Vriendschap met een houdbaarheidsdatum.

Door GifniksJoh gepubliceerd op Thursday 28 November 10:19

Ineens moet ik aan haar denken. Een vriendin van lang geleden met wie ik heel veel lol en plezier heb gehad. We gingen samen uit, werkten samen, reden samen paard. Het was echt dikke mik zal ik maar zeggen. Zij kreeg verkering en haar vriend viel goed in de smaak. Hij paste perfect in de groep, we mochten hem graag. Ik baalde dan ook als een stekker toen zij een punt achter die relatie zette. Maar het rare was dat het contact tussen ons daarna heel rap verwaterde en al gauw liet ze nooit meer iets van zich horen.

Nu snap ik pas waarom. Want ook al heb ik het nooit hardop uitgesproken en mezelf voorgenomen dat ik geen keus zou maken, ik had het stiekem toch gedaan. Mijn sympathie ging uit naar haar vriend. Hij was per slot van rekening het slachtoffer in deze. Hij had niet voor deze situatie gekozen. Zij was degene die er een punt achter had gezet. Zij was de bitch.

Nu pas besef ik hoe zeer ik haar heb laten barsten. Zij was mijn vriendin en ik heb het op een cruciaal moment in haar leven af laten weten. Ik heb, zonder het hardop uit te spreken, zijn kant gekozen terwijl ik hem niet eens zou hebben gekend als zij hem niet als haar vriend had geïntroduceerd. In plaats er voor haar te zijn en begrip en medeleven te tonen had ik zwijgend een snoeihard oordeel over haar actie geveld. Naar haar uitleg luisterde ik maar half om die vervolgens met de gepaste afkeer en het bijbehorende ongeloof naast me neer te leggen. Ik heb haar zelfs verweten dat ze mij pas op de hoogte bracht van de situatie toen die al was geëscaleerd en dat ze niet eerder naar me toe was gekomen. Alsof ik dan wel naar haar zou hebben willen luisteren en haar zou hebben geloofd. Voor mij stond één ding als een paal boven water, die vent van haar was een geweldige gozer, aan hem kon het sowieso niet liggen.

Nu pas, jaren na dato, begrijp ik hoe zij zich moet hebben gevoeld. Zonder het destijds te begrijpen heb ik haar gewoon keihard laten barsten. In plaats van er voor haar te zijn in die moeilijke periode, heb ik het compleet af laten weten. Zij toonde zich niet zwak, gedroeg zich niet als het slachtoffer, ze oogde zelfs sterk, alsof ze helemaal er niet onder leed, alsof ze het allemaal wel best vond zo. Maar ze hield zich natuurlijk groot voor de buitenwereld. Ze kon ook weinig anders. Als zij zou gaan zitten janken dan kreeg ze meteen op haar bord dat ze niet moest zeuren want zij had het per slot van rekening zelf toch zo gewild. Wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten dus nou niet piepen en door.

Het heeft jaren geduurd en het is inmiddels beschimmelde mosterd na de maaltijd, maar nu snap ik hoe zij zich moet hebben gevoeld. Nu pas, nu ik een koekje van eigen deeg heb gekregen en zelf heb ervaren dat ook voor hechte vriendschappen een houdbaarheidsdatum geldt.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.