel met zijn voorzittershamer.

Waarheid

Hun door mij in Ethiopië rondgebazuinde succes knapt als een zeepbelletje. Een pikzwarte illusie staat als een monster grommend in de kamer. De vals belofte op grond waarvan Annania een architect in heeft gehuurd, waarvoor hij  door heel Addis zich de blaren op de tong heeft gelobbyt voor vergunningen en zo meer… Het is voor niets geweest. Al die kort aangebonden opgestelde opdrachten, doe dit, zorg voor dat, om mij aan te sturen worden gezwellen aan de nepwereld die is opgezet. Fondsenwerving was een makkie, zei hij. Dat zou hij wel even zou fiksen. Mister Harrie Grootspraak teert al die tijd kennelijk al op een berg van leugens in hoop van zegen. Daarom verdenkt hij mij van zijn eigen achterbaksheid! Hij heeft ons niets te bieden dan een grote dominante bek. 

Ik wil niet janken nu blijkt dat het gerezen vermoeden waarheid wordt. Te verbouwereerd om iemand de ogen uit te krabben zak ik tegen de rugleuning van de harde hoge stoel. Door de kamer zwalken doorgeprikte smoezen. Dikke afgewerkte stookolie van de idiote machtsstrijd die eenzijdig is opgevoerd.

Rode koppen branden walmend in stilte van verwarring en ik zie Addis niet meer in mijn hoofd, waarin ik zo volledig geloofde. Harrie roept ineens dat ik per direct dien te verdwijnen. Ophoepelen moet ik, nu meteen!

“Jij hebt helemaal geen recht om bij bestuursvergaderingen aanwezig te zijn,” sist hij en in één zin verneem ik dat ik per direct tot Persona non Grata ben gepromoveerd. Zijn overslaande stem kriebelt aan mijn zenuwachtige lachspieren en om te voorkomen dat ik in een radeloze lachbui schiet pak ik in alle rust mijn spullen. Alle ontwerpen, de visitekaartjes en Bob houdt me tegen, zegt dat we niet zo heetgebakerd moeten reageren en ik kijk hem lang en treurig aan. Hoezo? Wie we? Ik heetgebakerd? Na al die maanden voelen dat er iets niet klopte? Bij de woonkamerdeur wens ik hen nog een prettig voortzetting en sla met een hels genoegen de Heilige Harrie voordeur achter me dicht. Ze zullen binnen wel uit hun stoel vibreren, denk ik nog verlekkerd en slenter wazig verdwaasd naar EmjE’s flat.

Het motregent alweer

Vervolg: De lieve aai der natuur

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
een teleurstelling? meer dan dat een litteken dat verdomd veel pijn doet!
:-( Bah, ik voel echt met je mee, ik voel me zelf teleurgesteld...
Dank je Juana. Mooie feed want het betekent dat je echt helemaal mee leeft. Dat doet me goed.
Het was natuurlijk ook een dikke teleurstelling...alsof je hart breekt als je beseft, maar goed de echte teleurstelling moet dan eigenlijk nog komen...(dus stel je daar maar vast op in, sorry)
Ik snap er steeds minder van... de penningmeester maakt toch altijd deel uit van het dagelijks bestuur van een stichting? Het lijkt nu alsof dit bij jullie stichting niet het geval was. Wat ontgaat mij?
Bij ons was de penningmeester niet bij het dagelijks bestuur gevoegd... EmjE heeft dat op vakantie al eens verteld... Toen dacht ik al: Was dat maar wel geweest, dan had ik veel meer geweten hoe het zat. Maar het wordt allemaal nog veel bonter...nog onwaarschijnlijker dan het al is...Ik heb een complete roman beleefd...met wendingen die een mens nooit bedenken kan
pffffttt
Ja Weltevree als je in een pot met dikke stront gaat staan roeren moet je niet schrikken dat het gaat stinken.
Bij de oprichting van een organisatie moet alles dubbel dicht getimmerd zijn, en zelfs dan gaat het nog wel eens fout.
P d D.
DRIMPELS.
En het moet helemaal (nog eens extra goed) in elkaar getimmerd zitten als het om een Goed Doel gaat uiteraard want dan moet iedere mee kunnen kijken waar de centen blijven!
Aha, een heel groot ego heeft hem weerhouden de waarheid te spreken. Wat een zielepoot!
Ja, een arme sloeber van een Nederlandse gestoorde zielepoot, die daarmee wel heel veel mensen heeft gedupeerd.