Hoe wit is het brood op donderdag?

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Deze week denk ik automatisch terug. 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/ed689b78db8e43503a5b79c836eae143.jpg

Ik weet inmiddels hoe breekbaar vriendschap 

Verraad heb ik ook aan den lijve ondervonden.

Weer hoor ik de spannende Bijbelverhalen bij de magnifieke platen die voor het schoolbord hingen. Ik kon de bijbehorende avonturen dromen en ieder jaar waren het dezelfde illustraties. Magistrale lichtenstralen uit nog imposantere wolkenpartijen waardoor de zon de aarde verwarmde en van alles kon zomaar op die wolken naar de hemel reizen . Ik verdween erin, hing aan juf 's lippen. Ze had géén kind aan mij.

Inmiddels heb ik veel gereisd, uit veel hoeken en gaten mensenkennis opgedaan.

Hoewel het nogal arrogant mag voorkomen, denk ik dat ik me aardig kan verplaatsen in Jezus.

Van eenvoudige komaf- mijn vader was ook timmerman-  heeft hij (33) ondervonden dat zijn persoon zeer uiteenlopende emoties oproept. Nou kan ik met de beste wil van de wereld in mijn moeder geen Maria herkennen, maar gelukkig fantaseerde ik altijd al een lieve moeder, dus met gemak transformeer ik de Lieve Heer naar deze tijd.

Soms is het jaloezie, dan weer opgeklopte bewondering. 

Soms roept ik angst en venijn op, maar regelmatig is het ook mijn heilige geloof dat de onzekerheid van omstanders bespeelt en de zwartste kanten in hen oproept. 


Als X Factorwinnaar werd ik overrompelend 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/61230abaec816e6bedbdbe31da35b1bd.jpg
Ik ben een beetje bekomen van de tumultueus verlopen zondag. Na de halve finale, haalde men me in als een held. Het was een overdreven schreeuwerig mediafeest. Wat een blabla, Man oh man, het gejuich en de aanmoedigingskreten klinken nog na in mijn oren. Ik weet best dat deze overdreven roem vergaat, opgeklopte lucht van meelopers die zich laten opzwepen door de hang naar sensatie. Hardlopers zijn doodlopers en al dat wuiven met banners, vlaggen en vaandels, ach...ik zoek de echte gelovigen...


“Het is Uw eenmalige, speciale uitstraling, Heer.” 

Peter, mijn rechterhand, fluistert het tijdens het eten, waarschijnlijk mijn laatste, in mijn oor, maar ik weet dat zelfs hij...  Hoe het komt weet ik niet, maar het stelt me niet gerust. Ik voel me toch niet veilig, alsof mijn laatste dagen zijn aangebroken. Om tot mezelf te komen- ik ben niet gek, kijk door oppervlakkige vleierijen heen - gebruik ik met een kleine, maar innige, groep vrienden dit avondmaal. Dat er een verrader onder ons is,  zelfs bij deze mijlpaal, schokt me, maar of het leuk is of niet, ik weet het ondertussen wel: niets gebeurt voor niets.


Witte donderdag.

Na de voetwassing breek en verdeel ik het witte brood, we drinken wijn en ik zeg: “Wat er ook gebeurt, zelfs als ik weg ben,  bedenk dat dit mijn lichaam is en de wijn zal in de toekomst mijn bloed en geest voorstellen.” 
“Halleluja, U heeft HET kennelijk helemaal,” Judast één van hen. Hij doet meestal nogal overdreven.
“U bent de grote winnaar, heeft de enige echte X-factor, waar niemand meer omheen kan,” beaamt de rest enthousiast.

Het is fantastisch weer en na een verfrissende wandeling strijken we neer op een berg in de schaduw van olijfbomen. Het onheilspellende voorgevoel wordt steeds sterker waardoor ik bijna zeker weet: In geval van nood zal één van mijn beste vrienden ontkennen mij te kennen. Alsof dat nog niet genoeg is, vermoed ik tevens dat ik zal worden verraden voordat de haan drie keer heeft gekraaid. Natuurlijk beken ik eerlijk aan hen waarover ik me zorgen maak, maar mijn vrienden zijn overmoedig. Ze geloven me niet, verzekeren mij met de hand op hun hart dat ze mij trouw zullen zijn, zeker zodra moeilijke dagen aanbreken… In gezelschap van hen, die ik met heel mijn hart liefheb, ga ik de nacht in en voel dat dit wel eens de laatste kan zijn.

 

 

Ik, Dora Weltevree, ben zo heldhaftig niet.

Ik zou het als gewone sterveling zeker niet op hebben kunnen brengen. Toen ik zo oud was als Hij, onverwoestbaar en beresterk, verzette ik inderdaad hele bergen werk. Alles kon ik aan, met de tien geboden als leidraad, maar als ik bovenstaand scenario voor de kiezen had gekregen zou ik toch graag onder een steen zijn weggekropen om me daarna stilletjes uit het openbare leven terug te trekken. Mijn lot met opgeheven hoofd tegemoet treden? Met zelfvertrouwen de dood in de ogen zien? Dan moet je Jezus heten.

Goede Vrijdag 

Vierentwintig uur later, precies om drie uur in de middag, zal het lot zijn voltrokken. De hemel zal pikzwart zijn gekleurd en Hij zal dan al wanhopig om zijn Vader hebben geroepen: “Mijn God, mijn vader, waarom hebt gij mij verlaten?” Hoe zal zijn moeder dit hebben ondergaan? Je kind op deze beestachtige oneerlijke manier te moeten zien sterven lijkt mij ondraaglijk, maar het gebeurde destijds zoals Hij voorvoelde.

Zo vergankelijk is roem nog steeds. 

De kerk krijgt het voor de kiezen, maar het zijn de mensen die slechte reputaties maken. God wat zijn dáár goed in en die tien geboden? Ouderwetse rotzooi, niet meer over praten want de economie is het gouden kalf en regeert de wereld.

Mijn Katholieke opvoeding kan ik niet geheel als baarlijke nonsens opruimen, want ik heb daar zoveel goeds aan overgehouden. Van wierook raak je niet getraumatiseerd, regels die nergens op slaan interpreteert de rasecht Katholiek naar eigen inzicht. Dat hoeft geen aanleiding te zijn het hele instituut te haten. Gaat heen en vermenigvuldigt u! Dat klinkt aardig, maar het gaf geen pas dat die volgevreten pastoor vroeger bij jonge echtparen kwam informeren of ze het kunstje wel beheersten. Omdat ze binnen een jaar geen nieuw kerklid leverden. Alsof hij het hen voor kon doen? Haha. Dat in een goed Katholiek gezin minstens zeven blagen rondstruinden, die je wel mocht zien maar niet horen, is een raar waardesysteem om de diepte van het geloof aan af te meten. Mijn ouders deden niet aan die vermenigvuldiging, maar mijn moeder was (in tegenstelling tot mijn vader, die was 'niets') Katholiek. Dat je kinderen kreeg was tot daar aan toe, een noodzakelijk gevolg van. Dat je hen niet hoefde horen vond ze wel een uitkomst vanuit haar Bijbelkennis gezien. Men mag dat boek nou eenmaal naar eigen behoefte invullen, zolang je dan in ieder geval maar wel met wijwater door je huis holt om bliksem en donder te bezweren. 

We dreunden als kinderen de akte van berouw uit ons hoofd op

Zonder dat er van berouw sprake was. Dat kan niet oorzaak zijn voor overmatige antipathie jegens de rijke Bijbelverhalen. Als Katholiek kind had je zelfs ongekende macht! Het kon maar één dag per jaar, maar dan kreeg je ook wel waar voor je geld.

Je knielde in de kerkbank, deed een aantal Weesgegroetjes plus evenzoveel Onze Vaders, zei een reuteltje op en stond met gebogen hoofd devoot op. In het gangpad sloeg je een kruis naar het altaar. Daarna verliet je de kerk via de rechtse deur. Even haalde je buiten een hap frisse lucht en stapte via de linker deur linea recta opnieuw naar binnen om het hele ritueel van voren af aan te hervatten. Allerzielen, een makkie. Je bad met duivels gemak zieltjes uit het vagevuur… Ik geloof dat ik ooit dertien zondaars naar God geholpen heb. Denk erom dat een kind zich dan machtig heilig voelt… Verder had je niets te zeggen, dus deze penitentie leverde tenminste nog geluk op voor deze of gene onbekende dolende.

 

Katholieke kinderen hadden ruzie met de protestantse en andersom.

Waar dat goed voor was is mij nog steeds een raadsel. Natuurlijk kwam dat niet uit hen, maar kinderen vangen van ouders heel veel op. Aan tafel of erna als paps uit de krant zijn afkeuring liet horen. Was strijd om het geloof eenvoudig broodnodig? Kon je zo tenminste je opgekropte agressie kanaliseren? Voetbalclubs hadden rustige supporters. Op het sportveld had men destijds geen dranghekken nodig. Een getrokken streep  was voldoende om er achter te blijven en grenzen aan mijn en dijn kenden we al vóór de kleuterschool.

Ruzie met de pastoor is er niet debet aan dat ik nooit meer een kerk vanbinnen zie (behalve om er op vakantie een dankbaar kaarsje te branden). Op zich kende men prima hulpmiddelen, indrukwekkende troostende handelingen, bij dood en leven, geboorte en twijfel. Vloeken was verboden, maar mijn Onze Lieve Heer vond het helemaal niet erg als je hem riep en als de kapelaan iets was toevertrouwd mocht hij dat beslist niet verklappen. Een enkeling dacht wel slinks: Ik kan ongestoord naar hartenlust zondigen want met een paar geprevelde gebeden is het in een vloek en een zucht vergeven. Ik geloof niet dat het echt zo bedoeld was, maar goed. Naast alle rare regels heb ik in de Onze Lieve Vrouwenkerk veel herinneringen liggen. Mijn stille leven speelde zich daar af en er kwamen geen stokken aan te pas om me  bont en blauw te slaan opdat ik naar de kerk zou gaan. Iedere morgen stapte ik- zomer en winter- om kwart voor zeven de deur uit. Vrijwillig! Omdat ik me er goed bij voelde. De vaste rituelen spraken tot mijn verbeelding en die mystieke Latijnse teksten klonken geweldig. De vertaling stond in het kerkmissaal. Ik kwam er tot rust, droomde weg, wilde misdienaar zijn en was pissig omdat meisjes dat toen nog niet mochten. 

De verplichte Biecht was voor mij echter een zenuwachtige temptatie.

 

 

Tijdens de voorbereiding van die eerste communie was het notabene de vette baas, mijnheer pastoor himself, die ons aanzette tot jokken. Vanaf die dag wist ik het zeker: Geloof moet je met een stevige korrel zout nemen!  De kerkvaders deden bij wijze van spreken aan hun eigen werkverschaffing... 

Verklaar het volk tot zondaars 

Je kunt hen met een plechtig aangezicht en wat rituelen dom in het gareel houden.

“Als jullie echt niets te biechten hebben, wat bijna onmogelijk is, verzin je maar iets,” reageerde hij nors.
“Zoals wat mijnheer pastoor?” probeerde ik ondanks dat hij mijn kop niet kon luchten of zien.
“Ieder kind is zondig! Als je niets weet, verzin jij maar gewoon iets,” besloot hij gepikeerd.
“Maar mijnheer pastoor…. wat dan?” Hij zuchtte zeer nadrukkelijk, ik was echt onmogelijk, volgens hem.
“Ik heb wel eens uit de suikerpot gesnoept, mijn broertje gepest. Iedereen steelt wel eens een rolletje drop,” besloot hij ons (34 achtjarige meiden in totaal) bij voorbaat van diefstal te betichten.

Onze papzakkerige pastoor, met zijn vette voorkomen leek wel imposant doorvoed, maar in het geloof  spoorde hij niet echt,

Geloof ik.

 


Reacties (19) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Jij was al geweldig maar de reacties liegen er ook niet om.
whaha Leny, -Hoe kan Mozes zo oud als hij is, zoveel geboden sjouwen die berg af?Op zo een leeftijd moet ie wel speed gebruikt hebben- haha
Prachtig artikel.. wat Jack al zegt: 'speel hem na'
Dat zou ik toch graag zien.
Met weer bijzondere pittige humor aan ons toevertrouwd Mevrouw Dora.
Ik heb op rooms katholieke jongensscholen gezeten, herken erg veel in dit topverhaal.

DD
Dank jullie wel.
Lieve Babbelaarster, ik vatte jouw feed niet verkeerd op... maar bedankt voor je uitleg bij deze. Dus jij hebt wel je buik vol van die Katholieke kliek. Best begrijpelijk hoor meid. Stootje, prima man, ik kan het hele Kathtoneelstuk over alle theatrale regels heel goed met een beetje humor op de hak nemen... De Heer zegt immers: Het maakt niet uit hoe, als je er maar mensen mee bereikt....
Deze zin: 'De kerk krijgt het voor de kiezen, maar het zijn de mensen die slechte reputaties maken.' is ijzersterk... Het geeft de kern van mijn, en zo te lezen ook jouw, gedachten weer..
Ik geloof, nee, ik ben in de overtuiging, dat dit weer een knap staaltje schrijfgenot is geworden. Die pastoor he? Kunnen we daar wat mee? Je weet wat ik bedoel, waarde Weltevree? ;)
Graag gelezen.. geen tijd voor reageren.. volgende keer weer.. Duim!