Onderwijs valt of staat bij de kwaliteit van leraren en het systeem

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 13 June 12:18

De kwaliteit van het onderwijs?

Daar kunnen kinderen weinig aan doen.

Onze kinderen dienen onderwijs te volgen terwijl:

  • er inmiddels doorheen de laatste veertig jaar een grote chaos in onderwijsland is ontstaan,
  • de Mammoetwet mijns inziens inmiddels bewezen heeft geen vooruitgang te zijn,
  • de laatste grens is gepasseerd als diploma’s te koop zijn.

Dat alles lijkt mij een streng en stevig teken aan de wand in het losgelsagen Nederland. Er ligt een taak voor ouders, het onderwijzend personeel en de schoolbesturen.

Het gemis aan visie en instelling

binnen en omtrent onderwijs is treurig, 

De kwaliteit is schrijnend laag.

Het aanzien van en het respect voor de docent is mijns inziens mee gedevalueerd met de Algemeen Beschaafde normvervaging, maar laten we dáár nou in Godsnaam niet alleen de docenten of de ouders de schuld van geven. Natuurlijk moeten ouders achter docenten staan, en vice versa! Ze zouden altijd op één lijn moeten zitten om onze nazaten veiligheid te bieden en alle kennis, vaardigheden voor hun toekomst. 

Ouders en deskundigen (in wiens handen de ontwikkeling van kinderen ligt) moeten het goede voorbeeld zijn om ook onze toekomst te waarborgen. Laten we wel zijn:

Diploma’s kopen is  

niet

zomaar

een leuk grapje

Dat is de ultieme en aller LAATSTE waarschuwing aan onderwijzend en opvoedend Nederland. 

 

We moeten de neerwaartse spiraal die alles en iedereen in zijn greep heeft een halt toe zien te roepen en dat zal niet gaan door het af te doen als een incidentje. Het wordt tijd om terug te kijken in de geschiedenis.

WAAR ging WAT fout? Niets gebeurt voor niets! 

Ik was zelf als leerling beslist geen lieverdje die alles maar voor zoete koek slikte. De leraren hadden het echt niet makkelijk met mij. Ik was echter ook zeer bewust van de macht die ik als leerling had en ik kletste docenten als klassenvertegenwoordigster makkelijk van de sokken.  

Inmiddels ben ik een oude rot in het vak, heb lesgegeven op diverse middelbare scholen en toen ik me aan de andere kant van de lijn (voor de klas) waagde wist ik precies:

  1. Hoe ik wilde dat mijn leerlingen me zouden behandelen.
  2. Hoe ik hen zou benaderen.
  3. Wat ik van hen eisen zou.
  4. Welke resultaten ik met hen samen wilde behalen.

Het was in de tijd dat je, jij  en tegen je leraar zeggen al gemeengoed geworden was, wat ik bespottelijk vond. Oh ja, vooruitstrevend maar het gaf kinderen toch een verkeerde boodschap mee, vond ik. Geschokt bekeek ik dan ook de ongeciviliseerde bende in de diverse lokalen. Het was hemelschreiend en ik vroeg me af of ik hier wel aan beginnen moest. Toch heb ik de poging gewaagd en er met heel veel plezier veel geleerd al was het hard werken. Ik ben in die periode ook heel erg gelukkig geweest.

Met MIJN kinderen.

Ik ergerde me echter dood aan het geklaag in de lerarenkamer over het jonge onbeheersbare volk. Wat me tevens opviel: Het klagen over de jeugd en hun respectloze gedrag was juist bij gemakzuchtige leraren luider dan bij de hen die duidelijke eisen aan hun leerlingen stelden.

Tekenen? Wat stelt dat nou voor? Plezierpakket

Vooral bij wat ik moest doceren is het een kwestie van een goed doorwrochte en gedegen visie over en op:

  1. Jezelf
  2. Je doelen
  3. Je vak 

Je moet weten waar je het over hebt en als docent bereid je een les terdege voor via

  1. Een met zorg opgezet en degelijk uitgebouwd leerplan
  2. Het inzicht in je leerlingen, de groep, de leiders van die specifieke klas en hun eigenheid.
  3. Je bent in hen geïnteresseerd en weet wat ze wel of niet op een bepaalde leeftijd 'aankunnen'
  4. Je geeft je leerlingen onversneden AANDACHT als je voor de klas staat.

Toen ik bij mijn eerste sollicitatie met de directeur het tekenlokaal bekeek, was ik bijna linea recta weggelopen. Het lag op mijn lippen om te zeggen dat ik niet van plan was om me hieraan te wagen. De directeur merkte mijn misnoegen en vroeg of ik het soms niet zag zitten. Hij bekeek me met verbaasd ontzag toen ik mijn eisen opsomde voordat ik aan deze klus wilde beginnen. Ik had namelijk nogal wat noten op mijn zang, maar al snel lichtte zijn gezicht op en hij ging overal mee akkoord

Ik ben Mevrouw Weltevree. Leerlingen spreken mij aan met u!

  1. Ik ga de tafels terugzetten in rijen met het hoofd naar mij gericht.
  2. Het docentenbureau komt weer truttig voorin de klas. Midden voor het bord. In groepjes is de verleiding veel te groot om te gaan keten en de leerlingen moeten me aan kunnen kijken als ik hun aandacht vangen wil. 
  3. Ik ben te klein van stuk om enkel met mijn gestalte respect af te dwingen en ik weet dat ik het van mijn uitstraling moet hebben.  Gillen heeft geen zin, fluisteren des te meer.
  4. Ik wil weten wie de kinderen zijn. Dat is het halve werk, dus ik neem alle klassenboeken mee naar huis om namen bij gezichten uit mijn hoofd te leren, voordat ik begin.

Leerlingen zijn gehaaid, gewiekst, hebben hun eigen doel en motivatie. 

Het is zaak dat jij hen als docent spelenderwijs mee krijgt in jouw doel. Zij voelen het direct als je bang of onverschillig bent. Binnen een paar seconden hebben zij door of je jezelf bent, het ziet zitten of niet en faken heeft geen enkele zin. Ze trappen er niet in, maar ze eten uit je hand als je respect voor hen hebt. Daar hoef je niet voor als een dictator te keer te gaan en je stem verheffen is meer een teken van zwakte dan van macht. Het is wel een vereiste dat je streng maar rechtvaardig bent, snel en flexibel op een situatie,  per dag, per uur, kunt inspelen. 

De groep valt of staat bij hun leiders

Zodra je het goed met de natuurlijke leiders van de klas kunt vinden zit je als docent gebakken. Maak daar gebruik van en je hebt een goede band met de rest. De leiders van een klas trappen er echter niet in als je de populaire vriendin probeert uit te hangen, enkel om hen voor je te winnen. Ze zullen altijd uitproberen hoever ze kunnen gaan. Calculeer dat als docent eenvoudig in en je wind je er niet over op. Je leerlingen zijn niet vies van gezag, mits je hen als individu geeft waar ze recht op hebben, namelijk jouw volledige aandacht. Kinderen, vanaf de brugklas tot aan het VWO examen zijn gelijkwaardig aan jou als mens, maar ze willen iets van je kunnen leren, anders heb je als docent totaal geen waarde voor hen. Ik heb ze bijvoorbeeld, lopend door de klas, tussen de aanwijzingen door, altijd voorgelezen. Tot aan het examenjaar. Boeken die ze zelf uitkozen, waaruit ik kon opmaken wat hen bezig hield en zij werkten ondertussen in alle rust toch ook heel hard door.

Weltevree was lekker maf.

Ik gebruikte zelfkennis, humor en zelfspot

  1. Ik was dan wel een ouderwetse juf, een klein opdondertje, ook wat de omgangsvormen betrof, maar in de klas heerste een weldadige rust waar het bij mijn collega-tekenleraar een herrie schoppende losgeslagen bende was.
  2. Ik bracht mijn jongens en meiden naast kennis over beeldende kunst, tekenen en de maatschappij ook respect voor materiaal bij. Ze kregen daardoor automatisch begrip van de waarde van het materiaal (wie het als leider toestaat dat het wordt verspild, zegt in wezen dat het waardeloos spul is)
  3. Ze wisten al snel precies waar ze aan toe waren. Mijn collega bleef verbaasd. Hij liep (als iedereen al naar huis was) nog uren zijn lokaal op te ruimen want zijn meute stormde over hem heen het lokaal uit en liet alles achter op de tafels. Ook hun werk. Wat zegt dat over de waardering die jij er als leraar voor toont? Terwijl ik ruim voor de zoemer hun werk ophaalde, strooide met complimenten die ze verdiend hadden, ruimden de jongelui zelf de gebruikte verf en linialen op. Omdat ik dat wilde!
  4. Ik had een gedegen opbouw in de lessen vanaf de brugklas tot aan het eindexamen en ze moesten wekelijks daarvan een onderdeel maken terwijl mijn collega hen één opdracht gaf waar ze drie maanden over mochten doen. Tel uit je winst. Niemand van de puberende doerakken wenste bij hem de handen uit de mouwen te steken, waar ze bij mij soms het lokaal niet uit wilden vóórdat ze de opdracht van die dag af hadden. Er waren cijfers mee te behalen!!!
  5. De directeur van de school keek verwonderd toe hoe men mijn lokaal verliet. Met een vriendelijke groet terwijl ze bij mijn collega joelend naar buiten bulkten. Ze hadden alweer drie kwartier niets uitgevoerd terwijl er bij mij keihard werd gewerkt. Ik was geen wonder, pakte het eenvoudig anders aan!
  6. Niet alleen de leerlingen vonden het in het begin vreemd. Zelfs collega’s zagen het zelfvertrouwen van de leerlingen de eerste maand al groeien en keken er vreemd van op hoe soms een hele groep om me heen stond om hun verhaal kwijt te kunnen. Als men me vroeg hoe ik het voor elkaar had gekregen dat die wildemannen en onzekere vrouwen zelfs de tekenles waardeerden ( een voorheen minderwaardig bijvak) reageerde men verbaasd als ik mijn duidelijke grenzen opnoemde.
  7. De andere docenten bekeken soms smalend hoe ik wekelijks stapels werk te corrigeren had. Dat was nog nooit eerder vertoond. Waarom niet? Ik zorgde er wel voor dat mijn jongens en meiden goede cijfers konden halen, ongeacht talent, want er is heel veel van de techniek te leren zonder een kunstenaar in spé te zijn.
  8. Veel hangt af van de leiding. Kinderen hebben een voorbeeld nodig en geven je terug wat jij hen geeft
  9. Geen enkele puber is bereid te buigen voor iemand die zij kunnen bespelen als een doetje en geef hen eens ongelijk? Zodra zo iemand achter uit zijn strot gaat gillen om orde in de klas te houden hebben de studenten groot plezier. Voor iemand die zelf onmachtig is en geen haalbare eisen stelt hoeven aanstaande volwassenen hun best immers niet te doen...

Natuurlijk kunnen we zeggen dat het onderwijs gelijke tred houdt met de maatschappij, maar volgens mij zit daar een kanjer van een gedachte fout in.

Onderwijs is bedoeld

om kennis uit te dragen en te vermeerderen

Het is geen kwestie van wat was er eerder: De kip of het ei. Het gaat niet om schuldigen zoeken maar het wordt tijd om te leren van gemaakte fouten en symptoombestrijding laat de basisfouten in stand. Onderwijs moet men serieus nemen en de waarde terug krijgen die het nodig heeft. Incluis de basis van omgangsvormen die we opnieuw moeten installeren. Met het uitoefenen van natuurlijk gezag want momenteel is onderwijs iets dat moet vanwege: diploma =  baan! Niet omdat het zinvol is te ontwikkelen opdat je later verder komt, zodat je makkelijker gelukkig wordt. Onderwijs is besmet met economische drijfveren. Als wij onze kinderen niet bijbrengen dat het HUN ontwikkeling ten goede komt voor de rest van hun leven (ongeacht of ze wel of niet een goede baan krijgen) blijven we de boodschap meegeven dat ontwikkeling geen inzet behoeft en er weinig doorzettingsvermogen voor nodig is want dat papiertje is simpel te koop.

We moeten terug naar het gedegen fundament van goed fatsoen, voorbeeld doet goed volgen, zodat onze nazaten weten hoe kennis, inzet en doorzettingsvermogen ten grondslag ligt en meewerkt aan hun persoonlijke geluk. Je eigen welzijn en dat van anderen is allang geen mores meer, niets om naar te streven, laat staan dat kinderen er een uitdaging in zien. Sociale vaardigheden, medeleven en trots zijn op je prestatie lijkt geen doel meer. Het gemak waarmee men de laatste grens omlaag heeft gehaald (door examenvragen te verkopen) is voor mij de uiterste limiet,

Fraude is nooit een incidentje om weg te bagatelliseren,

maar voor onderwijsland is deze examenfraude

de laatste alarmvlag 

(Wordt vervolgd )

Deel twee. Onderwijs ontwikkeling in de afgelopen veertig jaar De Mammoetwet.

Klik hier

 

 

 

Reacties (35) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Graag gelezen, je bent in elk geval mijn juf!
Dora, dit is waarlijk een artikel naar mijn hart!
Ik ben het voor 200% eens met je. ik herken er zoveel in van mezelf.
Ik was streng en durfde eisen toen ik els gaf, maar tegelijk kon ik luisteren en praten met de jongeren.
Het feit dat afgestudeerde leerlingen mij komen goeiedag zeggen als ze me op staart ontmoeten of herinneringen ophalen ... dat bewijst dat ze me toch graag zagen, niettegenstaande ik hen soms gestraft had en respect durfde eisen!
En mij moeten ze niet zeggen dat de jeugd slecht is! Er zit meer goeds in dan verondersteld wordt!
Zo! Stuur deze link maar door naar het ministerie van Onderwijs! Je legt de vinger precis daar waar het helemaal mis zit. Chapeau.
Ja, maar jij hebt me er ook over gehoord... oude schooljuf in hart en ziel, als ik daarover eenmaal op de praatstoel zit...eh haha,...berg je dan maar,
Goed artikel! Puntsgewijs neergezet, zoals een goede juf betaamt!
Dank je wel
Kan er niets aan doen, zit bij de geboorte ingebakken en mijn levensgetal is een negen (leermeester-docent)
Met veel plezier gelezen. Tekenen was mijn lievelingsvak op de middelbare school. Dit had voornamelijk met het handelen van de leerkracht te maken. Op een fijne en respectvolle manier ging ze met mij en mijn medeleerlingen om. Iedereen had daarom veel waardering voor haar.
Momenteel geef ik zelf les en ik merk dat ik veel 'technieken' overgenomen heb van goede leerkrachten zoals mijn oude tekenlerares.
Steengoed artikel over tekortkomingen in het onderwijs, goed aangegeven allemaal, ook over het gebrek aan respect/goede voorbeelden. Op het moment dat onderwijs niet meer aan deze uitsppraak voldeed, "Onderwijs is bedoeld om kennis te uit te dragen en te vermeerderen" hadden de alarmbellen al moeten afgaan, dat was zeker 20 jaar terug al en langer warschijnlijk.
Vond de lesstof zelf ook "nooit genoeg"; lacking info, allemaal zo eenzijdig en beperkt, daarom had ik nog het meeste aan de talen. Geschiedenis gaat hier in Nl nergens over, of zo goed als nergens over; alleen wat Europa, zooi Amerika met belachelijke hoeveelheid jaartallen om je hoofd mee te vullen, beetje kolonies van voornoemde continenten, verder niets... bestond de rest vd wereld vroeger niet of zo?
Aardrijkskunde was wel leuk op zich, toevallig leuke leraar ook. Wiskunde was een ramp omdat niemand enige creativiteit had om het me begrijpaar uit te leggen; sindsdien heb ik zelf veel -toen onbegrijpbare_ dingen wel begrepen omdat ik ze dan later n keer op andere manieren zag uitgelegd. Tja, school.
Dank je wel voor je uitgebreide reactie. Ben net bezig met deel 2 waarin ik veertig jaar terugga, via de mammoetwet en jij onderstreept nu (zonder het te weten) wat ik daarin ga beschrijven. Dank je wel
Ik kijk uit naar de volgende!
Helder verhaal en legt de vinger precies op de zere plek van (veel) hedendaags onderwijs. Dit artikel zou verplichte stof moeten zijn op de Pabo, in theorie èn praktijk.