Het verlies van een oog.

Door Henie gepubliceerd op Monday 03 February 13:12

Het verlies van een oog.
Wat betekent het verlies van een oog, hoe verwerk je het verlies, hoe geef je het verlies van een oog een plaats.

Het verlies van een oog......een waargebeurd verhaal.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/5c33083897376de323efd3e4b4f6d934.jpg

 

Een oog verliezen, dat is een rare zin. Toch is het mij overkomen.
Een waar gebeurd verhaal.

Het verlies van een oog.
Jaren geleden kreeg ik griep, niet wat grieperig nee echte griep, als je ooit echte griep hebt
gehad dan weet je wat ik bedoel. Na dagen hoge koorts zo kwetsbaar als de pest natuurlijk.
Ik kreeg door de slechte conditie waar ik in verkeerde een virus in mijn oog.
Het Herpes simplex virus, ja hetzelfde virus als dat van de koortslip maar dan in mijn oog.
Dat is ernstig, de oogarts kon vertellen dat er drie vormen waren. Ik had de ernstigste vorm.
Daar ben je dan mooi klaar mee, het betekende beschadigingen aan mijn hoornvlies, na een
korte tijd zag ik nog 5 % met het aangedane oog. De enige oplossing was een hoornvlies-
transplantatie. Dit kon pas nadat ik een jaar Herpes vrij was. Na een jaar kwam ik op de
wachtlijst voor hoornvlies donoren, bloed en weefseltyperend, dus niet ieder hoornvlies
kon voor mijn situatie gebruikt worden. De tijd ging voorbij met heel veel pijn. Iets aan je
oog hebben is zo pijnlijk.


Na ruim drie maanden was er donorhoornvlies beschikbaar. Een heel bijzonder en
dubbel moment. Je weet dat iemand het leven heeft gelaten. Maar je weet ook  dat iemand
goed nagedacht heeft over de betekenis van leven. Zover nagedacht dat deze mens besloot
donor te worden.

Dankbaarheid overheerste, dankbaar voor de familie van de donor, die de beslissing
respecteerde of nam, dankbaar voor het besluit van de donor.


Daarnaast was ik dankbaar dat ik op mijn twintigste  zelf al besloten had donor te worden,
of het zo moest zijn.


Na de operatie kon ik weer zien, van 5% zicht na nagenoeg normaal zicht is bijna niet te
bevatten. Wel had ik een lichte vervorming, maar daar was goed mee te leven.

Het verlies van een oog.
Mei vorig jaar, in mijn slaap beschadig ik mijn hoornvlies.
Het besef dat mijn hoornvlies beschadigd was.. …..Direct contact opgenomen met het
Universitair Centrum waar ik ooit geopereerd was en waar ik nog steeds kwam voor mijn
controles.  Ik moest direct komen, maar ja t is een uur rijden. Op weg naar het UMC werd
ik ziek, zieker dan ik ooit geweest ben. En dan ben je onderweg, je beseft dan je in een
ambulance  moet, maar je zit (gelukkig niet alleen) ergens aan een snelweg.
Aangekomen in het ziekenhuis was het te laat. Het donorhoornvlies waar na 17 jaar nog
steeds één  hechting in zat had het niet gehouden. De zwakke plek van de hechting,

die ik waarschijnlijk net geraakt had en het zo ziek worden maakten dat er zoveel
druk op mijn oog kwam,  dat mijn oog niet meer te redden was.
.

Het verlies van een oog.
Acuut geopereerd,  maar ik kreeg de boodschap mee  dat er grote kans was dat het oog
niet gered kon worden. Maar ik wist het al, ik ging de narcose in met het besef dat ik mijn
oog kwijt zou raken. De operatie werd een voorbereiding op het dragen van een
oogprothese. Een kunstoog.

Het verlies van een oog.

Herstellen, bij komen, verdriet, verwerken, beseffen. Het verdriet soms niet te dicht bij
laten komen. Mezelf tijd geven. Doelen stellen. Beslissingen nemen. Samen met mijn
naasten. Wat betekenden mijn naasten, mijn vrienden, collega’s en zoveel meer
mensen verschrikkelijk veel voor mij.
Wat hielp het dat al deze mensen er waren!
Samen, konden we het aan, samen konden we het een plaats geven.
Mijn karakter, waar ik mijn ouders erg dankbaar voor ben, maar natuurlijk  ook gevormd
door mijn leven, heeft ook veel kunnen bij  dragen. Optimistisch, realistisch bracht het me
waar ik nu ben.

Een  specialistisch laboratorium maakte voor mij een kunstoog.  Wat zijn dat super
mensen, ik heb zo’n prachtig oog gekregen. Mensen die mij niet kennen zien het
niet dat ik een kunstoog draag.

Nu ben ik 10 maanden verder. Leven met één oog is mogelijk, maar niet eenvoudig. Ik ben
niet zo moe meer als vlak na de operatie, maar de volledige concentratie die ik nodig heb
bij alles wat ik doe maakt wel dat ik sneller vermoeid  ben.
Ik werk weer volledig en gelukkig kon ik het werk wat ik zo graag doe blijven doen.
Autorijden levert geen problemen op.
Ik tennis weer, soms knarsetandend, maar op een acceptabele manier.
En zo gaat het leven weer verder. Met een blijvende handicap, maar ook met
zoveel  liefde, kracht en vriendschap.
Het verlies van een oog!

Update:
Ik ben ondertussen ruim anderhalf jaar verder. Ik heb een handicap, een behoorlijke handicap, maar ik doe de meeste dingen weer als voorheen. De moeheid is verdwenen. Wel ontdek ik dat als ik moe ben, ik me meer moet concentreren als voorheen......

 

“Himmel på jord”,  – “Hemel op aarde”, Inge Mahn.

Copyright © Henie

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Thanks xx
Je bent een kanjer ! Knap hoe je er over schrijft en mee omgaat!
X Ons
Jeetje wat een heftig verhaal!
Heel heftig.. ik ga je ff pb-en.. xxx
Dank je Luus en Spiritlady!
jeetje, dat zal er even goed zijn ingehakt, ik heb me eigenlijk nooit gerealiseerd dat je met 1 oog geen diepte kan zien, dat zal behoorlijk wennen zijn, en flink lastig zijn met het inschatten van vele dingen.
Dank je wel, Alleen, voelde goed om het op te schrijven en misschien kan ik iemand die hetzelfde overkomt moed geven.....