Mijnheer Rechter van Door is er vandoor

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 14 November 19:21

 

Rechter van Door 

 

is er definitief vandoor

 

Het laatste wat ik van hem zag waren zijn magere blote billen en een uurtje later werd hij, van top tot teen ingepakt- als witlof met ham en kaas- de ambulance in geschoven. Ik zag niemand die hem in die enge felgele oven op wielen vergezelde en de kans om vanachter mijn raam naar hem te zwaaien was er niet. Ik hoopte wel van harte dat Wim er lekker tussen uit zou knijpen, want iedereen zat met hem in de maag. 

Weer een uur later sprak ik de schoonzoon nog even. Niet omdat hij me kwam vertellen wat er nu eigenlijk ging gebeuren. Nee, omdat ik er zelf achteraan ben gegaan en het wilde weten. Dat slappe watje, zoals jullie uit het vorige verhaal * weten, had het toen erg met zichzelf te doen. Daarna hoorden we van niemand iets en de arme buurvrouw die Wim in de gang had ontdekt, was daar erg verbolgen over.

“Ze hadden ons toch wel even kunnen laten weten… hoe… en wat!”

Gisteren, ‘s morgen om negen uur, belde een aantrekkelijke man bij me aan. Leuke kop met haar, glitterende pientere ogen in een aangenaam gelaat en in een goede jas,  die ik al die tijd, sinds ik naast Wim woon, hier niet heb gezien.

“Goede morgen mevrouw, ik kom u even meedelen dat, oh sorry ik ben de zoon van de buurman.” Kwam hij eindelijk even zeggen hoe het met vader ging? Nee, Wim was die morgen gestorven en ook hij zat er niet mee in zijn maag, toen ik zei dat Wim er de laatste tijd toch eigenlijk niet erg veel zin meer in had gehad, zo alleen.

“Ach, het was altijd zo’n eigenwijze man.” Ik knikte en nodigde hem uit voor een kopje koffie wat hij, drukker dan druk, zenuwpezerig ook, kortaf weigerde.

“Nou, sterkte dan maar en eh, uiteraard in ieder geval gecondoleerd.”

“U moest eens weten wat ik nu allemaal daar in dat huis tegenkom. Jonge jonge.” Ik knikte. Wat was er verder over te zeggen anders dan dat hij dat vast ook wel eerder had kunnen ontdekken indien hij zo af en toe eens was komen kijken? Tot het me te binnen schoot.

“U weet dat wij, de andere buurvrouw en ik, hem naakt in de gang hebben gevonden?”
“Ja.” Hij knikte, maar meer wist hij niet te verzinnen.

“Jammer, dat we daarna niets meer hebben gehoord, dan hadden we-“ zei ik, maar hij viel me in de rede.

“Hij verzorgde zichzelf helemaal niet meer. Het is dat hij eens per week bij mijn zus at-” Nu  kon ik hem ook even lekker interumperen, wat intieme kennis in deze met hem delen... 

“Ja, en dan gaf ze hem altijd voor enkele dagen eten mee.” Hij knikt.

“Jaha en dat vinden wij nu allemaal onaangeroerd terug in de koelkast. Moest ik van de week wat kleren komen halen. Vond ik in zijn ochtendjas minstens voor een maand, wat zeg ik, twee maanden aan pillen. Had hij eenvoudigweg niet opgegeten en ik zal u er maar niet mee vervelen, maar er blijkt ook nog een karrevracht aan medicijnen in zijn keukenkastje te liggen. Maandenlang opgespaard.”

”Ik had al heel lang het vermoeden dat Wim het leven niet zo leuk meer vond, zo zonder zijn vrouw en nooit bezoek…behalve van de thuiszorg. Altijd alleen. Is hij er rustig vandoo, eh, sorry, heengegaan.”

“Ja, ze hebben hem nog wel een pacemaker aangemeten, maar dat sloeg niet meer aan en om zeven uur vanmorgen is hij rustig gestorven. Nu ben ik hier om in die troep daar," hij knikte even die kant op, "de lijst met adressen op te zoeken. Voor de rouwkaarten en zo. Sjonge wat een..., maar mijn zus komt zo direct ook want ik vrees dat we in dat vieze-”

“Jammer dat we niet wisten hoe het met hem ging, dan waren we als buurtjes uiteraard even naar het ziekenhuis gekomen,” probeer ik nogmaals,  want zijn klaagzang staat me tegen.

“Ach mevrouw, daar had u echt helemaal niets aan gehad.”

“Nee, misschien ook niet, maar dan had ik enkel voor mijn eigen geweten afscheid kunnen nemen.” Hij stond echt bijna op springen van zenuwachtige haast en ik heb verder niet meer opgelet of zijn zus en hij het er nog errug druk mee hebben gehad. Eigenlijk ben ik wel een beetje blij, dat ik buurman Wim bij leven nog op Plazilla een karakter heb gegeven, hem heb geportretteerd en gerespecteerd om de humor die hij toch ook had. Nu zweeft hij via mij, zonder het zelf te weten, voor eeuwig over het Wereld Wijde Web….  

Het ga je goed Wim en als ze, die familie van jou, jouw sleutel niet komen halen, laat ik hem lekker in de meterkast hangen. Voor als je nog eens even lekker spoken wil. 

Vorig verhaal gemist? Klik hier

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Misschien gewoon de eerste die het zegt? ;)
Kan ook maar zo :o)))
Ja, triest. En dan te weten dat er zoveel van dergelijke verhalen zijn. Ze worden niet allemaal verteld ....
Uhm ... Hij viel me met reden in de rede, dat zou kunnen. Maar in de redeN vallen is een verkwiste N ;)
Ja haha
Uhm, je hebt
uhum helemaal gelijk...
Je bent de eerste die hem ziet, Uhm...
Het is een intriest verhaal en wetend dat het vaak op zo'n manier gebeurt. Dan ben ik blij dat onze ouders niet alleen waren toen ze stierven - ik was bij alle 4 (ouders en schoonouders) en dat geeft troost!
Gisterenavond was onze buurvrouw gevallen, haar man (zelf ziek) kwam aanbellen. Samen met nog een buurvrouw hebben Rik en ik haar voorzichtig in de zetel geholpen en we zijn daar gebleven tot de dokter er was. Het was gelukkig niet erg. Maar vandaag waren 2 van haar kinderen daar met eten en om het bejaarde paar te helpen. Die mensen hebben meer geluk met hun kinderen!
Lief dat de sleutel van Wim in jouw kast hangt én dat hij op het web nog in 'leven' is!
Gecondoleerd, dat als eerste. Heel triest voor alle partijen, ja, ook voor jou, je hebt nog vragen, vragen die niet beantwoordt zullen worden vrees ik. Koester Wim in gedachten zoals je hem gekend hebt, wellicht hebben zijn kinderen andere minder goede herinneringen, die herinneren zich misschien een jonge sterke Wim...
Sterkte ermee, ik kan me voorstellen dat je toch aangeslagen bent, compliment voor hoe je hiermee omgaat, je was een lieve buurvrouw voor hem. Knuf x
Tja zo gaat dat in een verharde wereld....
Tja zo gaat dat in een verharde wereld....
Trieste zaak om zo te moeten eindigen.