Alternatieve Elfstedentocht op de Reschensee

Door De-realist gepubliceerd op Monday 20 January 15:07

In februari 2011 beleefden een aantal 'schaatspioniers' een fantastische week op de Reschensee, Süd-Tirol, waar een alternatieve elfstedentocht verreden werd. Hierbij het verslag van een weekje wintersport.

foto 1: Graun in Vinschgau

Op zondag 6 februari vertrokken we met auto, winterbanden en sneeuwkettingen, al bleek dat allemaal redelijk overbodig. De reis verliep voorspoedig, al werden we onderweg aangehouden bij het binnenrijden van de deelstaat Baden-Württemberg. Door een auto die langs de weg staat, in burger, en dan achter je aan gaat. Ze pikten de oude auto's en vooral de NL'ers eruit, drogencontrolle, al noemden ze het routinecontrole. Is dit jargon ?

We kwamen 's avonds aan in ons pensionnetje, en het was bitter koud. Ik schrok daar nogal van, schaatsen met -20 is zwaarder dan bij 0 graden, maar de rest van de week werd het almaar warmer. Op de maandag 75 kilometer gereden, ik moest ook wat wennen aan de 1500 m hoogte, aangezien mijn vaste verzorger met de ampullen epo aan de grens staande was gehouden. 

De organisatie had, samen met de plaatselijke VVV, een prachtige baan uitgezet op het stuwmeer de Reschensee, vlakbij het drielandenpunt Italië-Oostenrijk-Zwitserland. Je schaatst volledig tussen de bergen, maar zoals zo vaak in deze contreien (fietsers zijn bekend met het fenomeen) staat de wind pal tegen, of vol in de rug. Al naar gelang welke kant je op gaat. 

foto 2: een prachtige ijsvloer

De maandag stond natuurlijk volledig in het teken van wennen aan de omstandigheden, het ijs, de prachtige omgeving, en de maandag was geschikt voor het maken van foto's. Dan had je dat maar vast gedaan.

De dinsdag stond de eerste 200 km op het programma. Zelf had ik ervoor gekozen die dag wat rustig aan te doen. Ik had nog nooit verder dan 90 km gereden, en wilde de dag gebruiken om weliswaar ver over de kaap van de 100 km te komen, maar ook nog wat puf over te houden voor de andere dagen. En ervaring op te doen over hoe ik die lengte vol zou kunnen houden. Liever drie dagen fijn schaatsen, dan jezelf dinsdag al stuk te rijden. Na een rustdag op donderdag zou ik dan vrijdag voor de 200 gaan.

Er stond een zeer harde wind recht op de baan, en omdat het meer langwerpig is gevormd, betekent dit  6,5 km glijden en 6,5 km werken, en dan vooral samenwerken. Door een mindere teamgeest in het groepje waarin ik terecht kwam, zijn we doorgereden bij een verzorgingspost, samen met een man met rode jas. Je kent je medeschaatsers nl niet, namen worden pas na zo'n drie rondjes uitgewisseld, sportdrank nog later. Maar rode jas stopte er die ronde mee, en ik stond dus plots alleen. Door een volle ronde alleen werd ik al flink moe bij 75km maar heb toch nog 4 rondjes(van 12,5) gereden, steeds wat duo's/trio's formerend. 125 km, niet kapot, zodat ik woensdag weer een schaatsdagje kon hebben.

Donderdag hebben we een rustdag gepland, en de geschiedenis van het (stuw)meer eens goed verkend. Het bleek een kleiner bergmeer te zijn geweest, en de stuwdam is onder luid protest van de plaatselijke bevolking toch gebouwd. Hij deed de onteigende huizen van Resia en Graun verzuipen.

De karakteristieke verzonken kerktoren van Graun herinnert nog aan dit verleden..

  foto 3: de verzonken kerktoren van Graun, die door de aanleg van het stuwmeer onder water kwam

En dan vrijdag de grote dag. De start in het donker, met aansluitend 6 km rugwind, maakte het opnieuw lastig meteen al een goede groep op te pikken. Na deze 6 km zag ik mijn dorpsgenoot net voor mij in een ideale groep, en ik besloot het gaatje dicht te rijden. Gevaarlijk, want elke grote inspanning moet je later dubbel terugbetalen.
Maar na een ronde werden we ingehaald door een omvangrijk peloton, waar je zelfs tegen de wind in meegezogen werd. Maar waar teveel mensen in rijden, en teveel gevallen wordt. En bij valpartijen ging de hele groep wachten En er werd te lang gerust. En bovendien: Omdat ik alléén meeschaatsen geen prestatie vind, maar ook op kop wil rijden, zijn we met een groepje doorgereden toen zij een
langere stop maakten. Opvallend genoeg waren dit grofweg dezelfde zeven als eerst. Zo kwamen we over een andere groep heen (van 6), net toen het mij even hard genoeg ging. Dus koos ik voor die iets langzameren, wat uiteindelijk de ideale groep bleek.

 

Na de kaap van 100 km werden dit 6, later 5, en 4 rijders. Op mijn inititatief hebben we een gedubbelde Zwitser gecharterd mee te rijden: Steeds kop over kop (tegen de wind in dan), elk 500 m, wat prima aangegeven stond. Onze locomotief Harry vond het nodig soms twee stukken voor zijn rekening te nemen, maar dat werden er steeds minder. 

Deze laatste ronden begon het enorm te dooien, wel 8-10 graden. In tegenstelling tot in Nederland konden we echter gewoon doorrijden, omdat het ijs gekoeld wordt door een 70 cm dikke ijsvloer eronder, die veel kou afstraalt. Maar in de laatste 2 ronden sneed het enorm in. Wellicht mede daardoor (gezien mijn lagere gewicht snijdt het minder in), en door de powerbar van ronde 13, alsook door de talrijke aanmoedigingen van mijn teammaats van dinsdag, kwam ik er deze slotronden weer helemaal door. Zelfs zover, dat de sterkste man, bovengenoemde Harry opgewacht moest worden.

de ijsvloer was 60 cm dik

Natuurlijk was het geen wedstrijd (we hebben ook iedere ronden even rust en verzorging genomen, behalve de eerste en de laatste), maar ik ben toch net voor 2 van mijn maten geeindigd: de nettotijd werd genomen, dus heb ik de groep na het startschot even 25 sec laten gaan, ben via een rijdende start over start-finish gegaan (windmee), en zo meteen aangesloten. Je loopt dan een risico dat je een lekkere groep mist, maar helemaal vooraan starten gaf dinsdag ook nadelen. De genoemde Harry was zelfs 3 min later gestart, vanwege vergeten handschoenen. De wedstrijd-die-geen-wedstrijd-was werd gewonnen door de Zwitser Martin Hänggi, bekend van o.a. allround toernooien. Deze winter maakte Hänggi overigens zijn rentree in deze toernooien op het nieuwe onderdeel massastart.

De samenwerking in de groep was fantastisch: de sterkeren reden niet sneller op kop, maar vaker. Maar toen de zwaksten afvielen (je ziet dat snel genoeg), de nr 6 en later 5, begon ik bij 150 km toch te denken dat ik weleens de volgende zou zijn. Vanaf dat moment ben ik nog zuiniger gaan rijden. Maar al bij 175 bleken ook de anderen tegen het eind van hun Süd-Tirols te zitten.

Met een even oubollige als ontroerende pact-van-Dokkum-foto zijn we over de finish gegaan, in zoals Hans Sibbel zou zeggen: in 8 uur 3 nog wat....(8 uur 3 en vijftig). Zeer vermoeid en met stramme enkels, maar een wandeling van 2,5 km naar het dorp deed dezen goed. Een Zwitserse massage en Thaise
maaltijd (of was het andersom ??) later was ik alweer fit genoeg om mezelf naar het feest te sleuren.

de finishfoto. Let ook op de plassen op het ijs

De feestavond was meteen al een snelle reunie van deze unieke dag. Onder het wreed verstorende geluid van de Zaandammer Zeemanswannabees werden ervaringen uitgewisseld, en de vergoedingen voor het gedane kopwerk in alcoholische valuta terugbetaald. De organisatie, de ijsmeesters, de
toeristenchef en de winnaars werden in het zonnetje gezet. Hierbij stal de Zwitsers-Amsterdamse trompettist Rob Faltin de show (dezelfde die met ons 3 rondjes meegereden had).http://www.youtube.com/user/robdujardin?feature=relchannelp/c/46806042A52C7E09/10/kKYxH4lLzSc

Winnares en nummer 7 in totaal, Jopie van Weegen uit Eemnes, werd even vergeten, en daarom nog maar hier alsnog genoemd.


 

Reeds om 23.00 uur, na slechts een schamele 16 uur met veel vrieskou, scheuren, slag
hervinden, rondjes aftellen en heel veel soep, extran en ontbijtkoek, was het feest alweer ten einde. Op naar een vervolg op de Reschensee.

voor sfeerimpressies: eigen: http://www.youtube.com/watch?v=w-DttfjXw9E&feature=related of  van organisatie: http://www.youtube.com/watch?v=g7gjyWyXm-M

edit:....en een jaar later reed ik de 'echte'!

http://www.xead.nl/schaatsen-van-de-elfstedentocht

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk verhaal, mooie sport nu op naar de Elfstedentocht!