De driedubbele overval

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 05 October 14:26

Zaterdagmiddag.

Papa was thuis na zijn werk. Mij kon daarom niets gebeuren.

Al had ik nog nooit die kleine ronde staafjes in de pianotoetsen gegeten, toch spoelde de smaak van lood langs mijn tong. Het proefde als ijzer, maar blauwer, zachter en zonder het zoete van roest. Het was een driedubbele overval waardoor ik naar adem hapte. Volkomen onverwacht bonkte mijn hart als een razende en in mijn opengesperde oogleden versteenden groot en onthutst de ogen, die verslagen naar mama staarden. Ze glimlachte, maar het klopte niet en ik kreeg een klem in de kaken. 


Het was niet de dagelijkse schrik. 

Het voelde heel anders dan de altijd aanwezige oplettendheid als ik door de week alleen met mama was. Ineens was ik het middelpunt terwijl ik me bij haar altijd onzichtbaar maken moest. Nu was papa erbij. 

Hij stond achter haar en zijn ogen leken vrolijk, maar hulpeloos, verontschuldigend. 
Aan de tafel gniffelde Broer tevreden, alsof hij ervan genoot dat ik zo hevig schrok. De verbazing dat ik wist hoe vunzige onrechtvaardigheid naar lood smaakte kreeg geen tijd om te bezinken. Geknepen billen, harde buik, de eerste keer dat de wereld sidderde en mijn hoofd los kwam van mijn lijf. Verbeelding? Nee. Het tuinhek stond te trillen en de tegels onder de veranda en het terras leken weg te zwemmen toen mijn moeder gemaakt vriendelijk herhaalde: 
“Luister je? Ome Gijs komt straks jouw driewieler halen.”

Mijn stem was zoek. Verbijstering klom door mijn navel en hing als zware kilte aan de botten in mijn borst terwijl ik de tenen niet meer recht kon krijgen in de schoenen. Het drong verlammend tot me door: het enige dat van mij was, waarmee ik troost vond, moest weg terwijl mij niets was gevraagd! Mijn onderlip begon te trillen terwijl dat niet mocht. Hij deed het pesterig toch en ik wachtte tot de klappen vielen, maar papa was erbij, dus dat zou ze nu niet durven.

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Brrr .. ik krijg het hier koud van!
Dat men zo koel en kil iets wegnemen van een weerloos kind ... erger kan niet!
Dat veegt men NOOIT meer weg uit het geheugen :-(
Nee, maar het kan wel tot middel dienen om helder te leren schrijven. De rest van het verhaal kon niet in 300 woorden, maar neem van mij aan dat het niet zonder slag of stoot door mij is gepikt. Hahaha, kom zeg, dat hebben ze wel geweten!
Dan kennen ze Dora niet :-)
Een zwaar gevoel van triestigheid nam langzaam bezit van me tijdens het lezen. De laatste zin..... droefheid. Kwaad ook.
Zonder iets te vragen, zonder een reden, iets stelen van een kind wat hem zo dierbaar is....
Dat je al zo vroeg onrechtvaardigheid hebt leren proeven...
Dit verhaal smeekt eigenlijk om een vervolg, bij het lezen heb ik het gevoel dat er nog iets anders moet, maar dat is mijn beleving.
Indrukwekkend geschreven! Komt extra over omdat je het klein houdt.
Helaas een bekende situatie.
De smaak van lood ken ik niet; vunzige onrechtvaardigheid proeft bij mij anders, maar ik snap het wel.
Triest!
Geen woorden voor dat een moeder haar kind zoiets aan kan doen.
Ingrijpend en dat blijft je dus bij. Indrukwekkend geschreven.