Twee normale en drie schaamroze blunders

Door Neerpenner gepubliceerd op Thursday 12 September 18:10

Toen ik hoorde van de opdracht om mijn top vijf blunders uit de doeken te doen, dacht ik dat ik te weinig blunders had om mee te doen. Ja, ik ben heel erg verstrooid, maar altijd in de mate van snel verdwaald te raken, naar de kelder lopen terwijl ik juist naar de zolder wou. Ik zocht naar die momenten die zo pijnlijk zijn dat ze bij de lezers een brede grijns van leedvermaak zouden bezorgen. Maar na een paar dagen vond ik nog niks, tot ik vandaag het artikel van Siewerd las. Zijn vijfde blunder die, zoals hij zelf schrijft, een rode oortjes moment was, zorgde voor een flits van inspiratie. Ja, er was een gebied van het leven waar ik toch al een aantal pijnlijke (voor mij), maar toch vermakelijke (voor de rest) momenten had. Het levensgebied van de wilde puberhormonen. Ik vond er zelfs drie, vandaar de titel, in volgorde van de hoeveelheid schaamte waaronder ik leed en nu nog een beetje lijd.
Een schrijver moet durven om ook de kant te tonen waarvoor hij gêne voelt,  dus dit leek me een ideale schrijfoefening.

1. Een eerlijk kind

Toen ik heel jong was, had ik lak aan de fijnzinnige regels van de communicatie.  Vaak gaf ik daar te pas en te onpas een mooi staaltje van. Maar mijn hoogtepunt gebeurde op straat.
Ik hing aan de hand van mijn moeder te wandelen, druk bezig met iedereen in de gaten te houden. En daar zag ik haar, ze wandelde met waggelpassen de hoek om. Ze droeg een winterjas die werkelijk uitpuilde aan alle mogelijke kanten. Gefascineerd zag ik haar puffen en hijgen en riep met een heldere kleuterstem: ‘Mam! Waarom is die mevrouw zo dik?’ Iedereen draaide de koppen om, ongetwijfeld zoekend naar de herkomst van die charmante uitroep. Ook de dikke dame dus, met een priemende blik keek ze naar mijn moeder. In die blik lag een heel scala aan beledigingen naar mijn moeders opvoederkwaliteiten. Mijn moeder lachte een diplomatisch lachje, legde haar hand over mijn mond en sleurde me met een verassend sterke greep weg.

2.  Peter Pan aan de telefoon.

Als kind had ik een zeer rijke fantasie, nu heb ik dat ook, maar toen was ik niet altijd in staat om het verschil te zien tussen fantasie en werkelijkheid. Zo was een tijdje mijn ‘held’ Peter Pan, die jongen die nooit volwassen werd en met de feetjes speelde, en natuurlijk het tegen kapitein Haak opnam. Ik verslond de strip regelmatig en praatte er zelfs over. Ik beklaagde het dat ik niet naar nooit-gedacht land kon komen.
Maar op een mooie dag rinkelde de telefoon. Ik nam hem op en zei op een verveelde toon: ‘Hallo, met wie spreek ik?’
Kunnen jullie mijn opwinding voorstellen toen ik een mysterieuze stem hoorde antwoorden: ‘Met Peter Pan in eigen persoon.’
Op slag was ik klaarwakker en was al hysterisch geworden.
‘Is dat echt waar! Spreek ik echt met jou? En ik dacht nog wel dat je niet echt bestond.’
Die stem zei licht geamuseerd, later zou ik ontdekken waarom hij zo gniffelend klonk, ‘Natuurlijk besta ik echt, maar enkel voor degenen die echt in mij geloven.’
Daarna volgde de rest van mijn gekste gesprek totdat mijn vader in de woonkamer binnenstormde met een enorme grijns en een telefoon in zijn hand. Opeens hoorde ik Peter Pan niets meer zeggen.
Toen ik het door had, en de daaropvolgende schaterlach van mijn gezin onderging, was ik beroofd van een prachtige illusie. Om het allemaal erger te maken, had ik eerder mijn vader horen telefoneren. Maar ik luisterde niet naar hem, ik was zelfs zo geïrriteerd door zijn luide toon dat ik eiste dat hij wat verder weg ging.

 3. Goed bedoeld, verkeerd opgevat.

Op de middelbare school verloor ik mijn hart aan een paar meisjes, maar steeds is er of niks van gekomen of slecht afgelopen. Maar bij een meisje is het wel op een gekke manier duidelijk geweest dat ik niks bij haar moest proberen.
De school beschikte over een internaat en zowel zij als ik had daar een eigen kamer.  We spraken wel eens met elkaar, maar echte vrienden waren we niet, de hoofdreden dat ik naar haar ging was, uiteraard, mijn verliefdheid.
En zo zaten we op haar bed met elkaar te praten, tot er iets fantastisch gebeurde. Ze sloot haar ogen en viel met haar hoofd op mijn knie. Iedereen zal het begrijpen als ik zeg dat ik meteen knalrood werd en mijn hersencellen het koortsachtig druk hadden. Wat moest ik nou doen? Wilde ze hiermee zeggen dat ze me wel ‘mocht’? Hoe moest ik me nu gedragen? Wat moest ik doen?
Uiteindelijk besloot ik het voorzichtig aan te pakken, met een bevende hand streelde ik heel voorzichtig haar haren. Ik streelde het alsof ik een gevaarlijk woest beest probeerde te temmen dat me kon verscheuren, en die vergelijking klopt eigenlijk wel.
Ik was zo blij als een kind toen ze mijn hand niet wegsloeg en geen snauw gaf. Waanzinnig van liefde streelde ik verder, en ik was zo verlegen dat ik daaraan genoeg had om mijn hart luid te doen bonken. Na een tijdje, het werd teveel voor mijn arme hart, stond ik blozend op en bedankte haar met de belofte dat ik snel zou terugkomen. Ik keerde terug naar mijn kamer, met een intens tevreden gevoel dat ik het goed had aangepakt en niet, zoals zo vaak, het verprutst had.
Maar een vriend van mij stormde binnen en vroeg verbijsterd wat ik met dat meisje had gedaan. Ik keek hem aan alsof ik het in Keulen hoorde donderen en vroeg waar hij het over had.
Hij zei dat hij een sms van haar had ontvangen waar ze schreef dat ik een griezel was door over haar hoofd te strelen.
Het bleek na nader inzien, dat ze tijdens het gesprek zo moe en suf werd, dat ze gewoon mijn knie als een soort hoofdkussen gebruikte. Toen ik begon te strelen, vond ze dat zo griezelig dat ze niks durfde te zeggen. Blijkbaar was het geen romantische stilte, zoals ik dacht.
Na een tijdje kon ik er wel om lachen, ik was niet bepaald het type om ‘griezelstreken’ uit te halen.

4. Betrapt op heterdaad

Door deze subtitel vermoedt u waarschijnlijk het ergste, wel, ik kan u geruststellen. Het is op het een na ergste.
Ik was weer verliefd geraakt op een meisje. En, een primeur, zij ook! Maar zoals het in mijn levensverhaal staat, maakte ik het toch uit, omdat ik zo overweldigd werd door mijn gevoelens dat ik schrik van kreeg. Op zich al een blunder, natuurlijk. Maar wat deed mijn dwaze puberale ik om het nog erger te maken? Wel, de relatie was dan wel uit, maar ik bleef me toch aangetrokken door haar voelen. En het omgekeerde gold ook. En zo belanden we in een uiterst boeiende en leerrijke situatie
Het begon eerst nogal onschuldig, we zoenden eerst alleen maar.

Maar algauw verkenden we de meer fascinerende gebieden, om het maar met een eufemisme te zeggen.
En op een zeer mooie avond, we zaten nog steeds in het internaat, tolden onze hormonen in het rond. Als op haar kamer een thermometer was, zou die zonder pardon kapot gesprongen zijn. Enfin, onze handen begonnen het eens lager te zoeken en zoals het in elke puberroman hoort te gebeuren zwaaide de deur open en stapte een opvoeder binnen. Wat een verrassende climax was het! Eerst keek de opvoeder met grote ogen naar ons, op dat moment was ik al achter het bed gesprongen en trachtte ik mijn broek dicht te ritsen, maar zijn gezicht werd al snel donkerder. Hij beval op een sissende toon dat we onmiddellijk naar zijn kantoor moesten, hij gaf ons gelukkig de tijd om onze kleren in orde te maken.
Gelukkig herinnerde hij nog zijn eigen pubertijd en gaf hij ons slechts een standje. We knikten braaf, nog zwaar onder de indruk. Maar toen fluisterde hij opeens: ‘En in godsnaam, als jullie nog een keer zoiets doen, doe dat dan ergens waar jullie niet betrapt kunnen worden!’
Ook al was, zowel letterlijk als figuurlijk, de lust bij ons beiden verdwenen, maar ik kon al snel lachen om het feit dat hij ons wou helpen.

5. Verkeerd verbonden.
Ondanks het incident van het vorige punt, waren mijn hormonen nog steeds wild. En het internet bleek een waar bron voor degenen die nieuwsgierig waren van geest. (Is het niet opmerkelijk hoe handig eufemismen voor de verlegen schrijvers zijn?) Ik was op veel vlakken nog naïef en schepte er een soort verboden genoegen in. Dat het een aantal gevaren met zich mee bracht, kwam niet eens in mij op. Er viel zoveel te ontdekken!
Maar op een dag kreeg ik in plaats van een aangename een onaangename verassing, het hele scherm werd plotsklaps bezet door een wit scherm waar een onheilspellend bericht stond. Het was afkomstig van de ‘Internet Politie’ of zoiets en het meldde me dat de computer geraakt was door een ernstig virus en dat ze het alleen konden verwijder als ik hen het benodigde bedrag betaalde. Het was een groot bedrag, dus ik werd algauw witter dan het scherm. Gelukkig had ik de dag ervoor op het nieuws gehoord van die nepmelding. Maar wat ik ook deed, ( computer aan- en uitzetten, wanhopig op ESC drukken) niets hielp.
Ik werd onderhand hysterisch, want het was de computers van mijn ouders. Uiteindelijk was er nog maar een mogelijke uitweg. Verblind door tranen pakte ik de telefoon, toetste ik het nummer van mijn vader in, mijn ouders waren gelukkig op uitstap. Ik hoorde een vage ‘Hallo, en ik stak meteen van wal. Brandend van schuldgevoel biechtte ik mijn zonde op en het gevolg daarvan. Het was een hele toespraak, regelmatig onderbroken door wanhopig gesnik. Uiteindelijk had ik alles gezegd en ik voelde me ellendig leeg. Toen ik zweeg, zei de mannenstem: ‘Zeg, je zit wel in een echte rotsituatie, maar je bent verkeerd verbonden. Ik ben je vader niet.’
Ik kon alleen maar uitbrengen: ‘O, het spijt me u te storen.’

‘Het geeft niet, jongen, veel sterkte.’ Klik.
Daarna moest ik alles weer opbiechten aan mijn vader. Het ging wel een stuk beter, logisch, ik had tenslotte ervoor geoefend.
Uiteindelijk liep alles met een sisser af en mijn praktische ouders hadden een dergelijk medelijden met mij dat hun enige straf een vreselijke bijnaam was, die ze een paar maanden met veel plezier gebruikten.

Zo, hoe erg deze dingen ook zijn, ik ben blij dat ik ze opgeschreven heb. Want nu zie ik de humor in en kan ik het een plaats geven. Ik hoop werkelijk dat ik u toch heb laten lachen in plaats van medelijden met mij te voelen. :)

 

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik stond naast je en blunderde met je mee.
Zo goed heb je je blunders beschreven.
Alleen in plaats van schaamroze op de kaken, verscheen er een grijns om mijn mond.
En niet een glimlach en een knipoog zoals je nieuwste avatar doet vermoeden? :)
Heel smakelijk om te lezen dit.. De manier waarop je het vertelt, zo overduidelijk Neerpenner!
Die Peter Pan grap vond ik wel heftig! Een van mijn 'halfgoden' nl. (Forever Young)
Redelijke opvoeder overigens dat hij jullie de tip gaf het ergens te doen waar jullie niet betrapt hadden kunnen worden.
Dus zelfs als ik mijn geheimste en vreselijkste blunders opschrijf, gebeurt dat nog steeds in mijn stijl? Ik vind dat een mooi compliment. :)
Ja, die Peter Pan grap... Het was niet zo erg als bij Sinterklaas, maar ik was toch voorgoed een stukje jeugd kwijt...
(Bedoel je met Forever Young dat hij nooit volwassen werd of verwijs je naar iets anders?)
Die redelijke opvoeder was blijkbaar ook nogal wild in zijn apenjaren. :)
Wat toen in jouw ogen blunders waren zijn belevenissen waar je nu hartelijk om kunt lachen, het hoort er allemaal bij.
Klopt helemaal, Mippel. Dank je!
Solly, maar ik lig in een deuk. hahahahahaha
Maar dat is juist goed! Als ik van de ergste gebeurtenissen in mijn leven grappige belevenissen heb kunnen maken, is dat een mooie prestatie voor mij.
Lach gerust. :)
Drommels!
Neerpenner met de billen bloot!
Dit had ik voor geen goud willen missen! Wat ben je heerlijk open en wat moest ik lachen! Je bent zo heerlijk zuiver.. love it!
Ik ga nog even nadenken hoe ik hier nog meer op kan reageren. Ik ben nu druk.. ben een actie begonnen om Yrsa terug te winnen! Als zij dit leest dan zijn de rapen gaar.. dat weet je :-))))
Superlekker geschreven!
Niet te langdradig.. ik heb geen woord gemist!
5 is best wel veel vind ik maar je hebt het dus heel goed vast weten te houden.
Drommels!
Neerpenner met de billen bloot!
Dit had ik voor geen goud willen missen! Wat ben je heerlijk open en wat moest ik lachen! Je bent zo heerlijk zuiver.. love it!
Ik ga nog even nadenken hoe ik hier nog meer op kan reageren. Ik ben nu druk.. ben een actie begonnen om Yrsa terug te winnen! Als zij dit leest dan zijn de rapen gaar.. dat weet je :-))))
Superlekker geschreven!
Niet te langdradig.. ik heb geen woord gemist!
5 is best wel veel vind ik maar je hebt het dus heel goed vast weten te houden.
Opgroeien met horten en stoten, maar wie het goed doet blijft wel altijd meeslepend
Je broek dicht en de PC uit anders blijkt Peter Pan alsnog weer springlevend
haha
Oh, knap hoe je de elementen van mijn artikel in één raak gedicht hebt verzameld.
Op dat moment had ik Peter Pan toch niet willen ontmoeten, het zou een schok geweest zijn voor die arme jongen.