Hoop opgegeven

Door Lenneke41 gepubliceerd op Tuesday 19 November 10:51

Zegt genoeg he, denk ik zo. Met man en macht heb ik geprobeerd mijn gevoel over te brengen op de mensen van wie ik hou. Mijn zoon, gewaarschuwd en wel voor de gevolgen als hij zich weer niet aan de regels zou houden. En de uitdaging begon vanochtend direct. Terug zijn bed in gaan. Treuzelen bij het aankleden. 20 minuten over zijn brood klaarmaken doen, voor ontbijt en lunch. (Brood klaarmaken bij hem is. 4 sneetjes pakken/plakje worst ertussen/doorsnijden/inpakken en 2 opeten. 20 minuten over zijn brood op eten. En vervolgens het nog niet ophebben en aangezien ik hem gewaarschuwd had voor de consequentie en deze ook doe volgen, de rest wegkwakt. Nee niet in de prullenbak maar er naast niet eens de moeite nemen om de deksel omhoog te doen. Wat voor mij de druppel was en zijn straf dus niet langer meer uitstelde. 

Tussen al deze bedrijven door een gesprek met Thomas dat het dus niet ophoudt. En het bewijs er weer van geleverd is. Thomas probeert zelfs nog een gesprek maar ondanks de tranen in zijn ogen maakt het toch al niet meer uit want hij heeft zijn straf toch al. Waarom is die knop niet omgegaan naar alle emotie van vorige week. De consequentie van zijn gedrag staat hem niet aan. We moeten het zien als een time out. Waarin ik sterker ga worden maar er niets zal veranderen aan zijn gedrag, want naderhand zal er toch weer veel aangetrokken moeten worden. 

Naderhand nog in de gang gepraat met Thomas, zie in de ogen tranen (of verbeeld ik me dat). De afstand is groot. Valt er nog te lijmen wat kapot is. Nee zoals ik het hem hoor zeggen niet. Want ook na de time out zal er in zijn ogen niets veranderen. Wat moet ik dan nog ? Ik hou van Thomas, maar ook van mijn kind. En als moederzijnde geef je toch niet graag je kind op. Maar als je eindelijk denkt je partner voor het leven te hebben gevonden, die kapot gaat aan het aanzien wat je kind jou weer aandoet. Wat doe je hem dan aan. 

Ondanks dat het er naar uit ziet dat Thomas zijn eigen weg inslaat met zijn kinderen, zie ik echt het belang van de time out tussen Jim en mij in. Dus die stap heb ik genomen en de maatschappelijk werkster gemaild met het hele verhaal dat ik de stap met spoed wil nemen. Jim tijdelijk (4 weken) naar zijn vader en afhankelijk van het verloop misschien nog wel langer. Maar wel met begeleiding van een psycholoog en zijn medicatie als ondersteuning. 

 

Thomas heb ik een bericht gestuurd met de tranen in mijn ogen. "Het spijt me dat je hierin betrokken bent en dat ik niet een kantklare oplossing heb. Ik begrijp wel dat je klaar bent. Ooit hoop ik dat als je me bijna vergeten bent en rust hebt en gelukkig bent ook vergeven kunt. Het doet me echt pijn... ik hou namelijk nog steeds heel veel van jou ..."

Het gedrag van Jim, hangt niet aan de komst van Thomas en zijn kids, maar uit gesprekken met kennissen, familie, en vrienden blijkt dat hij zich altijd al op deze manier richting mij gedraagt. Dat maakt mijn gevoel nog falender dan het als is, voor mijn gevoel heb ik gedaan wat ik kon, maar lukte het niet. (al dan niet tegengewerkt door zijn vader, had ik sterker moeten zijn.) Te laat voor mij en Thomas, misschien nog net op tijd voor mij en Jim. Of zie ik straks de wereld weer alleen tegemoet. De tijd zal het leren. 

Bah ik heb een huildag vandaag, snel maar weer wat mindfullness oefeningen doen. Hoewel 1 zin van me in mijn telefoon staat welke ik dagelijk lees. Nou ja eigenlijk 2. Maar deze is sinds gisteren: 

Het is goed, wat het ook is het is er al, laat me het voelen. 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je.... Ik hoop dat ik dat geluk nog terug kan krijgen. Ik blijf er nog voor vechten.
Ik wens dit ook toe en hoop met je mee!
Je kan je kind niet redden door je eigen geluk op te geven! Hij zal het voelen en of een oppermachtig gevoel over je krijgen of een schuldgevoel................... Als jij je gelukkig voelt een geluk ervaart die je nog nooit hebt ervaren gooi dit dan niet zomaar weg. Blijf bij je geluk uit liefde voor je kind want een ongelukkige moeder kan geen kind helpen.