Aan de stok met de wandelstok

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 22 October 12:48

De goeie ouwe tijd...

In de jaren binnen de vaste relatie had ik er geen notie van hoe de wereld buiten reilde en zeilde, maar daarna ontdekte ik eens per maand het uitgaansleven. Jong en moedig, gek op drop, ging ik op onderzoek uit over de wandelpaden van de vrijersmarkt. Mannelijke aandacht viel me daar te beurt, wat me in eerste instantie uiteraard vleide na zolang uit de handel van het versieren te zijn geweest.

De vrije marktwerking

In dit geval was er geen sprake van een oude viespeuk, bedacht ik, toen het incident al lang bezonken was. 

Ik schatte hem namelijk een aanzienlijk aantal jaar jonger dan ik, zat drie krukken verderop aan de oubollige bar en hij probeerde via oogcontact mijn aandacht te trekken. In die tijd werd er in dergelijke gelegenheden gerookt, wat de zintuigelijke waarneming sowieso verstoorde, maar ik gaf toen al meteen geen sjoege. Tien pond zout en nog geen dorst. Hij was beslist geen potentieel relatiemateriaal, maar wat wist ik nou helemaal? 

Naderhand rapporteerde ik de beleving met stout bravoure in geuren en kleuren, onverschrokken stoer, aan mijn moeder die reeds halverwege het verhaal vond, dat ik me had misdragen.
“Maar ma, ik had pas in de gaten dat hij me achterna gekomen was toen hij midden in de nacht achter me op het tuinpad stond alsof ik hem had uitgenodigd. Ik bood koffie aan, maar waarschuwde dat er verder niets te halen was en zorgde er voor dat de sfeer afstandelijk bleef, broodnuchter beleefd, zonder uitzicht op enige opwinding van welke aard dan ook.” Zij schudde meewarig haar hoofd, alsof ze er wel verstand van had.
Mijn koffie is als hoogtepunt altijd klasse geweest, afsluiting van een feest, niets minder en zeker ook niet méér dan dat. Bij een kennismaking vond ik geduld en wat achtergrondinformatie wel een noodzakelijk kwaad alvorens de poorten naar de rest van het genot open te zetten. Nog zie ik zijn wateroogjes die mij smachtend hypnotiseerden als was ik Mata Hari op oorlogspad en hij op zoek naar geheime info, toen hij van mijn sterke geleuter genoot. Na het tweede bakje leut was het om half vier de hoogste tijd dat hij zou gaan met zijn banaan.

Nooit vergeet ik dat melkboerenhondenhaar, de afhangende schouders. Zijn hand die op de kussens van de kort daarvoor aangeschafte fluwelen rookblauwe bank klopte, toen hij me toch trachtte in te palmen. Had hij geen oren aan zijn hoofd? Was ie echt stekeblind?
"Kom eens lekker naast me zitten," zette hij de eindspurt in. 
"Waarom, ik zie ut vanaf hier prima joh, ut kletst ook véél lekkerder als ik tegenover je zit."
Eindelijk kreeg hij door dat ik geen zin maakte. Met iemand die ik amper kende? Nee en dat werd steeds duidelijker. Achteraf denk ik dat hij overduidelijk lichaamstaal niet serieus nam. De hunkerende sukkel dacht dat nee vast wel ja betekende? Ik schrok nog wel toen hij vroeg, nota bene met zijn wulpse wandelstok al in de aanslag, of ik het zeker wist, me echt niet bedenken wilde. Even had ik het aan de stok met aangeboren overrompelde gene en zocht ik lichtelijk van mijn stuk naar woorden of mijn schuld. Had ik hem valse hoop gegeven? Nee, nee en nogmaals nee.

“Ben jij soms geen echte vrouw dat jij niet met mij naar bed wilt?” sneerde hij uiteindelijk op zijn pik getrapt. Ik onderwierp het wereldwonder der onbedaarlijke, over het paard getilde, mannelijkheid aan een grondig onderzoek en zag dat zijn gereedschap voor de nachtelijke wandeling toch echt in het gelid klaar stond. Opeens hervond mijn rappe, maar in de knoop geraakte, tong haar kernachtige uitgangspositie. Ze deed zonder erbij na te denken haar plicht, zoals ik me van jongs af aan verbaal uit benarde situaties had gered.
"Je meent het... Moet ik nou echt, via jouw leuter bewijzen een echte vrouw te zijn?" bleef ik koelbloedig. Hoe jammerlijk snel verschoot zijn vanzelfsprekende zelfgenoegzaamheid. Gniffelend zag ik hoe hij zijn laatste oortje versnoepte, niet wetend hoe snel hij het magere afgewezen karkas uit mijn moderne hoekelement moest takelen. De op zijn nummer gezette vooringenomen droplul spoot zwetend uit mijn leven. Ja, toen rook ik hem wel... Gelukkig nam hij zijn wandelstokje mee en had ik die middag toevallig dubbelzoute drop in huis gehaald om mijn te lage bloeddruk mee op te vijzelen.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geweldig, echt geweldig.
Haha .. ik zie het zo voor me
jij geen echte vrouw?!?!
laat die maar gaan met zijn 'wandelstokje' :-))
Wat heerlijk geschreven, hahaha, wat een zielig mannetje, goed op zijn punt gezet. Volgens mij lust jij nog steeds drop, we gaan een keer samen een hele zak leeg eten ;-)
De vrije markt, dat is een goeie.
Prachtig!
Leuk dat die herinneringen op kwamen borrelen door mijn oude getsie derrie viespeuk..
Hahahaha,
En die kunstjes met die woorden kan geen droplul tegen op!
Prachtig!
Leuk dat die herinneringen op kwamen borrelen door mijn oude getsie derrie viespeuk..
Hahahaha,
En die kunstjes met die woorden kan geen droplul tegen op!
En waarom had je je nou eigenlijk misdragen volgens je moeder? Ik vind dat je het netjes hebt gedaan.