Is een psychose hetzelfde als langzaam worden opgeknoopt?

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 27 November 02:46

 

Het land van ooit.

Statuten? Ik krijg ze niet te zien!

 Waarom houdt hij ze zo angstvallig bij mij uit de buurt?

Daar is dus iets mee wat ik niet weten mag!

Ik ben zo stil de laatste weken dat ik zelfs mezelf eng begin te vinden! Inmiddels ben ik op de Harrie-Parrie vergadermodes ingesteld. Het wordt tot twee keer toe duidelijk gesteld: Het dagelijks bestuur maakt hier de dienst uit! Dat zij derhalve over de agenda gaan en etc, Joepie!!! Vooral dat veelzeggende etc!

De voorzitter kletst alle tijd vol en wie van ons zijn mond te vroeg opent wordt per definitie terug gefloten. Mijn punten van verbetering zijn niet besproken. Ze stonden in de tweede vergadering eenvoudig niet op de rol en mijn protest werd weggewuift.  Ik kom niet aan de bak. Behalve om hun huisstijl te verwerken in allerhande formulieren en goed klinkende stijlstukken te schrijven.  Opdat het (wat weet ik niet eens meer) allemaal betrouwbaar voor het voetlicht komt. De voorzitter kijkt ook stevast alsof ik oerdom ben. Of ik wel moet weten dat het zo denigrerend ondemocratisch in elkaar hoort te steken  Alsof ik niet in mijn recht sta, niet eens mee mag praten..Mijn gezicht blijft neutraal, maar ik ben op zoek naar de adder onder het gras. Het is inmiddels wel duidelijk dat dit niets met zuivere koffie te maken heeft.

So What? 

Wie ben ik?

Zolang iedereen doet wat Harrie de Heilige Hun wil, blijven heikele punten onder hun tapijt al weet ik nog niet of Pattie met hem onder één hoedje speelt!  Ik heb echter geen zin om deze vorm van bezigheidstherapie in stand te helpen houden. Oude kerels die niets anders om handen hebben moeten een ander baantje zoeken. Ik heb méér te doen dan het lul eens per veertien dagen aan opwinding te helpen ter bevrediging van de machtswellust van zijn Harige Harrie-dictatorie! 

Ik word obstinaat en houd mijn inzichten voor me want Bob en EmjE denken nog steeds het goede doel  te dienen. Hahah, niemand van het dagelijkse bestuur vraagt zich ooit af hoe het met mijn kinderen is of hoe ik moet voldoen aan mijn verplichtingen in Addis. Dat zal de stichting (had ik hen maar niet nodig) een vuile droge worst zijn. Ik ben aan het eind van dit latijn in zo'n krankzinnige inrichting voor idiote bazinnen en gestoorde gecontrolefreakte dwazen.

Mijn leefniveau zakt zwaar beneden pijl wat betreft oprecht gelukkig zijn. Thuis strooi ik domme grapjes rond die nergens op slaan. Afgesleten stomme grollen, ouwe taaie saaie woordspelinkjes of flauwe drooggekookte mopjes (die zelfs in de achterlijkste zure moppentrommel misstaan) EmjE verveelt zich er ook stierlijk mee. Kennelijk is Harrie besmettelijk met zijn te hagelwitte rot gansjes. Al heb ik helemaal niets te verbergen, toch begin ik me raar te gedragen alsof ik wel een dubbele agenda heb. Het idee dat ik geen vat heb op wat ooit zo schitterend scheen, uitbundig leek op een Goed Doel, maakt me een beetje gek, lijkt het. 

Ik ben te naïef!

Normaliter, in het gewone leven, kan ik al niet schaken of kaarten. De tegenstander inschatten of onthouden welke kaarten er op zijn gegooid lukt me niet. Slinkse streken en dordachte zetten van de ‘vijand’ (die zichzelf daartoe heeft uitgeroepen) kan ik al helemaal niet vooraf bedenken.

Zodra het om echte valsheid gaat heb ik geen enkele levenservaring. Nooit op wilen doen ook. In die richting heb ik nimmer enige ambitie gehad, maar wat ik wel weet?

De Harriaanse gewichtig aandoende gewiekste vergadertechniek, besturen zoals dat heet, waar Bob geen verstand van heeft, staat totaal los van mijn goede doel. Het is sluw in elkaar gestoken ter eer en de vermaak van deze bejaarde halve gare, die dit systeem ook nog geheel zelf heeft ontworpen!

Hoe kan het dat niemand zoekt naar de giftige slang die zich verschuilt in zijn glad geschoren vergader-gazonnetje? Ik kan er niet achter kijken zolang ik de statuten niet ken. EmjE heeft ze ergens opgeborgen en ik weet niet waar. En dan nog; Ik snuffel uit principe nooit in andermans spullen omdat ik dan hun vertrouwen beschaam. Ikke doen mijne monde niet eens meer open....  Andersom lijkt het de anderen niets uit te maken dat ik de zwarte Piet krijg toegespeeld, alsof ik zogenaamd de Heilige Harrie zit te pesten. Herhaaldelijk haalden ze de schouders op over weer een sneer, de vorige keer, maar er een eind aan maken? Nee, het Goede Doel moet vóór gaan, dóór gaan. Inderdaad...

De spagaat

Het is de vertrouwensbreuk die dit opgejaagde gevoel bij mij veroorzaakt. Sinds mijn scheiding hoopte ik dit  nooit meer mee te maken. Mijn wereld stond toen ook zo idioot op de kop. Toch heeft dat bijpassende gevoel opnieuw bezit van mij genomen. Hoewel de lichamelijke gewaarwording van gevoelig blootliggende zenuwuiteinden me bekend voorkomt, het valt me tevens vies tegen van mezelf dat deze wanhoop me nu, over zoiets moois en teders,  toch wéér kan overkomen. Ik wil, nee moet, nee zal positief blijven over mijn hoop en he geloof in mijn idealen! Het project in Addis mag beslist niet ten gronde gaan aan een voorzitter 

  1. die ons wil kunnen bespelen, naaien, opdat hij de baas van mijn project speelt.
  2. die wegens eigen belang mijn missie kan dégraderen, nihiliseren of manipuleren!

Kruipen wil ik. Mezelf desnoods te grabbel gooien, als ik onderhand eindelijk maar terug kan met het grote geld dat ons (CHAD-ET en mij) al die maanden is beloofd. Over de brug ermee!

De agenda. Hoeralala!

Drie dagen voor de derde vergadering komt de agenda binnen. Bij EmjE. Waarom Hotmail mij niets stuurt dat iets weg heeft van een schema? Ik kijk nergens meer van op, kijk bij EmjE mee, uiteraard.

Punt 1, 2 en 3 gaan respectievelijk over het huishoudelijk reglement, voortgang PR en het Vincentrum, alles met een sumier uitlegje opdat men weet waarover we naar Harrie's geklets moeten luisteren. Op punt vier, voor de pauze, prijkt mijn naam. Verder niets. Wat er over mij wordt besproken is staatsgeheim? Zouden dat mijn aandachtpunten zijn waar ik al maanden werk van heb gemaakt? Ach nee Dora! Jij hebt sinds jouw terugkeer al zoveel leuke dingen gehoopt die desastreus uitpakten.

De impasse doorbreken!

 Ik weiger er over te denken, maar dat ik er speciaal word uitgelicht voorspelt weinig goeds. Er is één kans op een waardige afloop: Netjes blijven, me niet laten provoceren en hopen dat het de andere bestuursleden gaat vervelen zoals hun veldwerker buiten bedrijf wordt gezet. Ik kan natuurlijk niet worden ontslagen voordat alle ontwerpklusjes zijn opgeknapt...

Ik wacht erop dat Bob het niet meer pikt zoals er met mij wordt omgesprongen. Of dat EmjE woedend wordt want van Pee heb ik geen al te hoge pet meer op. Dat zal haar weinig kunnen schelen. Ze vond in Canada al dat mij die stomme hoofddeksels niet zo geweldig staan. Waar haal ik in deze ellende mijn humor nog vandaan? 

Het gevoel dat ik gevangen raak in een onzichtbaar mazennet (dat beetje bij beetje strakker wordt getrokken), wil ik niet met EmjE delen. Belangenverstrengeling heb ik altijd al een gemene verleiding gevonden en roddel lost nooit iiets op. Nee, ze zal haar eigen conclusies trekken. Als ik mijn ellende met haar deel is de kans groot dat ze vanwege onze vriendschap  wordt verdrukt in dit doolhof van ondoorzichtige motieven. Ze moet een eigen keuze maken en heeft al haar energie al nodig voor haar werk.

Lichaamstaal

Ik wil niet bang zijn voor de klap, ben vaak genoeg zo ongelukkig geweest en inmiddels weet ik best dat mijn intense geluk nooit lang mag duren. Dat EmjE op mijn gezicht kan lezen dat ik onder hoogspanning sta kan ik niet voorkomen en hoe weinig fiducie ik heb in een wonderbaarlijke Harrie-verandering begrijpt de goede observator vast ook makkelijk uit mijn lichaamstaal. Al houd ik me kranig eigenwijs en krachtig rechtop, ik weet dat het verworden is tot een pose, die ik haat. Dit doe ik om te voorkomen dat ik de ondergang aan mijn eigen zwakte te wijten heb. Dat we amper over de meisjes praten, mijn proefkeuken en de Wings of Support? Dat mag kennelijk niet belangrijk zijn? Ach, wat zou het? Waren ze ooit wel belangrijk? Deed al mijn voorwerk en daarna de ondervinding ter plekke er iets toe?

Afspraak is afspraak...

De bewijzen van mijn goede wil heb ik bij me. Het bestand dat gisteren uit Ethiopië in de brievenbus lag kan ik helaas niet openen. Alemu heb ik meteen laten weten dat het goed is aangekomen en ik heb hen vreselijk uitvoerig bedankt  voor hun razendsnelle reactie. Ik maak daaruit op dat men in Addis onder hoogspanning probeert hun deel van de deal naar behoren af te handelen. In welk programma de architect het heeft opgemaakt heb ik tevens gevraagd omdat ik er hier naar kan zoeken. Daarover heb ik nog geen uitsluitsel.

Mijn opdrachtenmap zit vol uitgeprinte visitekaartjes en definitieve formulieren, plus de mailwisseling die ik met CHAD-ET heb gevoerd. Daarnaast heb ik de niet te openen disk in de originele enveloppe meegenomen. Voor het geval men denkt dat ik het uit mijn duim zuig, kunnen ze het aan de enveloppe zien en op Harrie's computer de disk controleren. Door al die voorzorgsmaatregelen lukt het om zelfverzekerd en met open vizier bij het A-diss-A potentaat binnen te stappen. Hij doet evenals de andere keren zeer voorkomend. Hij ziet EmjE wel zittten, laat hij telkens merken en dat dit niet wederzijds is schijnt hij niet te willen weten. Dat ik nu wel denk te doorgronden wat me ongeveer te wachten staat, geeft me toch een rechtere rug. Alhoewel... met wat er nu gaat komen weet ik natuurlijk nooit of ik geen moordneigingen krijg.

Vervolg: de grote vergadering

 

 

 

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een mensen zijn dat allemaal? En die Harry heeft een verschrikkelijk ego. Denk aan wat Mippel zegt: 'Kan je niet iets opstarten met totaal andere personen?'
Je wordt nu ECHT aan de kant gezet!
Terugkomend op je droom iets te kunnen betekenen voor anderen die het minder hebben. Kun je zelf niet iets kleinschaligs op poten zetten !
Dat had ik al gedaan. Daar zijn mijn spaarcentjes aan opgegaan. Tidgi en Negist en het frietkeuken project. Je leest het slot van de roman. Het begin van het einde zeg maar.
Dat project en de 'geboorte' ervan staat in de eerdere artikelen en daar is "dit alles" uit voort gekomen.
Toch bedankt voor je aller liefste suggestie.
Tja je moet wel een dikke huid hebben om dit allemaal te slikken. Trouwens is dit iets wat zich in een ver verleden heeft afgespeeld of recentelijk. Is het recentelijk kan ik me wel voorstellen dat Harrie die waarschijnlijk alle verslagen van jou leest al dan niet terecht de pik op je heeft. Wat je medebestuursleden betreft daar hoef je niet veel van te verwachten, iedereen die in een bestuur zit zit daar ter meerdere eer en glorie van zichzelf.
Tja je moet wel een dikke huid hebben om dit allemaal te slikken. Trouwens is dit iets wat zich in een ver verleden heeft afgespeeld of recentelijk. Is het recentelijk kan ik me wel voorstellen dat Harrie die waarschijnlijk alle verslagen van jou leest al dan niet terecht de pik op je heeft. Wat je medebestuursleden betreft daar hoef je niet veel van te verwachten, iedereen die in een bestuur zit zit daar ter meerdere eer en glorie van zichzelf.
Geen nood.... jaren terug en Harrie wist helemaal niet wat ik toen allemaal dacht en wist...
Harrie, ach. Ego-trippers hebben geen overzicht...Daar lopen er meer van rond.
Jouw naam op de agenda zal wel niet veel goeds betekenen!
Jij ook heel erg bedankt. Zo trouw. Gossie
Moet je maar niet zo spannend schrijven :-))
Hahaha, dank dank.
Bloedspannend! Ik snap nog steeds weinig van wat een aantal andere 'spelers' in dit drama beweegt.
Tot nu toe begrijp ik (of denk ik te begrijpen) dat het gaat om een vriendschap tussen een groep mensen met een verschillende achtergrond en karakters die stukloopt op een idealistisch project.
Het gaat om het spanningsveld om een creatief en pragmatisch ingesteld flexibel persoon met een grote vrijheidsdrang (Dora) en het dagelijks bestuur van een onvermijdelijk min of meer bureaucratische organisatie. Intrigerend is nog de rol van MJ die vermoedelijk op de achtergrond probeert een soort brugfunctie tussen de twee uitersten te vervullen, maar die in haar uppie het project (en de vriendschappen) niet kan redden. Het positieve aan het geheel vind ik dat het erop lijkt dat je vriendschap met MJ tegen alle spanningen bestand is gebleken.
Maar misschien snap ik het wel helemaal niet. Wel 'voel' ik aan dat het opvoeren van jouw naam als agendapunt betekent, dat de vergadering over jouw functie in het geheel wil vergaderen en ik vrees met grote vreze dat dit voor jou niet positief uitwerkt.
Volgens mij voel je erg goed aan wat er allemaal meespeelt. Dat is dus heel veel want de balangen voor de kinderen staan ook nog op het spel.
Je bent wat dat betreft een steengoede 'proeflezer' Dank je heel erg
Als je serie artikelen klaar is, begin ik nog eens van voren af aan te lezen. Ik vermoed dat ik dan beter begrijp wat de figuren in je verhaal beweegt. In elk geval heeft het avontuur jullie allemaal uit jullie comfortzone gebracht met helaas trieste gevolgen voor alle betrokkenen.