06: Kerstfeest op de berg in de Sinaï

Door Motorfietsgerrit gepubliceerd op Thursday 13 June 18:17

Publicatie nr. 6 in de Zilla 'Mijn dienst in de Sinaï woestijn 1985 en 86'

De kerstdagen van 1985 bracht ik door boven op een berg in de Sinaï woestijn, samen met  een infanteriesquadron van de 'Go Devil Task Force', US army en 2 landgenoten. Wij Nederlanders waren verantwoordelijk voor het radio- en telefoon-berichtenverkeer tussen de observatiepunten verspreid in de woestijn en het zuidelijke basiskamp. We hadden het op een accoordje gegooid met de amerikanen; als zij de dagdienst deden, dan namen wij de nachten waar, goede deal!.

 

Amerikaanse soldaat in het TOC (tactical operation centre) van SCC6 (Sector Control Center) boven op Gebel Sukhn (Gebel = berg) in de Sinaï woestijn, aan de golf van Aqaba met uitzicht op Saudi Arabië, Jordanië en Israël.

-----------

Woensdag 25 December, Kerst.

Zo, vandaag is  het dus kerstmis, maar de sfeer moet er nog een beetje in komen, want het is nu nog maar kwart over negen in de ochtend. Een nog wat bleek morgenzonnetje schijnt het raam van het TOC (tactical operation centre = radiokamer (red)) binnen, waar ik nu met koude voeten vanwege de toch behoorlijk lage temperatuur zit te schrijven. Straks om half tien gaat de ontvanger aan om te kijken of het kerstgroetenprogramma(*) vanochtend wordt uitgezonden. De achterbanier(*) waarin de tijd van de uitzending werd vermeld is hier niet meer voorhanden, dus moeten we simpel door te luisteren daar maar achter zien te komen. Daar offer ik m'n dagrust nog wel voor op.

(*)De Achterbanier was een veertiendaags periodiek, uitgegeven door de directie Voorlichting ministerie van Defensie, bestemd  voor de Nederlandse militairen in de Sinaï en voor hun familieleden en andere relaties in Nederland. Op 12 december 1985 vonden in Hilversum opnames plaats voor een kerstgroetenprogramma van Radio Nederland Wereldomroep, waar familieleden van de uitgezonden Nederlanders hun groeten konden overbrengen. Een impressie van die opnamen is op 31 december 1985 in het televisieprogramma 'Een Dik Uur Dik' uitgezonden. De radioboodschappen zijn op eerste en tweede kerstdag via de korte golf richting het Midden-Oosten uitgezonden.

Het tekeningetje op dit blaadje -en ook op de volgende blaadjes- stelt (stellen) armbanden voor die de diverse korpsen van politie dragen. Een plaatje zo nu en dan in een brief doet 't wel leuk, niet?. Tenslotte kregen wij op de lagere school ook altijd een stickertje of een stempel in ons schrift als de juf vond dat we netjes hadden geschreven en goed ons best hadden gedaan. een goede stimulans om dus door te gaan op de manier als we bezig waren.

Het weer is weer goed, wel wat frisjes, maar toch goede zonneschijn en wolkenloze lucht. Daarom besloot ik om vandaag maar eens weer naar beneden te gaan en een eind de wadi in te lopen. Lunch afwachten zou nog wel eens een uur hebben kunnen duren, daarom ben ik maar vertrokken met wat snoepjes en een appel. Gizmo, de hond, ging met me mee. (Liep achter me aan het hek uit, bleef toen staan en pas toen ik 'm riep begreep hij dat 'ie mee mocht). Al drie keer eerder was ik de berg af naar beneden gelopen, hetgeen een behoorlijke steile wandeling is.

Afijn, eenmaal beneden sla ik rechtsaf de wadi in en na enkele honderden meters komt er een bocht om een berg heen. Tot dáár was ik al eens met een maat gelopen, maar nog niet verder. Gizmo en ik deden dat dit keer wel. Allebei bewonderden we de rotsformaties die in de wadi ronde vormen hebben, veroorzaakt door het water en zand dat door de wadi's zo nu en dan stroomt. We lopen nog een paar honderd meter en dan loopt de weg -die door de wadi loopt- naar rechts. Maar ik kijk naar links en zie daar een kleine wadi die vanuit de verte besneeuwd lijkt. Oogverblindend wit straalt het ons tegemoet. "Wat zou dat zijn" denk ik, dus loop ik er naar toe. Als ik aankom bij het witte spul ontdek ik een put die gegraven is in het kalkzand. Want dat blijkt het te zijn; pure kalk. Onder een dor prikkelstruikje ligt een roestig blik met een touw eraan. Kennelijk bedoeld om in de put te laten zakken. Dat doe ik dus. Bonk Bonk Bonk gaat het blik als het tegen de wand aankomt. Pas als ik zowat de volle lengte van het touw benut heb komt het slap te staan. Een teken dat het blik de bodem heeft bereikt. De put blijkt tien tot vijftien meter diep. Maar er is geen water in de put - kan ook niet want dat zakt direkt weg in het kalk- dus waarschijnlijk is de put gebruikt, of nog steeds van nut voor andere doeleinden.

Het touw met daaraan het blik verstop ik weer onder de prikkelstruik en ik loop verder de kleine wadi in. Gizmo is daar al. Het kalk dat in er ligt voelt zacht en koud aan in de handen. Het is waarschijnlijk afgesleten van het melkachtig witte gesteente waarop we staan. Een stukje loshakken met een ander stuk steen lukt niet zonder de boel te verpulveren. Weer wat verderop in de wadi verkleurt de witte massa in geel en oranje. Nader onderzoek leert dat die rotsblokken bestaan uit bros zandsteen. En nóg wat verderop zijn de kleuren wit/geel/oranje en paarsachtig blauw. Daar vind ik een gipsachtig stukje steen waarin die kleuren zijn vertegenwoordigd. Het lijkt net driekleuren-schep-ijs.

Ik besluit om terug te lopen en Gizmo loopt mee. Als we weer aan de voet van de berg staan waar we de lange moeizame tocht naar boven moeten aanvangen, houdt Gizmo stil...en gromt. Hij loopt weer terug, blijft dan staan en blaft. Kijkt om naar mij, maar ik weet niet wat hij wil. Daarom loop ik op Gizmo af en op dat moment start hij een sprint. Dan zie ik pas dat er aan de overkant van de wadi een kameel staat te grazen aan de boom die daar staat. Gizmo staat pal voor 'm, maar is wat angstig en schichtig. Pas als ik wat naderbij kom -ook wel wat voorzichtig, want ik weet niet of kamelen bijten- durft Gizmo te blaffen. Hij vindt duidelijk dat Kamelekees niet aan de boom mag komen. Maar Kamelekeesje is niet bang voor het kleine zwart-witte hondje. Doodstil staat hij loodrecht voor mij naar mij te kijken. Ik sta ook stil en kijk terug. Zo hoog is zo'n kameel eigenlijk helemaal niet, maar wel smal. Jammer dat ik m'n camera niet bij me heb. Ik besluit naar de kameel toe te lopen. Maar als ik dat doe, zet de kameel zich in beweging en loopt zonder zich te haasten naar de bergrand. Verhip!, daar staat nóg een kameel, je ziet ze nauwelijks tegen de achtergrond van de bergen. Even kijk ik in het rond om te zien of er eventuele eigenaren in de buurt zijn, maar dat blijkt niet het geval te zijn.

Gizmo blijft beide kamelen overbluffen met zijn hoge blafje dat geweldig klinkt door de rotswanden die zijn gekef versterken en galmend echoën. Maar ik heb geen zin om op het hondje te wachten, dus begin ik naar boven te lopen. Bij een bocht houd ik stil en kijk naar het viervoetertje dat nog steeds bij de bultkezen staat. Twijfelend kijkt Gizmo naar mij en als ik fluit loopt 'ie met een noodvaart naar me toe. Moe, en met spierpijn in de kuiten zitten we op kerstavond 1985 samen aan het kalkoengerecht. Gizmo en ik. En als ik een uiltje knap op bed, krabt hij tegen de deur en laat ik 'm binnen. Met een sprong is hij op het bed en gaat tegen me aan liggen. Vandaag het ik een goede vriend erbij!.

Zicht over de golf van Aqaba, door de bolling van de aarde is de kust van de overkant onzichtbaar.

Zicht de andere kant uit, de woestijn in. Onder alle lichtomstandigheden weer anders. Altijd adembenemend mooi!.

 

 

 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je krijgt een goed beeld van hoe het was.Complimenten!
Bizarre omgeving om je kerst te vieren, de foto's zijn echter wel prachtig en het kerstverhaal ook. Witte Duim, :)
Heel mooi geschreven. Heb het in 1 adem uit gelezen en wat een schitterende foto's.