Ieder speelt op eigen wijze een rol op dit toneel

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 27 November 15:04

 

Harrie Hamermans met koffie vooraf

 Ik maak de balans op

Ik houd van Bob, die met hart en ziel zijn steentje bij blijft dragen al snapt hij van bestuurlijke zaken niets. Volgens mij heeft Harrie daar goed op ingespeeld want uit die hoek hoeft hij geen kennis of weerstand te verwachten. Bij Pattie weet ik het niet meer. Is ze integer? Zit ze net als ik in de val en kan ze geen kant meer op als onderdeel van het dagelijks bestuur? Is ze het met Harrie’s aanpak eens? Dan is ze veel dommer dan ik ooit heb gedacht.

Natuurlijk is EmjE mijn rots in de branding, al weet ze ook al zes weken niet meer wat mij dwars zit. De penningmeester wordt niet ingelicht over wat het dagelijks bestuur bekokstooft. We besloten zonder er een woord aan te verspillen dat Hummelmans geen onderwerp van gesprek is tussen ons. Hoe we het doen kan ik zelf amper bevatten, maar wij hebben het onderling goed als altijd. of dat gedoe met de stichting niet eens bestaat. Kennelijk scheiden we emoties en gevoelens, vriendschap en zakelijk inzicht? We houden van analyseren. Ik doe dat hardop, zij niet. Wat de essentie betreft doorzie ik razendsnel het grote geheel en al zegt ze niet half zo veel als ik, zij kan met één zin een ingewikkelde situatie loepzuiver ontleden.

Hondenbaan

We zij mopshondjes, zitten op en geven Harrie pootjes, denk ik voor de zoveelste keer als onze waarde heer met zijn hamer de volgende dut in de oude armleuning slaat. Hij zit er zelfingenomen bij, denkt misschien dat hij veilig is. Het is maar goed dat hij niet weet wat ik echt denk, van plan ben bij punt vier. Dora Weltevree is na de pauze ingepland.

Huishoudelijk reglement. Alles loopt gesmeerd, oordeelt Harkie. Geen klachten. Onze leider is tevreden, horen wij van onze  leider, maar volgens hem lijkt de PR wat in te dutten? "Toch geen griepje, Bob?"  Waarlijk bezorgd klinkt het en Bob is inderdaad verkouden, snottert stevig in zijn zakdoek op de stoel naast me.

PR

“Ja Harrie, goede vraag. Ik weet het even niet meer. Wat zitten we hier eigenlijk te doen? Zoals je weet heb ik al nooit iets met dat eeuwige vergaderen gehad, maar als ik het voor de kat zijn viool blijk te doen, zie je me hier niet meer terug. Niets ten nadele van Door, het is een prima project, maar mijn tijd verspillen? Nee!” Oef daar moet onze Hakkelmans wel even van slikken. Hij houdt zelfs zomaar zijn mond, sjongejonge.

“Kijk Harrie, ik heb niets met besturen, zoals je weet. Daar heb ik geen kaas van gegeten, ook geen zin in. Daar zijn jullie voor. Ik ben een man van aanpakken. Praatjes vullen geen gaatjes, weet je wel? We hebben een stel meiden die op Dora zit te wachten en als zij daar niet naar toe kan, zitten we hier onze tijd te verdoen. Dit schiet niet op, zo. Ik krijg hier om de twee weken een houten kont van een hele avond luisteren en niets wordt daadwerkelijk in klinkende munt omgezet.” Ik zie met genoegen dat Harrie hulpeloos oogcontact met Pee zoekt die hem echter nu niet aankijkt, het eenvoudig incasseert.

Met ineens veel meer kleur op de wangen komt Harrie in verweer en ik houd mijn mond. Hier had ik amper op gerekend en het lijkt me niet nodig er boven op te springen als een bok op de haverkist. Harrie vraagt semi-democratisch of meerderen er zo over denken en EmjE geeft toe dat er weinig schot in zit.

“Door had al lang terug willen zijn en we praten hier wel veel over nevenzaken. Reslutaat? Waar?”

Pee zegt (niet al te overtuigd) dat het niet anders kan. Dat er nog te veel te doen is voordat ik terug kan

“En jij? ” vraagt Harrie als gewiekst diplomaat zomaar ook aan mij.  De slimme vos..
“Ik ben het met EmjE eens. Dit duurt te lang, maar ik kan niet weg zolang er geen geld loskomt en de stichting vindt dat ik niets in de melk te brokkelen heb. Het moet nou eenmaal  volgens  geldende regels van de Goede Doelenstichting. immers.”

“Maar jij bepaalt hier alles!” spuugt Harrie plotseling van zich af en zijn verwijt laat ik voor wat het is, onzin!

“Oh ja? Sinds ik terug ben heb ik weinig te zeggen gehad. Ik volg de regels die het bestuur stelt, doe het werk dat me opgedragen wordt en daarbij is mijn inbreng over een betere communicatie en dergelijke, nergens gehonoreerd. Van tafel geveegd. Komt niet eens op de agenda.” .
“Inderdaad en zo hoort dat ook. Jij hebt hier totaal geen recht van spreken.” vergeet Harrie zijn gespeelde democratische probeersel. Kijk, dat gevoel had ik al die tijd al. Ik moet mijn scherpe mond houden! Je bent een smerige bloedhond, maar pas op. Ik pas op jouw en mijn tellen, Harrie Manie

“Dat is raar. We zitten hier immers allemaal vanwege haar,” dient Bob hem van repliek en EmjE vult aan dat ik er voor spek en bonen bij zit, wel erg kort gehouden word.” Harrie krijgt een dikke nek en valt stil. Ik zit erbij en kijk ernaar. Meer niet. Hij maakt zich op voor de aanval middenvoor, denk ik.

“Haha, Dora, Dora, haha. Jullie weten helemaal niet welke smerige streek ze me geleverd heeft. Niets deugt er van wat wij hier doen. Ha ha, laat je door háár géén zand in de ogen strooien. Ze zit hier alleen voor eigen roem. Om van ons werk te profiteren. Mij leest ze telkens als een klein kind de les.” Bob stoot me aan, schudt zijn hoofd ten teken dat ik me niet op moet laten fokken terwijl Harrie opgewonden in zijn map graait. 

Hij staat op en overhandigt Bob, EmjE plus Pattie een velletje papier. Ze lezen kort. Kennelijk staat er niet veel op. Of toch wel? Ineens word ik door drie paar steekogen vanuit alle zijden doorboord. EmjE geeft me zwijgend het a-viertje aan en met kloppend hart lees ik een verkracht fragment van mijn brief aan hem. Ik kokhals misselijk van de afschuwelijk zinnen en de schunnige insinuaties die er worden gewekt.

“Harrie, wat is dit voor een raar verhaal. Je hebt de helft van de mail weggelaten en zomaar van alles bij elkaar zitten knippen en plakken,” zeg ik nu toch opgefokt. Inmiddels heeft Bob zijn stoel bij mij uit de buurt geschoven en kijkt me woedend aan of ik hem ergens mee heb besmet. Pattie daarentegen zit triomfantelijk in de bank. Dat bebrilde hoofd, kleine neusje, petieterige pruimenmond en haar donkerbruine steekoogjes stralen hooghartigheid alsof ze zeggen wil: "Zo, pak aan... lekker puh, dan had jij maar...." Ja wat had ik? 
“Niets van dat al, Weltevree, " is Harrie overtuigd van zijn gelijk nu hij Bob in zijn kamp weet.

"Ik wilde er eerst helemaal niets over vertellen en ik heb de essentie eruit gehaald om de rest van de bestuursleden jouw vunzige taal in de rest van die brief te besparen." Zelf sta ik er versteld van dat ik ondanks mijn verslagen woede nog helder denken kan. Vuile vieze machtswelloot, achterlijke hoop ellende. Niet willen vertellen. Je hebt het zeker voor je eigen lol vijf keer uitgeprint. ...pfff. Ik weet wat ik geschreven heb

Tevens weet ik, voel ik, ruik en proef ik, dat definitief de degens zijn gekruisd en dat de anderen nu voor een hels dilemma staan waar niemand iets mee te maken wil hebben, zeker niet om vroeg, toen men belangeloos mee wilde werken. Met de datum erop, alsjeblieft-dank je wel, kan ik bewijzen wat ik schreef, klojo, maar zulke streken leveren altijd slachtoffers op. Het Goede Doel? Waar? 

Zijn woord tegen het mijne?

Hoewel mijn mond gortdroog geworden is, de adrenaline door mijn lijf stoomt, kom ik krachtig en onvervaard voor mezelf op want nu is het beest los. Wie wil er vechten met de makke beer? Over, uit en sluiten..

“Waar zijn dan de complimenten aan jullie allemaal die ik heb geschreven?” vraag ik en staar hem onafgebroken aan, zie hoe hij zoekt naar medestanders. Bob en Pattie, Pee en Bob en EmjE? 

“Nou, Harrie, waar is alle lof, die ik jullie in die brief heb toegezwaaid, gebleven?”

Wordt vervolgd : Deel twee in de Hoofdrol

 

 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
man, man ... wat maakt die man mij kwaad. Ik denk dat ik helemaal uit de bol zou gaan van woede!
Een motie van wantrouwen lijkt me in de maak!
Ik begrijp dat 'Hamermans' 'Hummelmans' en 'Harremans' als achternamen van Harrie zijn bedoeld. 'Hamermans' slaat natuurlijk op de voorzittershamer. Met 'Hummelmans' probeer je aan te geven dat je hem in wezen maar een klein mannetje vindt. Maar ik kan 'Harremans' nog niet plaatsen. Ik ben benieuwd waar die bijnaam betrekking op heeft.
warrig, dacht ik. Misschien beter Harriemans? Hakselmans?
Gatver, ik begrijp echt niet wat die man bezielt!
God heeft rare kostgangers, zegt men in zo'n geval.