Wonderbare genezing van borduur-blindheid

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 13 November 21:59

 

Ali klopt zachtjes aan  

Drukt de deur open die niet op slot zit 

Plompverloren staan we in een schemerige woonkamer. Het eerste waar mijn ogen op vallen is het enorme mahoniehouten kabinet dat prominent glanzend aanwezig is. Achter de vier glazen deurtjes pronkt verrassend veel serviesgoed. Het beslaat bijna de hele wand van het zachtgeel gesausde vertrek. Deze keer nou eens geen turkoois. Dit had ik in deze nuurt helemaal niet verwacht. 

Verward treuzelen we midden in de kleine kamer. Drie blanke dames op een plukje voor een lege rechthoekige tafel met kraakhelder plastic zeil. Kleine bloemetjes lijken er willekeurig overheen gestrooid en de elegante stoelen passen bij de stijl van het opbergmeubel. Dat is wel even andere koek dan de goedkope rommel waar mijn huisje mee is gericht. Plots horen we een geruchtje waardoor we merken dat achter de tafel iemand zit. Fragiel, verfijnd en oud is mama, maar dat is pas te zien als Ali het licht boven de tafel aanknipt.

Mama

Smalle schouders met kanten kraagje op een bloemetjes bloesje. Dunne polsjes steken uit de te wijde manchetten en haar slanke handen liggen werkeloos in de schoot. Ze draagt geen netella, maar wel een lange donkere rok. Het peper-en-zout kleurige kroeshaar is strak naar achteren gekamd tot een knotje in de nek. Ze lacht lief naar geen van ons in het bijzonder en knikt voortdurend tot Ali begint te spreken.

“Leedies...Ziss is maai anya, eh mozzer." Trotse liefde klinkt ontegenzeglijk door zijn stem. 

"Anya... hier Missie Dora from Holland." Mama blijft zitten. Ontspannen achterover geleund in haar armstoel als  voorzichtig de uitgestoken hand schud met bijpassende buiging, zoals te doen gebruikelijk  Zomaar uit het niets golft door mijn buik liefde omhoog em met een brok in de keel plus gebogen hoofd  schuif ik achteruit. Onzeker. "Mis EmjE en mis Pettie.”  Anya knikt daarna nog eens tegen ieder van ons afzonderlijk waardoor ik me op slag  klein voel. Ik ben Weltevree, zo'n grove Hollandse vrouw vergeleken bij haar stille sterke verschijning. Sterk maar lief is ze. Dat is in één oogopslag te zien.

Thee visite

Ali spoort ons lachend aan plaats te nemen. “Joe endjoj, sitt leedies en mie aai hef tie, mis Dora, go to take tie.” Even vraag ik me verward af of hij wil dat ik meekom en ik sta op, maar hij gebaart lachend dat ik echt kan blijven zitten. “Weejt hier, weejt, missie Dora, wizz mama. Mie aai kom bek, fiuw minnuts, jes?” Hij verdwijnt door een deur waarachter enkel duisternis bestaat. Niet van zijn zus noch van haar twee zoontjes is iets te bekennen en ik fluister tegen Pee dat ze misschien helemaal niet zullen komen. Inmiddels eist op de maagdelijke tafel haar zachte pak met de kledingsetjes alle aandacht op.

Veel te zeggen is er niet en we kijken wat bedremmeld rond. Ik zit het dichtst bij mama, waar ik mijn ogen bijna niet vanaf kan houden. Ze lacht zo mooi. Jammer dat ik mijn fototoestel niet bij me heb. Plotseling streelt ze me over mijn hand  waar ik op slag verlegen van word. Wee in mijn buik. Wat heeft Ali haar allemaal over ons verteld? Hij was twee weken op pad, zal natuurlijk veel te vertellen hebben gehad...  

Niet snel daarna komt hij terug met het bekende grote dienblad waar tussen vijf dampende glaasjes thee een suikerpot staat die past bij het servies in de kast. Plus een schaal koekjes. Ik herken ze, die koekjes en ze zijn beslist niet goedkoop. Roomboter, kakelvers van de warme bakker. Eerst geeft hij zijn moeder thee, buigt daar eerbiedig bij en strooit er drie schepjes suiker voor haar in. Hij geeft haar ook een koekje aan. De grootste van de schaal, die er bovenop lag te pronken als was het een kroonjuweel. Die koekjes heeft hij precies om die reden zo opgetast.

“My mozzer is no goet. Her aais are bet,” fluistert hij terwijl hij ieder van ons een glaasje thee voorzet. Incluis buiging. Het lijkt een lachwekkend klein ritueel en maakt de sfeer voor ons ook minder eng geladen.

“Joe teek koekies en sjoegar, pliese doe joeself, as muds as joe want." zegt hij zacht en daar zitten we dan in het aangenaam stille huis waar geen enkel gerucht van buiten binnen dringt. De glaasjes zijn echter nog veel te heet om op te pakken.

De krant

Pattie, tegenover mama, het dichts bij de voordeur, staat plotseling op en overhandigt Ali het pakje, vertelt dat het voor zijn neefjes is. De dank-je-wels klinken veelvuldig, maar uitpakken doet hij het niet. Pee wacht, kijkt van Ali naar Emje, van Ali naar mij en maakt een misnoegde grimas. Pee, het komt vaker voor dat het ongepast is een presentje uit te pakken waar de gever bij is. Daar kijk ik niet vreemd van op. Dan rukt ze met ongeduldige beweginge het papier open. Het scheurt schril hard door de stilte alsof de magie aan flarden moet. Trots laat ze Ali zien wat zijn neefjes krijgen. Hij kijkt overrompeld. Ze vraagt of hij denkt dat ze erin zullen passen, maar zijn lichaamstaal zegt dat hij hiermee te verlegen is, het niet weet. Nog drie maal herhaalt hij thank joe, joe,joe en laat mama de twee setjes jongenskleren bewonderen. Ammesagenalo, (dank je wel)  herhaalt anya ook drie keer waarna het cadeau toch onverbiddelijk op een tafeltje onder het raam belandt. Misschien is de thee inmiddels voldoende afgekoeld om te proberen de vingers er niet meer aan te branden?

"Aai wil tell my sister, mis Pettie. Sjie is merrie wizz polies men in Debre Markos. Sjie will bie heppie.” Dat ze vijftig kilometer verderop wonen, vertel ik Pee maar niet. Eigen schuld dikke bult  Het dramt voortdurend door mijn hoofd en toch vind ik het ook wel zielig voor haar. Ze had zulke goede bedoelingen, was er zo vol van de hele dag en nu... nou...Ja, wat nou? Ik snapte er immers toch al geen sylabe van waarom ze perse weldoenertje wilde spelen. 

 

Leesblind?

Ali pakt een oude krant, houdt hem vlak voor zijn ogen en maakt het gebaar dat hij het niet lezen kan. We zijn verrast. Is onze Ali analfabeet? Niet te geloven. Hoe moet dat dan als hij langs de weg zit en wat doet die krant hier als hij hem niet lezen kan? Er ontstaat een Babylonische spraakverwarring waarbij we hem alle drie tegelijk overvallen met vragen. Begrijpen doen we het van geen kant. Het is om moedeloos van te worden, ook voor hem en hij wuift dat we niets meer moeten vragen. Nee, nu komt hij niet zomaar meer van ons af, zijn we ineens eensgezind en houden stug vol. Het ritueel met de krant herhaalt zich en dan wijst onze ex-chauffeur naar zijn moeder. “Mama aais aar no goet”

Gewoon blind

“Wil hij zeggen dat ze blind is?” overleg ik met de meiden en het duurt even voor we deze info op waarde hebben geschat. Blind? Helemaal? Hoeveel en hoe erg is het dan? We vragen Ali bezorgd hoe ze voor zichzelf zorgt als hij weg is, maar dat schijnt geen probleem te zijn. "Mama ken doe mutsj, olmost ol, evverie sing. Koeking, klienig, sjop in zze sjoeks, but sjie is no heppie. Nossing toe doe.”

Vervolgens loopt hij naar het immense kabinet en neemt uit de la een zeer fijn geborduurd tafellaken, dat hij voor ons uitspreidt. Hij wijst naar zijn moeder, daarna naar het kleed en maakt, te dicht bij zijn ogen, naaibewegingen, gaat met een denkbeeldige naald door de stof, waarna hij de draad aantrekt.

“Zzis maai mozzer meed. Toe jiers ago, but nouw is over. Bet time. Mama blind. No aais no see.”

Ik vraag de dames of zij denken wat ik eruit begrijp, maar ze halen hun schouders op en machteloos grijpen we de theeglaasjes van tafel. Stilte. Het koekje smaakt geweldig. Ze zijn volgens mij van de winkel aan de doorgaande weg en ik vraag hem of het klopt. Hij knikt tevreden.

"Nice Thea, Ali," zegt EmjE het smulgebaar.en Pattie vult haar aan: "Fine cookies, thank you verry much..” maar Ali is nog in gedachten. Er brandt kennelijk een vraag op zijn tong waar hij de goede woorden niet voor vinden kan. Dan lichten zijn ogen op en we zijn alle drie benieuwd naar wat er nu komt

“Taainie needle no see no goet, ” kijkt hij verdrietig. Ik ben bang dat we dit probleem niet opgelost krijgen, hoe graag we dat ook allemaal willen. Stil, zo stil is het opnieuw, ongemakkelijk lang...tot EmjE het machteloze doorbreekt: “But isn’t that normal Ali? Older people all get bad eyes. We too.”

We schieten alle drie alert op het vinkentouw en knikken gelijktijdig. Ali lacht verwonderd omdat we alle drie heftig beamen wat EmjE beweert en zeggen dat het klopt, dat wij vroeger geen bril nodig hadden. Het is of er een nieuwe wereld voor hem open breekt. Hoop. Weten wil hij! Hoe kan het dat...? Hoe vertel je dit zodat het te begrijpen is in het Engels dat onze Ali beheerst?  Plotseling stoot EmjE me aan en vist haar vuile leesbril uit de tas die ze zorgvuldig schoon begint te maken. Het is een halve. Zo'n rode uit de goedkope serie van de Hema. We wachten hoopvol af tot ze hem Ali glanzend schoon toesteekt. Plus 1,75  zegt ze. Zonder te weten wat hij ermee moet doen pakt hij hem aan en bewondert het vreemde object. Wat een steengoede inval. Natuurlijk, misschien is dit een oplossing, alles beter dan niets...  “Let your mother try?” gebaren we. Verlegen bestudeert Ali de halve plastic bril, zet hem zelf op en schokschoudert. Hem helpt het niet, fluistert hij en geeft hem moedeloos terug. Leuk om te zien, lijkt hij te denken, maar wat moet ik hiermee?

De rode leesbril

“No, Ali. Your mother must try the glasses,” gebiedt EmjE nu met enige aandrang en na lang aarzelen overhandigt hij het in, zijn ogen, onnutte ding aan zijn moeder. Zij zet hem echter ogenblikkelijk op. De spanning is te snijden als ze rondkijkt, maar het is geen succes want ze schudt haar hoofd en dan drukt Ali haar het kleed onder de neus. Ze buigt naar voren, kijkt met gefronste wenkbrauwen, steekt haar hoofd nog meer naar voren en tuurt nog eens, duwt het doek met de mooie patroontjes verder van zich af. Wij hangen met zijn allen ver over de tafel gebogen, letten als haviken op om niets te missen. Mijn hart klopt zelfs hoorbaar door mijn oren. Als dit nou toch eens zomaar de oplossing blijkt te zijn? 

“Oh oh, Ali Ali” roept ze en ratelt plotseling in het Armhaars, ineens kwiek rechtop zittend. Ze rukt het kleed uit zijn handen, houdt het veraf en dan weer dichtbij terwijl wij nog steeds in spanning afwachten. Aan Ali’s uitdrukking denk ik op te kunnen maken dat het toch een succes is.

"Tstst, tsts," sist ze verbaast en beurtelings kijken drie blanke hoofden van Ali naar zijn mama en weer terug terwijl moeder en zoon een druk gesprek voeren  waar we niets wijzer van worden.

"Tsssk. Tssk" Als ze eindelijk na een lange zucht opkijkt hangen er dikke tranen onderin haar oogleden en in mijn keel propt die ellendige dikke brok. Slik. In de war gebracht probeert ze op te staan, maar ze is te veel van haar stuk. Een wonderbaarlijk genezing, lijkt ze tegen Ali te fluisteren en met een spijtig gezicht geeft ze de bril aan haar zoon terug die het kortstondige geluk af wil geven aan de eigenaresse.

EmjEj zit net als Pee en ik met natte ogen en dat Hemabrilletje maakt vijf mensen totaal tevreden. Nee hoor, van teruggave wil EmjE niets weten. Haar en onze dag kan niet meer stuk. Voor nog geen vijf euro bezorgt mijn vriendin Ali's moeder jaren borduur-plezier op de één na laatste dag van haar verblijf in Addis Abeba.

Hierna zal ik een rondje 'afscheid' voor hen en mij moeten organiseren in :

 Het vervolg

 

 

 

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Oh, wat mooi. Wat heerlijk dit. Zelf herinner ik me nog het openbarende gevoel van een leesbril, de eerste keer. Als ik dit vermenigvuldig met honderd kom ik misschien een klein beetje in de buurt.
Wij zaten daar ook allemaal met een dikke krop van ontroering en blijheid. Dat zijn toch ook de gouden momenten die een mens niet meer vergeet. Moet je nagaan dat EmjE en ik er nu pas over kunnen praten samen, omdat ze wist dat het mij allemaal nog te zeer deed. Toch mooi na zoveel jaar deze herinneringen op te mogen halen
Da's zeker mooi. Te mooi om niet te delen, mevrouw Weltevree. Ik ben er blij mee hoor. ;)
Dank je Ieko
hoe prachtig en wat zal ze blij geweest zijn mat die bril. en zeggen dat er hier mensen zijn met een andere bril aangepast aan elke andere kleur van kledij!
duim
Dat is zo mooi, hoe een eenvoudig gebaar een etentje kan doen omslaan in een sprookje.
Ik was nog even bang dat Patte weer op tenen ging trappen, maar gelukkig bleef de sfeer overeind.
Een prachtig verhaal. Met veel plezier gelezen.
dit is echt prachtig om te lezen.
wat mooi dat je die moeder haar zicht hebt teruggegeven met
een simpele bril van 5 euro.
super
`Mooi zeg, prachtig om te lezen!
Wat een prachtig verhaal, met veel plezier gelezen. Ontroerend, en beeldend.